Wat nu niet meer denkbaar is...

Op dat vlak ben ik wel blij dat ik mijn kleuter- en lagerschool in Genk heb gedaan. Alhoewel dat een katholieke parochieschool was, zaten we daar met heel wat nationaliteiten samen: Belgen, Italianen, Polen, Turken, Marokkanen, ... Tijdens de godsdienstlessen gingen de andersgelovigen mee met de islamjuffrouw (met hoofddoek). Elke schooldag werd daar ook begonnen met een gebedmoment waarbij een deel van de klas samen met de juffrouw een Weesgegroetje of Onze Vader deed, maar de andersgelovigen gewoon op hun manier even gingen bidden. Daar werd door niemand moeilijk over gedaan, dat was allemaal doodnormaal dat dat door elkaar liep. Dat heeft ook echt wel er voor gezorgd dat ik op dat vlak een enorm verdraagzaam iemand ben en in de rest van mijn leven een enorme afkeer van discirminatie/racisme heb ontwikkeld. Dat tegenwoordig elke kleuter- en lagereschool zo divers is op dat vlak, stemt me wel wat hoopvol dat dat racisme er de komende generaties meer en meer uit zal gaan aangezien kinderen van nu ook gewoon niet beter weten en geen schrik meer hebben van iemand die "anders" is.

Daar tegenover stond wel dat we die school nog echt in twee gesplitst was met een aparte jongens- en aparte meisjesschool. Iets wat ge nu (toch zeker in het basisonderwijs) niet meer kunt voorstellen, ik denk dat we zelfs in die periode (begin/middden jaren negentig) nog een van de zeldzame scholen waren waar dat het geval was.

Hah, al volledig vergeten:

in de gemeente absolute scheiding in meisjes- en jongensschool tot in het middelbaar
 
Bij ons in de lokale slagerij krijgen de kinderen altijd een schelleke.

Vroeger in 't 2de studiejaar zat de meester veelal in de namiddag te slapen aan zijn bureau vooraan, al serieus aangeschoten. Iedere vrijdag om 10u zond hij iemand van de klas achter een zak snoep en een pakje sigaretten voor hem. Dan kreeg dat kind in kwestie een snoepje.
 
Stiekem pornoboekskes gaan kopen als minderjarige snokpuber zonder internet.
Dat je aan zo'n boekjes moest geraken of 's avonds een Emmanuelle-film moest zien/opnemen achter de rug van je ouders, dat is vandaag toch ook niet meer denkbaar. Ik herinner me nog dat elke Vlaamse film uit de jaren '80 of '90 wel zo een compleet onfunctionele naaktscène had ook, wat soms ongeveer het interessantste was aan de film.

Ik denk dat de meeste pubers een oneindige voorraad porno hebben via hun smartphone tegenwoordig.
 
Dat je aan zo'n boekjes moest geraken of 's avonds een Emmanuelle-film moest zien/opnemen achter de rug van je ouders, dat is vandaag toch ook niet meer denkbaar. Ik herinner me nog dat elke Vlaamse film uit de jaren '80 of '90 wel zo een compleet onfunctionele naaktscène had ook, wat soms ongeveer het interessantste was aan de film.
Ja, ja. Ik herinner mij Licht nog goed.. :coolbrows:
 
Ja, ja. Ik herinner mij Licht nog goed.. :coolbrows:
Ja, Francesca Vanthielen was in de jaren '90 ook zo'n jonge, "sexy" BV waarvoor mensen naar de film gingen. Zat er in Team Spirit zo ook geen beroemde scène met Tania Kloek?

Eigenlijk: omroepsters (en dat waren vaak ex-missen), dat kan je je nu ook moeilijk inbeelden. Hier is een knap, jong meisje dat even komt zeggen wat er vanavond nog op deze zender is.
Dat miss België toen een heel event was, zou je vandaag ook niet meer denken.
 

Nog 4 op de 10 scholen die warm eten geven én (bijna allemaal) wekelijks frieten aanbieden.

Wij hebben het 1 keer in de laatste 5 jaar gedaan, denk ik.
Onze school was ook een internaat en daar kon je als leerling letterlijk ELKE DAG frieten bij je eten krijgen als je dat wou.
 
Op internaat slapen in van die oude houten open chambretten.. op een grote slaapzaal. Enkel lavabo, bed en houten kastje.

Dat was eind jaren 80 tot begin jaren 90 op internaat nog het geval. En dan s'nachts met frankskes en/of water gooien naar elkaar.. wat een tijden waren dat. ;)
 
Misschien hadden ze de collega's dan wel gebeld om te zeggen dat er een lijk in hun deel lag ofzo.

Ik denk dat in zo'n jobs je daar redelijk ongevoelig aan wordt op de duur, mijn vader heeft nog mensen die zich hadden opgehangen moeten losmaken van de zoldering en dat soort zaken. Hij vertelde ook een paar keer van dat ene ongeval, jaren terug, waar zo'n kleine vrachtwagen een hoop metalen platen vervoerde. Maar deze waren niet (goed) vastgemaakt, en bij een noodstop ergens schoof er zo'n plaat naar voor, en sneed ze door de cabine en de nek van de bestuurder. Na enige tijd zoeken kwam er dan een brandweerman uit de zijberm met die chauffeur zijn hoofd in zijn handen.
Ook nog gehoord dat ze lijken in het water die op de grens liggen een duwtje geven tot ze aan de andere kant zijn omdat hun shift er bijna op zat en ze geen zin hadden in papierwerk. Dan die zone wel opgebeld om te zeggen dat er daar een lijk dreef.

Zal wel vaak voorgekomen hebben denk ik.
 
Ik heb in de lagere school nog moeten gaan rechtstaan aan de pompbak over de middagpauze omdat ik ‘zo een vies gezicht’ had (ik was gewoon een stil en serieus kind) en ik moet zeggen dat was toch wel eentje die pijn deed omdat ik echt alleen maar mijn eigen kleine zelf was. FF you, miss Christina.
 
Ik weet bv. nog onze eerste reis met de auto naar Spanje, waar vrienden mijn ouders hadden gezegd welke borden ze het best konden volgen en mijn moeder hiervan een fiche had gemaakt. En de landkaart lag natuurlijk op haar schoot indien nodig.
Vanaf een bepaalde leeftijd kregen wij ook van m'n ouders dat lijstje met borden om te volgen
Zodat we konden "helpen" bij het zoeken naar de juiste weg.


Ook was het elke reis een wedstrijd tussen enkele neven en mezelf. "Om ter meest" Renault Magnums spotten. We gingen niet samen op reis, maar moesten elk apart ons aantal bijhouden en op het einde van de zomer vertelden we ons eindtotaal.

Na 3 jaar had ik eindelijk door waarom mijn oudste neef altijd als laatste zijn aantal wou zeggen en toevallig steeds een 20-tal meer had dan de "beste".
 
Eentje uit mijn lagere school periode (midden-eind jaren '80). Vader was dus gendarme en als hij met de vroege stond, moest ik 's morgens even mee naar "den bureau". En dan zat ik daar in de beveiligde zone aan papa's bureau wat op het typemachine te tikken (pre-computer tijdperk of course) terwijl achter mij de kast met de wapens open stond. Gelukkig was ik niet té avontuurlijk aangelegd.
 
Terug
Bovenaan