In een sector met dunne (of moet ik zeggen: normale?) marges zal er dan € 7000 aangeboden worden aan een gegeven set voorwaarden. Waarna men in een volgende ronde onderhandelingen er eventueel nog iets bij kan doen qua loon of de randvoorwaarden soepeler kan maken. Het zou toch dom zijn om die poging niet te doen aan €7000, aangezien er nog niets over de randvoorwaarden werd onderhandeld?
Dat is toch basic "onderhandelingen for dummies" zou ik denken? Stel dat je nu zelf eigenaar en bedrijfsleider bent en je moet iemand aanwerven, dan doe je het toch op die manier?
Ik denk dat de abnormaliteit hier eerder zit in het feit dat multinationals vaak op een zak geld zitten die niet altijd even minutieus beheerd wordt door de HR-managers omdat die gewoon veraf zitten van de eigenaars van het bedrijf. Die hebben dan wellicht zoiets van: "waarom zou ik mij de moeite nemen om een extra rondje te onderhandelen als ik iemand onmiddellijk kan overtuigen met een hoger loon die nog binnen de marges ligt van wat ik mag geven". Geen rationeel gedrag, gezien een extra rondje onderhandelingen slechts een paar uur tijd kost aan de HR-manager, terwijl er nu een lopende kost van +€1000/maand bijkomt voor het bedrijf. In dit opzicht schurken multinationals vaak opvallend dicht aan tegen een overheidsmentaliteit: de uitgaven komen van een grote, abstracte geldbron ergens vér weg waardoor er minder verantwoording moet afgelegd worden.
Of het is een onderlinge communicatiefout, zoals de begunstigde hier eerder aangaf.
Maar ok, je kunt er maar van profiteren natuurlijk als je aan de andere kant van de tafel zit. Zeker doen. Maar dit is geen rationeel gedrag te noemen in een vrije markt, zoals sommigen hier doen uitschijnen. Het is eerder een aberratie die eigen is aan multinationals.