Je moet natuurlijk ook wel de kans krijgen om academia te verlaten. Voor ingenieurs, economen en mensen uit de health sciences zal dat best vlot gaan (en is vaak een meerwaarde), maar wees maar eens iemand die met volle ambitie (en naïviteit) aan zijn/haar doctoraat in taalkunde, geschiedenis of wijsbegeerte ofzo is begonnen en na dat doctoraat toch weg wilt omwille van de toxische sfeer.
Ik denk nu wel niet dat het probleem in de academische wereld is dat er meer mensen blijven dan dat er willen blijven hoor, eerder omgekeerd.
H index, IF publicaties…
Wat wil je nu eigenlijk zeggen, dat wetenschappelijke artikelen geen zak waard zijn? Spreek toch eens in mensentaal.
Als je een post niet begrijpt en er vreemde conclusies uit trekt omdat je twee afkortingen, die courant zijn in de academische wereld, niet kent, mag je het ook gewoon vragen hoor. Dit subforum staat evengoed vol met allerhande IT of management lingo, ik besluit daar ook niet uit dat die dingen "geen zak waard zijn".
Over absolute drek gesproken: er is toch een paar jaar geleden eens een onderzoeksjournalist geweest die met een compleet nonsens artikel in een serieus aantal gerenommeerde wetenschappelijke publicaties geraakte? De details weet ik niet meer, maar dat was wel choquerend...
Over het aantal papers, jaren terug eens van een prof economie gezien dat een paar van zijn "publicaties" die meetelden, opiniestukjes in 1 of andere krant of magazine waren. Zo gaat het natuurlijk snel!
Volgens mij zijn er een paar van die gevallen geweest. Dat is ook gewoon omdat het hele publicatiesysteem zichzelf voorbij holt hoor.
Allereerst moet je publiceren om aan funding of jobzekerheid te raken ("publish or perish"). Dan geef je ofwel je copyrights af aan een publisher, die dan wel geld verdient door universiteiten te laten betalen om het journal te kunnen lezen (het oude systeem), of je betaalt meteen up front aan de publisher om dat beschikbaar te maken voor iedereen (open access). Omdat onderzoek grotendeels voortkomt uit openbare subsidies is er een grote push naar het 2de systeem, al ben je in beide gevallen dus een publisher aan het betalen om je eigen werk leesbaar te maken.
Maar nu het beste: de kwaliteitscontrole, de "peer review" gebeurt door experts die worden aangeschreven, hiervoor niet worden vergoed, en dit gewoon bij hun ander werk moeten bijnemen. Dus zeggen velen foert, en krijg je bv. mensen aan het begin van hun carrière die voor jobzekerheid of een visum moeten aantonen dat ze papers reviewen. Daar kan dus een probleem ontstaan.
En vele, hoog aangeschreven journals, zullen daar wel nog zelf een kwaliteitscontrole op uitvoeren, maar anderzijds wil iedereen dat het snel gaat ...
Kortom, er is altijd een kans dat het misloopt, al zijn veel van die schandalen nu wel gevallen waar er naar minder reputabele journals werd gestuurd. Maar het klopt dat er heel hard een opbod is voor kwantiteit, waar de kwaliteit niet altijd gegarandeerd kan worden. De oplossing zou zijn om af te stappen van het aantal publicaties en domme metrics zoals impact factor of h-index als zaligmakend, maar daar zijn we nog niet.
En over je laatste zin: die metrics zijn natuurlijk wel wat onderbouwd, ik betwijfel dat er vakgebieden zijn waar een wetenschappelijke publicatie even hard gaat meetellen als een opiniestuk. Waar wel meer aandacht voor is tegenwoordig is "wetenschapscommunicatie naar leken".
