Waarom beleggen jullie?

Daar kan je controlemechanismen voor uitdenken. Een van mijn ex-collega's komt uit een steenrijke familie (zal wel makkelijk 9 cijfers zijn maar je zal ze niet terugvinden op 'de rijkste belgen': pour vivre heureux, vivons cachés weetwel) en daar bepalen de statuten dat enkel wie werkt mag delen in hun fonds/trust of whatever Luxemburgse constructie ze exact hebben om hun vermogen te beheren.

Dat is de juiste insteek en ik hoop dat ik het met die filosofie kan uitvoeren bij de dochter alvast :)
 
dat is ook wel een dingetje, waar wij helemaal anders instaan. Zijn net aan het kijken om zoveel mogelijk in te kopen om tijd te winnen / rust
Denk aan glazenwasser, poetsvrouw, hello fresh, schilder als er geverfd moet worden, ... daar worden we oprecht gelukkiger van
Mijn schoonouders hebben recent een huis gekocht om in de verhuur te steken... mijn schoonvader wil daar nog vanalles zelf gaan doen van afwerken: tuinhuis zetten, gazon inzaaien, heel den boel schilderen (muren, deuren... alles), en nog wat andere prutserij. Puur kwalitatief gaat dat allemaal in orde zijn maar dat gaat duren en duren en duren... hij rekent zich rijk in wat hij daarmee kan uitsparen maar dat hij daar, nog los van eigen levenscomfort, máánden aan potentiele huurinkomsten weggooit vergeet hij. Ik denk eigenlijk dat die mens stiekem gewoon naar manieren zoekt om niet thuis te moeten zitten :laugh:

De oorzaak daar lijkt me eerder mentale zwakte en een gebrek aan intellect als je je daar laat meeslepen in consumptiedrang.
Dat lijkt mij allemaal een beetje gemakkelijk en kort door de bocht kwa uitleg als letterlijk héél de maatschappij vandaag rigged is tegen mensen op dat gebied. Je hebt vandaag nog nauwelijks safe spaces waar je niet constant gebombardeerd wordt door reclame en platformen die het altijd gemakkelijker maken om iets wél te kopen dan niet oa dmv allerhande dark patterns. Je moet al een verdomd sterke wil hebben om niet te verdrinken in het moeras soms... en social media hebben het natuurlijk allemaal niet gemakkelijker gemaakt want overal zie je mensen die zogezegd een beter leven hebben dan jij...
 
Ik zie het niet. Mijn financiele situatie nu is enorm verschillend dan bijvoorbeeld 10 jaar geleden. Heb niet het gevoel dat ik daardoor gelukkiger zou moeten zijn. Geeft op een vreemde manier zelfs stress omdat je veel harder nadenkt over hoe een vermogen moet beheerd worden. Ik liep precies vroeger meer zorgeloos door het leven. Hier al een aantal keer gekeken naar een grote casco villa die hier in de straat staat. Echt waanzinnig huis maar ik zie de meerwaarde niet. We wonen nu ook heel groot al. Zou het mooier zijn? Zeker maar kom altijd tot dezelfde conclusie: we hebben dat niet nodig. Misschien ooit als ik daar is een deal kan maken (staat al 4-5 jaar op de markt, niemand is zot genoeg blijkbaar) maar ik zie tot op heden gewoon de meerwaarde niet, terwijl we dat eigenlijk zonder probleem ons kunnen permitteren.

10 jaar geleden keek ik nooit rond mij naar mensen die meer hadden met het gevoel van, waarom zij en niet ik. Ik gun iedereen altijd alle succes. Good for you denk ik dan. Zelfs de rijkste mensen meren aan in de haven naast een grotere boot hoor. Lijkt me heel slechte manier om in het leven te staan.

Je bepaalt toch voor jezelf wat je eigen baseline is voor wat je verwacht en als je daar aan kan voldoen, top toch? Als er 1 ding is dat ik nu geleerd heb is dat je maar 2 dingen niet kan kopen. Tijd en gezondheid. Begin te merken dat het steekt als mijn dochtertje van bijna 3 jaar altijd praat over 'papa werken'. Wij hebben de luxe dat we meer dan we nodig hebben hier dus tijd voor de hoogstnoodzakelijke prio-shift. Daarom wil ik dat alles netjes belegd is. Focus op veilig rendement, niet altijd alles maximaliseren. Enkel te verliezen dan. (al besef ik dat we daar fortuinlijk zijn en helaas niet iedereen dezelfde luxe gegeven is)
Je bent twee dingen door elkaar aan het slaan; het gaat hier niet over "ik nu vs ik 10 jaar geleden", het is logisch dat je geluksgevoel hetzelfde is als vroeger ondanks een groter kapitaal, dat noemt ook wel "hedonic adaptation": je went snel aan een nieuwe situatie, dat wordt dan je nieuwe baseline en je keert terug naar hetzelfde geluksgevoel als vroeger. Waar ik het over heb is "ik vs de ander", dat is des mensen en voelt iedereen; inclusief jij: in je eigen tekst zeg je zelf over een groter huis in je straat: "zou het mooier zijn? zeker"; dus ook al ontken je dat je dat je erin meegaat, toch zit je (al dan niet onbewust) te vergelijken (met dan als conclusie: "ik het het niet nodig/ik wil het niet" vs "ik kan het niet"). Gaat ook niet over gunnen of niet; net zoals je in een sportwedstrijd wil winnen en toch bij verlies het de winnaar gunt, doet niets af aan de wil om goed te presteren. Of ga je beweren dat je ook in een competitie niet geïnteresseerd ben naar je plaats in de ranking? Finaal, niemand geeft van zichzelf graag toe dat hij vergelijkt met anderen, het is een leuker idee om jezelf als "verheven" boven dat idee te zien.
 
Dat lijkt mij allemaal een beetje gemakkelijk en kort door de bocht kwa uitleg als letterlijk héél de maatschappij vandaag rigged is tegen mensen op dat gebied. Je hebt vandaag nog nauwelijks safe spaces waar je niet constant gebombardeerd wordt door reclame en platformen die het altijd gemakkelijker maken om iets wél te kopen dan niet oa dmv allerhande dark patterns. Je moet al een verdomd sterke wil hebben om niet te verdrinken in het moeras soms... en social media hebben het natuurlijk allemaal niet gemakkelijker gemaakt want overal zie je mensen die zogezegd een beter leven hebben dan jij...

Ik kan alleen maar spreken uit mijn eigen situatie maar ik blijf er toch enigszins bij: dat is altijd een individuele keuze.
Ik heb namelijk de financiële rem niet die mij zou belemmeren er in mee te gaan maar toch doe ik het niet. Ik heb een dure iphone maar vervang die als die kapot is, niet als er een nieuw modeljaar uitkomt bijvoorbeeld terwijl dat geen hol zou uitmaken.

Is wat mij betreft weldegelijk een individuele keuze. Ik vind dat altijd een heel moeilijke lijn om altijd medelijden te moeten hebben met specifieke mensen die zich door individuele keuzes in zwaar verweer hebben gestoken. Waar stopt de maatschappelijke verantwoordelijkheid dan? En ja, sommige mensen zijn minder weerbaar maar is de essentie dan niet dat we mensen leren om weerbaar te zijn in plaats van altijd symptoombestrijding te doen? Leren vissen, geen vis geven.

Je bent twee dingen door elkaar aan het slaan; het gaat hier niet over "ik nu vs ik 10 jaar geleden", het is logisch dat je geluksgevoel hetzelfde is als vroeger ondanks een groter kapitaal, dat noemt ook wel "hedonic adaptation": je went snel aan een nieuwe situatie, dat wordt dan je nieuwe baseline en je keert terug naar hetzelfde geluksgevoel als vroeger. Waar ik het over heb is "ik vs de ander", dat is des mensen en voelt iedereen; inclusief jij: in je eigen tekst zeg je zelf over een groter huis in je straat: "zou het mooier zijn? zeker"; dus ook al ontken je dat je dat je erin meegaat, toch zit je (al dan niet onbewust) te vergelijken (met dan als conclusie: "ik het het niet nodig/ik wil het niet" vs "ik kan het niet"). Gaat ook niet over gunnen of niet; net zoals je in een sportwedstrijd wil winnen en toch bij verlies het de winnaar gunt, doet niets af aan de wil om goed te presteren. Of ga je beweren dat je ook in een competitie niet geïnteresseerd ben naar je plaats in de ranking? Finaal, niemand geeft van zichzelf graag toe dat hij vergelijkt met anderen, het is een leuker idee om jezelf als "verheven" boven dat idee te zien.

Er zit toch wel degelijk een verschil in denken: ''ja dat zou wel mooi zijn'' tegenover ''ja dat moet ik hebben'' ?
En ik ben nochtans hyper competitief hoor. Probeer maar eens een simpel spelletje Monopolie met mij te spelen. WEG SFEER. :rofl:
 
Ik zie het niet. Mijn financiele situatie nu is enorm verschillend dan bijvoorbeeld 10 jaar geleden. Heb niet het gevoel dat ik daardoor gelukkiger zou moeten zijn. Geeft op een vreemde manier zelfs stress omdat je veel harder nadenkt over hoe een vermogen moet beheerd worden. Ik liep precies vroeger meer zorgeloos door het leven. Hier al een aantal keer gekeken naar een grote casco villa die hier in de straat staat. Echt waanzinnig huis maar ik zie de meerwaarde niet. We wonen nu ook heel groot al. Zou het mooier zijn? Zeker maar kom altijd tot dezelfde conclusie: we hebben dat niet nodig. Misschien ooit als ik daar is een deal kan maken (staat al 4-5 jaar op de markt, niemand is zot genoeg blijkbaar) maar ik zie tot op heden gewoon de meerwaarde niet, terwijl we dat eigenlijk zonder probleem ons kunnen permitteren.

10 jaar geleden keek ik nooit rond mij naar mensen die meer hadden met het gevoel van, waarom zij en niet ik. Ik gun iedereen altijd alle succes. Good for you denk ik dan. Zelfs de rijkste mensen meren aan in de haven naast een grotere boot hoor. Lijkt me heel slechte manier om in het leven te staan.

Je bepaalt toch voor jezelf wat je eigen baseline is voor wat je verwacht en als je daar aan kan voldoen, top toch? Als er 1 ding is dat ik nu geleerd heb is dat je maar 2 dingen niet kan kopen. Tijd en gezondheid. Begin te merken dat het steekt als mijn dochtertje van bijna 3 jaar altijd praat over 'papa werken'. Wij hebben de luxe dat we meer dan we nodig hebben hier dus tijd voor de hoogstnoodzakelijke prio-shift. Daarom wil ik dat alles netjes belegd is. Focus op veilig rendement, niet altijd alles maximaliseren. Enkel te verliezen dan. (al besef ik dat we daar fortuinlijk zijn en helaas niet iedereen dezelfde luxe gegeven is)
Deze reactie was te verwachten natuurlijk. Kijk, uiteraard zijn er snowflakes op wie het niet van toepassing zal zijn. En het is ook maar een kleine factor die meespeelt en niet doorslaggevend in het geluksgevoel.

Maar je geeft aan dat je het niet ziet/begrijpt. Je krijgt een uitleg die algemeen van toepassing is. En dan begin je weer over jezelf. Misschien je oogkleppen eens afdoen en leren dat er veel verschillende drivers zijn, die voor ieder individu anders ingevuld kunnen worden, zowel absoluut als relatief.

Zelfs als het niet van toepassing op jou is, moet je het niet afdoen als onwaar en blijven herhalen dat "je het niet ziet".
 
Als ik er wat over nadenk is dat hier een evolutie, initieel gewoon gestart uit frustratie - geboren en opgegroeid tussen simpele mensen, standaard oer klassieke instelling: werken, wat ontspannen maar zeer zeker ook sparen. Op een gegeven moment kreeg je x aantal jaar terug nog 4-5% interest op spaargeld en met nieuwjaar was dat best leuk wat oude Belgische franken te krijgen.

Langzaam maar zeker dalen die interesten waardoor het ronduit frustratie opwekte te zien dat spaargeld eigenlijk maar weinig resultaat bracht. Tussendoor en onder impuls van vader kleine stap gezet door samen met ouders woning te kopen om te verhuren - alles samen is dat een mooie zaak geweest - maar nog steeds sub -optimaal. Daarna en veel te laat ook de stap naar de beurs gezet.

Maar opnieuw word ik geconfronteerd met mijn eigen conservatieve ik, puur rationeel handelen lukt nog steeds niet. De evolutie van beleggen uit frustratie gaat naar beleggen om extra kapitaal op te bouwen, aangevuld met extra inkomen, gecombineerd met andere inkomens en het hebben van meerdere plannen mocht het toch de soep in draaien:
  • Inkomen uit werk (met Inkomen uit uitkering als back -up)
  • Inkomen uit verhuur
  • Inkomen uit interesten - bedroevend uiteraard
  • Inkomen uit dividend / meerwaarde beleggingen
Volgende doel zou moeten zijn om het spaargeld te investeren en het vermogen aan investeringen naar een niveau te tillen dat toelaat om een voldoende groot maandelijks bedrag inclusief 50% marge te genereren en kapitaal op te bouwen.
 
Laatst bewerkt:
Deze reactie was te verwachten natuurlijk. Kijk, uiteraard zijn er snowflakes op wie het niet van toepassing zal zijn. En het is ook maar een kleine factor die meespeelt en niet doorslaggevend in het geluksgevoel.

Maar je geeft aan dat je het niet ziet/begrijpt. Je krijgt een uitleg die algemeen van toepassing is. En dan begin je weer over jezelf. Misschien je oogkleppen eens afdoen en leren dat er veel verschillende drivers zijn, die voor ieder individu anders ingevuld kunnen worden, zowel absoluut als relatief.

Zelfs als het niet van toepassing op jou is, moet je het niet afdoen als onwaar en blijven herhalen dat "je het niet ziet".

De 'morele high ground' opzoeken door mensen te beledigen met snowflake. Ook de standaard te verwachten Bloembak reactie.

Nergens zeg ik dat het niet gebeurt, ik zeg dat ik niet zie hoe dat relevant moet zijn als de basis van dat probleem ligt aan individuele keuzes. Dat is geen maatschappelijk probleem maar een individueel probleem als je niet weerbaar bent tegen de buurman die een duurdere auto of huis koopt dan jij. De root van dat probleem is vooral hoe mensen zijn opgeleid en opgevoed. Nergens heb ik gezegd dat het probleem niet bestaat, maar zoals altijd goed gesprek @Bloembak :thumb:
 
Zoals anderen hier al zeiden denk ik ook wel dat als je een heel leven goed gespaard hebt, of dat nu alles op een spaarrekening of alles op de beurs en alles daartussen is, het moeilijk is om op een bepaald moment te zeggen: "het is goed geweest, ik ga het beginnen opdoen". Dat lijkt me mentaal een hele drempel, die ook trouwens wat in verband staat met de eigen sterfelijkheid: ik heb nog maar X jaar dus ik kan beter iets met dat geld doen.

Allez ik zit niet en zal nooit zitten aan sommige van de vermogens die op dit subforum passeren maar mentaal lijkt het me een pak eenvoudiger morgen maandelijks meer te sparen dan beginnen af te halen. Wat waarschijnlijk ook de populariteit van dividenden verklaart.
 
Zoals anderen hier al zeiden denk ik ook wel dat als je een heel leven goed gespaard hebt, of dat nu alles op een spaarrekening of alles op de beurs en alles daartussen is, het moeilijk is om op een bepaald moment te zeggen: "het is goed geweest, ik ga het beginnen opdoen". Dat lijkt me mentaal een hele drempel, die ook trouwens wat in verband staat met de eigen sterfelijkheid: ik heb nog maar X jaar dus ik kan beter iets met dat geld doen.

Allez ik zit niet en zal nooit zitten aan sommige van de vermogens die op dit subforum passeren maar mentaal lijkt het me een pak eenvoudiger morgen maandelijks meer te sparen dan beginnen af te halen. Wat waarschijnlijk ook de populariteit van dividenden verklaart.

Juiste stelling. Al zal het hele traject sneller gaan als je enigszins wegblijft van dividenden. Vooral de overheid is blij met de 30% RV op elke uitkering. Kapitaalgroei gaat sneller via traditionele fondsen en die dan in stukjes te verkopen op termijn maar dat is psychologie. (Hier zit ik toch ook rond de 15% actief te beleggen in dividend uitkerende zaken).

Iedereen gaat op zoek naar de highscore en wil steeds hogere cijfertjes zien, ervan afsnoepen uit traditionele fondsen is namelijk meer zichtbaar dan cash uit dividend uitkerende producten, desondanks de rekening op het einde in het voordeel zal zijn van traditionele fondsen.
 
Topicvraag 'waarom beleggen?' => einddoel = hoge mate van financiële onafhankelijkheid om:

-dagindeling grotendeels zelf te kunnen bepalen
-grotendeels te kunnen doen waar je zin in hebt
-als het hier een langere periode slecht weer is de flexibiliteit hebben om even te ontsnappen zonder x maanden op voorhand verlof te moeten vragen
-niet te moeten luisteren naar een onbekwame wiens kennis van <insert uw expertise> kleiner is dan de uwe maar die er toevallig eerder was of de juiste mensen aan zijn kant heeft
-niet te moeten meedoen aan belachelijke machtsspelletjes op het werk
-niet hele dagen in de file te moeten staan
-niet vriendelijk te moeten doen tegen wie je dat eigenlijk niet wil
...
 
Topicvraag 'waarom beleggen?' => einddoel = hoge mate van financiële onafhankelijkheid om:

-dagindeling grotendeels zelf te kunnen bepalen
-grotendeels te kunnen doen waar je zin in hebt
-als het hier een langere periode slecht weer is de flexibiliteit hebben om even te ontsnappen zonder x maanden op voorhand verlof te moeten vragen
-niet te moeten luisteren naar een onbekwame wiens kennis van <insert uw expertise> kleiner is dan de uwe maar die er toevallig eerder was of de juiste mensen aan zijn kant heeft
-niet te moeten meedoen aan belachelijke machtsspelletjes op het werk
-niet hele dagen in de file te moeten staan
-niet vriendelijk te moeten doen tegen wie je dat eigenlijk niet wil
...
Je wil dus rijk zijn om te genieten van de vrijheid om te beledigen?
 
Je wil dus rijk zijn om te genieten van de vrijheid om te beledigen?
Niet vriendelijk hoeven te zijn tegen wie je dat eigenlijk niet wil (bvb. bepaalde collega's, een baas,...) is toch niet automatisch hetzelfde als beledigen? Er zijn toch veel gradaties. Of zie je dat anders? Of ben je aan het trollen?
 
Niet vriendelijk hoeven te zijn tegen wie je dat eigenlijk niet wil (bvb. bepaalde collega's, een baas,...) is toch niet automatisch hetzelfde als beledigen? Er zijn toch veel gradaties. Of zie je dat anders? Of ben je aan het trollen?
@Au79 loopt binnen bij een bank.
''Dag meneer Au79''
IK BEN HIER NIET OM VRIENDJES TE MAKEN
 
Ik merk bij mezelf ook wel dat het cijfer steeds als streefdoel steeds hoger gaat. Toen ik een jaar of twintig geleden studeerde dacht ik ergens naïef dat een miljoen euro vermogen een pak geld was en dat je dan voor de rest van je leven goed zat zonder nog veel te moeten werken. Haha, ja echt wel. Op een bepaald vlak misschien wel, maar als 30/40tiger realistisch gezien niet zonder constant te moeten rekenen of je nog xx jaar toekomt en allerlei compromissen te maken.

Idem met dividendinkomen, hoeveel heb je echt nodig al je iets meer wil doen dan de hele dag gamen en eens in de week naar de Colruyt. Want stel je stopt met werken, dan heb je net meer tijd om allerlei dure uitgaven te doen... Dan wil je net meer uitgeven.

Meer vrijheid bereiken is dan een kleinere mijlpaal. Op het vlak van "fuck you money" vind ik mezelf al goed zitten. Kan gerust op het werk zeggen "zoek het maar uit" en een paar jaar niets doen moest ik daar behoefte aan hebben.
 
Laatst bewerkt:
Zie signature :unsure:

Juiste stelling. Al zal het hele traject sneller gaan als je enigszins wegblijft van dividenden. Vooral de overheid is blij met de 30% RV op elke uitkering. Kapitaalgroei gaat sneller via traditionele fondsen en die dan in stukjes te verkopen op termijn maar dat is psychologie. (Hier zit ik toch ook rond de 15% actief te beleggen in dividend uitkerende zaken).

Iedereen gaat op zoek naar de highscore en wil steeds hogere cijfertjes zien, ervan afsnoepen uit traditionele fondsen is namelijk meer zichtbaar dan cash uit dividend uitkerende producten, desondanks de rekening op het einde in het voordeel zal zijn van traditionele fondsen.

Dit is waarom ik zelf ook wel wat dividendenaandelen heb in de vorm van Belgische GVVs (p.s.: ik heb een app gemaakt hiervoor: gvv.fighttofire.com). Het is erg moeilijk voor mij om echt aandelen te verkopen. Ik heb het wel afgelopen jaar gedaan voor het bekostigen van onze renovatie. Gelukkig was dit wel op de piek van de markt (toen) en was het gewoon ook goede winstneming.
 
Ik wil rijk sterven.
En tot dan ook rijk leven.

Al ambieer ik geen grote luxe.
Maar mweh, alles is op zich duur.

Komt erop neer.
Het belangrijkste in het leven is ge...ld.
 
Niet vriendelijk hoeven te zijn tegen wie je dat eigenlijk niet wil (bvb. bepaalde collega's, een baas,...) is toch niet automatisch hetzelfde als beledigen? Er zijn toch veel gradaties. Of zie je dat anders? Of ben je aan het trollen?

Als specialist in ontslagen worden, ontslagpremies, extra geld en vervoegd vakantiegeld opstrijken kan ik je medelen dat zelf zonder vette portefeuille ontslagen worden niet iets is waar je bang voor moet zijn.

Je zou verwachten dat beleggen een soort van kussen voor ontslag is en de de verhouding negatief is (aka ontslag doet portefeuille krimpen) in (mijn) realiteit doet ontslagen worden de portefeuille eerder groeien ipv krimpen.
 
Laatst bewerkt:
Niet vriendelijk hoeven te zijn tegen wie je dat eigenlijk niet wil (bvb. bepaalde collega's, een baas,...) is toch niet automatisch hetzelfde als beledigen? Er zijn toch veel gradaties. Of zie je dat anders? Of ben je aan het trollen?
Het is een beetje een boutade. Ik vond het wel een opmerkelijke uitspraak, maar ik begrijp wel wat je bedoelt. Als je genoeg geld hebt ben je niet verplicht om godganse dagen door te brengen met mensen die je niet moet hebben. Maar als je dat geld niet hebt en je collega's staan je zo hard tegen kan je ook gewoon ander werk gaan zoeken.
 
Terug
Bovenaan