Vermiste kleuter Dean dood teruggevonden

[KnightOfCydonia]

Ze is vorig jaar in november pas opgenomen voor depressie, als ik het goed voor heb. Waarom doen wij hier alsof zij heel haar leven "gestoord" is en niet in staat was om kinderen op te voeden?

Is een levenslange stoornis dan een voorwaarde vooraleer kinderbescherming ingrijpt? Mij lijkt het al een probleem vanaf dag één wanneer een alleenstaande ouder wordt opgenomen in de psychiatrie, dat er een deftige opvang is.
Of wat is de "acceptabele" wachtperiode vooraleer kinderbescherming een kijkje neemt? Ze kende de vriendin en moordenaar Dave ook "pas" sinds juli en vertrouwde er haar kinderen ook al aan toe.

Ik lees in dit verhaal dat de grootouders bijsprongen, fijn. Dus misschien was dan die ene dag opvang bij de vriendin plus de veroordeelde kindermishandelaar/moordenaar alsnog door de mazen van het net geglipt.

Hoe dan ook, durf ik gerust mijn initiële punt herhalen: justitie en onze maatschappelijke instellingen hebben in deze gefaald. De schuld ligt zeker niet bij het kind. Ik wil de schuld ook niet per se bij de moeder leggen, want wat haar nu overkomt is al gruwelijk genoeg, maar je kan ook niet zeggen dat ze geen enkele verantwoordelijkheid draagt, wél (nogmaals) dat die ondergeschikt is aan de verantwoordelijkheid van onze justitie en maatschappij. Natuurlijk vertrouwen veel mensen in het dagelijkse leven hun kinderen wel eens aan anderen toe en zijn feiten zoals de deze een zeldzaamheid. Desondanks hebben we ook systemen waarbij we bepaalde mensen weghouden van kinderen, iemand met een strafblad zal bijvoorbeeld niet zomaar in de kinderopvang of het onderwijs kunnen gaan werken.

Ja, ik zag achteraf ook dat ze zich zelf zo wel omschreef maar qua groep wou ik dat punt toch even laten staan. Nu in dit specifieke geval weten we ook helemaal niets van haar situatie hé, behalve dat ze de stap gezet heeft om zich psychiatrisch te laten behandelen en dat dat geen eerstelijnsbehandeling is. Iets wat eigenlijk enkel positief is en niet betekent dat haar kinderen (emotioneel) verwaarloosd worden. Dat haar kinderen verder opgevangen werden door familie en vrienden betekent niet dat ze financiële problemen heeft.

Ik snap wel wat ge bedoelt maar kinderbescherming inschakelen betekent quasi altijd: kinderen plaatsen, terwijl dat absoluut geen oplossing is in dit geval. Het enige wat ge zou kunnen aangeven is dat de vrouw extra ondersteuning had mogen krijgen in de opvang van haar kinderen maar hoeveel mensen maken er niet gebruik van familie of vrienden om kinderen op te vangen? Dat ze opgevangen werden door haar moeder en 1 dag in de week door haar vriendin is over het algemeen geen alarmsignaal. (integendeel, dat illustreert een sociaal vangnet)

Als zij door haar behandeling geflagged wordt als een risicogeval en haar kinderen verliest, riskeert ge eigenlijk gewoon om de boodschap te geven (aan anderen die het mentaal moeilijk hebben) dat hulp zoeken afgestraft wordt.

Ik snap uw punt, maar ik zie niet in waarom kinderen plaatsen een automatisme zou moeten zijn.
Verplicht naar de creche, controleren van die grootouders en vriendin hun woon/gezinsitutaties waren ook opties geweest.
Maar enige controle was niet misplaatst geweest. Dit was/is duidelijk geen voorbeeld van een financieel slagkrachtige BAM-moeder.
De rooskleurige bril van hoe moedig en prachtig alleenstaande moeders wel niet zijn mag gerust afgenomen worden. Waarom strooien we anders als samenleving met extra toeslagen en voordelen voor moeders/ouders in die situatie? Zoals ik zei: tweesnijdend zwaard.

 

[Faun]

Heb er geen woorden voor. Vroeger gleed dat soort nieuws van mij af maar sinds ik zelf papa ben van een kleuter raakt mij dit harder dan ik zou denken. Toen ik gisteravond dat push bericht kreeg dat ze dat kereltje gevonden hadden was ik serieus van slag.

En inderdaad, je zag al van kilometers ver gisteren tijdens dat interview met die moeder met welk volk je van doen had. Ze is 39 en ziet er 55 uit. Maar al bij al heeft dat ventje daar ook allemaal niet voor gekozen, sommige zijn al verloren voor ze geboren worden. Echt triest.

Ik hoop dat ze die hond in een smerig hok gooien en de sleutel weggooien.

 

[exCite]

Heb er geen woorden voor. Vroeger gleed dat soort nieuws van mij af maar sinds ik zelf papa ben van een kleuter raakt mij dit harder dan ik zou denken. Toen ik gisteravond dat push bericht kreeg dat ze dat kereltje gevonden hadden was ik serieus van slag.

En inderdaad, je zal al van kilometers ver gisteren tijdens dat interview met die moeder met welk volk je van doen had. Ze is 39 en ziet er 55 uit. Maar al bij al heeft dat ventje daar ook allemaal niet voor gekozen, sommige zijn al verloren voor ze geboren worden. Echt triest.

Ik hoop dat ze die hond in een smerig hok gooien en de sleutel weggooien.

Wij hadden dat hier vanmorgen, het gleed vroeger al niet echt van mij af, maar sinds ik zelf kinderen heb word ik daar echt fysiek slecht van, ik zou echt kunnen kotsen als ik zoiets lees.

Ik hoop net hetzelfde als jou, in de vergeetput gooien en nooit meer loslaten.

 

[808 State]

Het gerecht draagt hier net zoals bij de moord op Julie Van Espen (alweer) een verpletterende verantwoordelijkheid.

 

[Tweak37]

Het gerecht draagt hier net zoals bij de moord op Julie Van Espen (alweer) een verpletterende verantwoordelijkheid.

Maximum straf gekregen en uitgezeten. Lijkt me dan toch eerder bij de politiek te zitten (zolang getalmd met tbs, te weinig plaats in psychiatrie, slechte omstandigheden in gevangenissen...)

 

[kay-gell]

Maar jij maakt ervan dat ze geestesziek en onbekwaam was? Ze is in behandeling voor depressie, niet voor een psychose hé.

Er wordt ook ook nogal licht overgegaan over het idee om een kind te plaatsen. Alsof dat geen traumatische gebeurtenis is voor dat kind. Extra ondersteuning bieden? Absoluut, mee eens (maar dat hebben we hier niet of amper). Kinderen afnemen omdat iemand het mentaal moeilijk heeft zolang ze geen gevaar is voor die kinderen? niet mee eens.

Ik sprak dan ook eerder algemeen en niet over dit geval, ik ken daar de details niet voldoende van.
Ik zeg ook niet dat plaatsing altijd dé oplossing is, extra begeleiding kan bijvoorbeeld ook inderdaad een oplossing zijn.
Daarbij zeg ik ook nog dat het alleszins niet makkelijk is om zulke situaties op de radar te krijgen omdat problemen (in bijvoorbeeld inschatting van bepaalde situaties/gevaren) zich niet snel naar de buitenwereld toe zullen uiten.

Wat is geestesziek? M'n vriendin had in 2020 een burnout en gaat nog altijd ("onderhoudsbeurten") naar de psycholoog. Is zij dan geestesziek? Is iemand die opgenomen wordt ivm drankmisbruik geestesziek en iemand die zich niet wil laten opnemen dat niet?

Het alternatief is goeie begeleiding, steun op alle vlakken én voldoende uitbouw van signaaldetectie (school, wijkagent, ...).

Geestesziek, onbekwaam,...
Zolang er een voldoende negatieve impact is of kan zijn op de opvoeding van het kind zou er moeten kunnen ingegrepen worden.
De mate waarin zal van de thuissituatie afhangen.

Maar zoals ik zei je kan dat (denk ik) moeilijk inschatten. Als dat kind netjes naar school gaat, geen anti-sociaal verdrag vertoont,...
Hoe kan je dan inschatten dat de moeder bijvoorbeeld verkeerde inschatting maakt als die zich niet direct uiten in het kind.
Dat is moeilijk.

 

[Tha_nOn]

Is een levenslange stoornis dan een voorwaarde vooraleer kinderbescherming ingrijpt? Mij lijkt het al een probleem vanaf dag één wanneer een alleenstaande ouder wordt opgenomen in de psychiatrie, dat er een deftige opvang is.
Of wat is de "acceptabele" wachtperiode vooraleer kinderbescherming een kijkje neemt? Ze kende de vriendin en moordenaar Dave ook "pas" sinds juli en vertrouwde er haar kinderen ook al aan toe.

Ik lees in dit verhaal dat de grootouders bijsprongen, fijn. Dus misschien was dan die ene dag opvang bij de vriendin plus de veroordeelde kindermishandelaar/moordenaar alsnog door de mazen van het net geglipt.

Hoe dan ook, durf ik gerust mijn initiële punt herhalen: justitie en onze maatschappelijke instellingen hebben in deze gefaald. De schuld ligt zeker niet bij het kind. Ik wil de schuld ook niet per se bij de moeder leggen, want wat haar nu overkomt is al gruwelijk genoeg, maar je kan ook niet zeggen dat ze geen enkele verantwoordelijkheid draagt, wél (nogmaals) dat die ondergeschikt is aan de verantwoordelijkheid van onze justitie en maatschappij. Natuurlijk vertrouwen veel mensen in het dagelijkse leven hun kinderen wel eens aan anderen toe en zijn feiten zoals de deze een zeldzaamheid. Desondanks hebben we ook systemen waarbij we bepaalde mensen weghouden van kinderen, iemand met een strafblad zal bijvoorbeeld niet zomaar in de kinderopvang of het onderwijs kunnen gaan werken.

Ik versta niet waar de zin in het vet vandaan komt eerlijk gezegd. Er is niemand dat dat ook maar ergens insinueert.

Maar er wordt hier opnieuw wel heel gemakkelijk iemand gestoord genoemd. Iemand met een zware depressie hoeft daarom geen slechte ouder te zijn. En ja als ge kinderen hebt en wordt opgenomen in de psychiatrie hebt ge opvang nodig voor de kinderen. Zij is niet de enige die dat regelt met familie, dat lijkt mij de standaard gang van zaken te zijn (en het is uiteraard niet omdat familie de opvang doet dat die wel veilig zijn). Kan daar eventueel wat meer aandacht aan besteed worden? Zeker. Dan moeten we daar ook geld en mensen voor vrijmaken.

Ik snap uw punt, maar ik zie niet in waarom kinderen plaatsen een automatisme zou moeten zijn.
Verplicht naar de creche, controleren van die grootouders en vriendin hun woon/gezinsitutaties waren ook opties geweest.
Maar enige controle was niet misplaatst geweest. Dit was/is duidelijk geen voorbeeld van een financieel slagkrachtige BAM-moeder.
De rooskleurige bril van hoe moedig en prachtig alleenstaande moeders wel niet zijn mag gerust afgenomen worden. Waarom strooien we anders als samenleving met extra toeslagen en voordelen voor moeders/ouders in die situatie? Zoals ik zei: tweesnijdend zwaard.

ik zeg niet dat dat een automatisme moet zijn, ik zeg dat dat meestal het resultaat is als ge kinderbescherming inschakelt.
Voor de rest probeert gij dit verhaal als een voorbeeldcasus te gebruiken om uw mening over alleenstaande moeders kracht bij te zetten. Wat ik echt geen doen vind.


En die rooskleurige bril van moedig en prachtig vindt gij misplaatst. Ik vind dat die bril er niet is. Voor de meeste mensen zijn alleenstaande moeders (of vaders) mensen die ondanks de moeilijke situatie waar ze inzitten hun best doen voor hun kinderen. Ik weet niet goed waarom gij daar zo'n negatief verhaal van wilt maken. Alsof die mensen moedwillig in een moeilijke situatie zijn gestapt om enkele kinderen financieel of emotioneel te verwaarlozen.

 

[Sylverscythe]

Maximum straf gekregen en uitgezeten. Lijkt me dan toch eerder bij de politiek te zitten (zolang getalmd met tbs, te weinig plaats in psychiatrie, slechte omstandigheden in gevangenissen...)

Ja, inderdaad. De persoon was veroordeeld voor kindermishandeling met de dood tot gevolg en heeft daarvoor 10 jaar effectief gekregen en dit uitgezeten.

Ik vind het nogal tendentieus dat iedereen nu afkomt dat het gerecht enkel maar aandacht heeft voor de dader. Je kan vinden dat die straf te licht is, maar na een uitgezeten straf wordt je nu eenmaal terug in de maatschappij gegooid. Misschien kreeg deze persoon geen psychologische ondersteuning, misschien wel en heeft hij daar 10 jaar een rol gespeeld of leek het alsof hij nu beter wist en zijn de stoppen alsnog doorgeslagen.

Uiteindelijk kan je dit soort zaken enkel compleet vermijden door mensen voor bepaalde misdrijven blijvend op te sluiten, of ze te doden, beide oplossingen worden snel aangehaald op een internetforum maar zijn praktisch toch gewoon niet haalbaar. Je kan ze ook langer opsluiten, met de vraag of dit het achteraf beter maakt, en ze meer begeleiden. Al die realistische opties komen neer op geld uitgeven aan misdadigers, wat niet echt populair is bij de bevolking, en dus bij de politici. Iedereen die een gevangenis in zijn buurt wil mag zijn hand opsteken.

Ik vind dat er naar goede gewoonte in deze thread weer heel hard wordt gedaan alsof we ook maar iets van inzicht hebben in de vorige rechtzaak of de huidige feiten, aan de hand van wat artikels. Gebaseerd daarop de schuld dan deels bij de moeder te leggen uit een soort van CVP-ideaalbeeld van het gezin vind ik eerlijk gezegd ook redelijk degoutant. Er is hier één schuldige, en dat is iemand die na 10 jaar gevangenis dan toch zijn 2de kans heeft weggegooid, en zo heeft bewezen dat hij niet in de samenleving thuishoort.

 

[stungunner]

En hoe hadden haar psychologische begeleiders dat moeten weten? Zij wordt opgevolgd en behandeld voor een depressie. Zij hebben noch de verantwoordelijkheid noch de mogelijkheden om alle mensen uit haar omgeving die in contact komen met haar kinderen te gaan screenen op afwijkend gedrag.

Hier ben ik niet mee akkoord. Ze wordt behandeld voor een depressie. Ik ga er van uit dat zowel de depressie als behandeling heel erg zwaar zijn, gezien ze 5 dagen in de week in een instelling moet verblijven. Dat is al geen doorsnee depressie en behandeling meer.

Ze weten dat ze 2 kleine kinderen heeft, een "die verblijven in de week bij de oma, het is in orde" is dan toch echt niet voldoende imo. Ik vind dat daar een doorgedreven opvolging wel degelijk nodig is, zodat die kinderen in goede handen zijn. Wat hier nu dus is gebleken dat dit niet zo was.

 

[exCite]

Ik vind dat er naar goede gewoonte in deze thread weer heel hard wordt gedaan alsof we ook maar iets van inzicht hebben in de vorige rechtzaak of de huidige feiten, aan de hand van wat artikels. Gebaseerd daarop de schuld dan deels bij de moeder te leggen uit een soort van CVP-ideaalbeeld van het gezin vind ik eerlijk gezegd ook redelijk degoutant. Er is hier één schuldige, en dat is iemand die na 10 jaar gevangenis dan toch zijn 2de kans heeft weggegooid, en zo heeft bewezen dat hij niet in de samenleving thuishoort.

Dit. Maar dat schuld leggen bij het slachtoffer gebeurt wel vaker in onze maatschappij, voor verschillende misdrijven. De schuldige is hier inderdaad heel duidelijk, de discussie die je kan hebben is wat je nu met zo iemand aanvangt.

 

[Mini]

mensen voor bepaalde misdrijven blijvend op te sluiten, of ze te doden, beide oplossingen zijn praktisch toch gewoon niet haalbaar.

Waarom niet? Men sluit nu gewoon moedwillig de ogen voor het feit dat sommige mensen niet te redden zijn. Dat is een pure ideologische keuze.
Niets staat ons in de weg dit feit niet langer te negeren en er naar te handelen.

en zo heeft bewezen dat hij niet in de samenleving thuishoort.

Klopt. Alleen kiest men er voor om dit naast zich neer te leggen en hem toch op termijn weer los te laten op de samenleving, wegens misplaatst en naief wereldbeeld dat iedereen te redden valt en moet gered worden.


Wat de discussie over die moeder betreft, ik denk dat die zichzelf al genoeg beschuldigd de afgelopen 24 uur, zonder dat wij daar een schepje bovenop moeten doen.

 

[shiftyke]

Ik vind dat er naar goede gewoonte in deze thread weer heel hard wordt gedaan alsof we ook maar iets van inzicht hebben in de vorige rechtzaak of de huidige feiten, aan de hand van wat artikels. Gebaseerd daarop de schuld dan deels bij de moeder te leggen uit een soort van CVP-ideaalbeeld van het gezin vind ik eerlijk gezegd ook redelijk degoutant. Er is hier één schuldige, en dat is iemand die na 10 jaar gevangenis dan toch zijn 2de kans heeft weggegooid, en zo heeft bewezen dat hij niet in de samenleving thuishoort.

Voila dit topic kan dicht! Op naar het volgende

 

[kay-gell]

Ja, inderdaad. De persoon was veroordeeld voor kindermishandeling met de dood tot gevolg en heeft daarvoor 10 jaar effectief gekregen en dit uitgezeten.

Ik vind het nogal tendentieus dat iedereen nu afkomt dat het gerecht enkel maar aandacht heeft voor de dader. Je kan vinden dat die straf te licht is, maar na een uitgezeten straf wordt je nu eenmaal terug in de maatschappij gegooid. Misschien kreeg deze persoon geen psychologische ondersteuning, misschien wel en heeft hij daar 10 jaar een rol gespeeld of leek het alsof hij nu beter wist en zijn de stoppen alsnog doorgeslagen.

Op zich maakt dat allemaal niet uit hé. Het resultaat is wat het is met name een dood kind en de overheid heeft gefaald in zijn (toch wel belangrijke taak) om onschuldige burgers te beschermen.
Net zoals dat met Julie Van Espen het geval is.

En daar draait het natuurlijk om. In welke mate wil je het risico nemen dat (zelfs met begeleiding) het niet uit te sluiten valt dat de kans op recidivisme er is en dat je mogelijk te laat ingrijpt.

Uiteindelijk kan je dit soort zaken enkel compleet vermijden door mensen voor bepaalde misdrijven blijvend op te sluiten, of ze te doden, beide oplossingen worden snel aangehaald op een internetforum maar zijn praktisch toch gewoon niet haalbaar.

Natuurlijk wel. Dutroux zal ook nooit meer vrijkomen.
Er moet gewoon een inspanning voor gedaan worden.

Nu zeg je eigenlijk: "Ach, we kunnen kinderdoders/verkrachters niet blijvend opgesloten laten dus laat ze maar los want ja dat is praktisch niet haalbaar om ze blijvend op te sluiten of executeren". En begeleiding kost overigens ook geld.

Als we zo moeten kijken naar al onze problemen los je niets op.
En hieronder spreek je jezelf eigenlijk tegen. Want eerst werp je hier praktische bezwaren op door te zeggen dat het onmogelijk is om mensen voor bepaalde misdrijven blijven op te sluiten terwijl je in de laatste quote hieronder zelf zegt dat hij geen plaats meer heeft in de maatschappij.

Dus eigenlijk ben je wel akkoord met het feit dat we mensen hun vrijheid op een moment totaal moeten afnemen of een einde aan hun leven maken.
Je kan je de vraag stellen dan waar je de grens trekt en dat is eigenlijk de kern van heel de discussie. Ik vind dat de grens veel te veel getrokken is naar de mogelijke rehabilitatie van bepaalde individuen. Dat het vermoorden van een kind en herhaaldelijke verkrachtingen toch wel misdrijven zijn waarmee je je plaats kwijt hoort te zijn in belang van het beschermen van de burgers van dit land.

Je kan ze ook langer opsluiten, met de vraag of dit het achteraf beter maakt, en ze meer begeleiden. Al die realistische opties komen neer op geld uitgeven aan misdadigers, wat niet echt populair is bij de bevolking, en dus bij de politici. Iedereen die een gevangenis in zijn buurt wil mag zijn hand opsteken.

Ik denk dat je meer steun zou krijgen dan je denkt hoor.
Ik denk net dat er een enorm draagvlak is om dit soort mensen voor eeuwig te weren en daar geld aan uit te geven.

Ik vind dat er naar goede gewoonte in deze thread weer heel hard wordt gedaan alsof we ook maar iets van inzicht hebben in de vorige rechtzaak of de huidige feiten, aan de hand van wat artikels. Gebaseerd daarop de schuld dan deels bij de moeder te leggen uit een soort van CVP-ideaalbeeld van het gezin vind ik eerlijk gezegd ook redelijk degoutant.
Er is hier één schuldige, en dat is iemand die na 10 jaar gevangenis dan toch zijn 2de kans heeft weggegooid, en zo heeft bewezen dat hij niet in de samenleving thuishoort.

Iemand die een weerloos kind van 2 jaar tegen de spijlen van het bed gooit en van de trap afduwt met de dood van dat kind tot gevolg heeft op dàt moment al bewezen dat hij niet in de samenleving thuishoort.

 

[KnightOfCydonia]

Ik versta niet waar de zin in het vet vandaan komt eerlijk gezegd. Er is niemand dat dat ook maar ergens insinueert.

Maar er wordt hier opnieuw wel heel gemakkelijk iemand gestoord genoemd. Iemand met een zware depressie hoeft daarom geen slechte ouder te zijn. En ja als ge kinderen hebt en wordt opgenomen in de psychiatrie hebt ge opvang nodig voor de kinderen. Zij is niet de enige die dat regelt met familie, dat lijkt mij de standaard gang van zaken te zijn (en het is uiteraard niet omdat familie de opvang doet dat die wel veilig zijn). Kan daar eventueel wat meer aandacht aan besteed worden? Zeker. Dan moeten we daar ook geld en mensen voor vrijmaken.

Omdat ik in een discussie over schuld in deze kwestie geneigd ben breder te kijken dan alleen de kindermoordenaar, want dat is maar al te gemakkelijk. Als je niet naar bredere, systemische oorzaken wilt kijken, zullen dit soort situaties zich onvermijdelijk herhalen. Sterker en erger nog: in feite is dit alweer een herhaling, want de dader is een recidivist.

En inderdaad, niet alle familie zal even geschikt zijn voor kinderen quasi permanent op te vangen in gevallen van nood, maar een veroordeeld kindermishandelaar en -moordenaar is al wel een enorme rode vlag die zelden zal voorkomen. Dan mag je je de vraag wél stellen hoe je ervoor kan zorgen dat je dergelijke signalen wel kan detecteren.

ik zeg niet dat dat een automatisme moet zijn, ik zeg dat dat meestal het resultaat is als ge kinderbescherming inschakelt.
Voor de rest probeert gij dit verhaal als een voorbeeldcasus te gebruiken om uw mening over alleenstaande moeders kracht bij te zetten. Wat ik echt geen doen vind.

En die rooskleurige bril van moedig en prachtig vindt gij misplaatst. Ik vind dat die bril er niet is. Voor de meeste mensen zijn alleenstaande moeders (of vaders) mensen die ondanks de moeilijke situatie waar ze inzitten hun best doen voor hun kinderen. Ik weet niet goed waarom gij daar zo'n negatief verhaal van wilt maken. Alsof die mensen moedwillig in een moeilijke situatie zijn gestapt om enkele kinderen financieel of emotioneel te verwaarlozen.

Tja, ik heb de slechte neiging patronen te zien... Die rooskleurige bril is er wel degelijk als je ziet dat op een week tijd in de actualiteit verschillende voorbeelden passeerden in de actualiteit waar belangrijke vragen niet gesteld werden.:

• In de energie-discussie in De Zevende Dag een video-interview alleenstaande mama met twee kinderen, wordt opgevoerd als voornaamste slachtoffer van de oplopende facturen, ondanks dat die al een verhoogde uitkering, verhoogd groeipakket en sociaal tarief zal krijgen.
  De vraag hoe het zit met de vader(s) van die kinderen werd uiteraard bewust niet gesteld.
  
  
• Discussie rond een beperkte verblijftijd van 9 jaar sociale woningen? Alleenstaande mama, ook met twee kinderen wordt opgevoerd dat het toch niet haalbaar is om te werken en na 9 jaar hulp, voldoende financiële stabiliteit te hebben om vooruit te geraken in het leven zonder levenslange hulp op de woningmarkt (lees: een cadeau van € 400 per maand ongeveer dus). De vraag hoe het zit met de vader(s) van die kinderen werd uiteraard bewust niet gesteld.
  
  
• En nu? Een bewust alleenstaande moeder met psychiatrische problemen, waar men dan wel niet eens kritisch heeft durven kijken naar de opvangsituatie van de kinderen. Een moeder die voorheen overigens misschien een fantastische moeder was, ondanks dat ze moest rooien met de riemen die ze had, maar die nu duidelijk hulp nodig had en/of gecontroleerd moest worden wat betreft de opvang van haar kinderen terwijl zij in het ziekenhuis verbleef.

Wat die laatste situatie betreft, ja ik ben wél geneigd om te denken dat ouders (i.c. moeders) die helemaal alleen aan kinderen beginnen, tenzij ze financieel en sociaal héél stevig in hun schoenen staan, een heleboel problemen over zich afroepen waarvoor men dan maar verwacht dat de rest van de samenleving nog eens extra bijspringt: hoger kindergeld, sociale toeslagen, etc. Maar daar aan de andere kant dan wél eens kritischer naar kijken?

Vandaar dat ik initieel zei: onpopulaire mening: een meer kritische blik op dergelijke situaties is niet misplaatst. Ik had reacties zoals de jouwe of die van Sylverscythe dus ook wel verwacht.

 

[Creeping Death]

Iemand die een weerloos kind van 2 jaar tegen de spijlen van het bed gooit en van de trap afduwt met de dood van dat kind tot gevolg heeft op dàt moment al bewezen dat hij niet in de samenleving thuishoort.

Zonder de details te kennen: maar ergens kan ik daar wel begrip voor opbrengen. Je soms héél veel geduld nodig met kinderen en soms kun je dat niet opbrengen. Bij mij gaat dat nooit verder dan vloeken maar ik kan ergens nog wel begrijpen dat de stoppen doorslaan en je iets doet waar je spijt van krijgt. Er is echt wel een reden waarom veel ziekenhuizen huilbaby's meteen opnemen: zodat de ouders even ontlast worden; ervaring leert dat vermoeide ouders sneller door slaan.

Ik wil die kerel hier ook niet verdedigen, ik ken de zaak niet. Maar ik wil maar aanhalen dat ge hard moet oppassen met zo'n uitspraken als: "die hadden ze toen al voor altijd moeten wegsteken".

 

[KnightOfCydonia]

Ik vind dat er naar goede gewoonte in deze thread weer heel hard wordt gedaan alsof we ook maar iets van inzicht hebben in de vorige rechtzaak of de huidige feiten, aan de hand van wat artikels. Gebaseerd daarop de schuld dan deels bij de moeder te leggen uit een soort van CVP-ideaalbeeld van het gezin vind ik eerlijk gezegd ook redelijk degoutant.

Ik vind er weinig degoutant aan om te verkiezen dat kinderen in stabielere omgevingen opgroeien.
Daarbij gaan schermen met zaken als "CVP-ideaalbeeld" terwijl ik evengoed gezegd heb dat die andere ouder een mee-moeder mag zijn...
Triest om er dan zo een karikatuur van te maken natuurlijk.

Kinderen opvoeden is een helse taak voor één persoon alleen, en vele moeders - en dan heb ik het niet specifiek over dit geval alleen - zijn daar duidelijk niet op hun eentje toe in staat, al helemaal niet als alle financiële voordelen die we er extra tegenaan gooien - en voor de duidelijkheid, voor de kinderen vind ik het dat wél waard - weg zouden vallen. Een wat meer kritische blik vanuit de samenleving vind ik dan ook niets mis mee. Quid pro quo.

Overigens ik denk hetzelfde over sommige koppels, dat die beter niet aan kinderen zouden beginnen vooraleer ze bepaalde zaken op orde hebben, maar dat is een andere discussie.

Er is hier één schuldige, en dat is iemand die na 10 jaar gevangenis dan toch zijn 2de kans heeft weggegooid, en zo heeft bewezen dat hij niet in de samenleving thuishoort.

Nergens heb ik betwist dat de voornaamste schuldige de kindermishandelaar/kindermoordenaar in kwestie is. Doen alsof dat alle andere betrokken partijen vrijpleit is echter gewoon ronduit dwaas en vragen om een herhaling van dergelijke situaties. Ik leer graag uit mijn fouten en zelfs uit de fouten van anderen als ik er de kans toe krijg.

Merk op, en ik val in herhaling dat ik in de verste verte niet eens de moeder vooraan in het rijtje van verantwoordelijken zou plaatsen.
Justitie, dat psychiatrisch opvangcentrum waar de moeder 5 dagen per week zat, kinderbescherming, ... maar ook die "vriendin" die wel had mogen weten wie ze in huis had.

 

[stungunner]

Uiteindelijk kan je dit soort zaken enkel compleet vermijden door mensen voor bepaalde misdrijven blijvend op te sluiten, of ze te doden, beide oplossingen worden snel aangehaald op een internetforum maar zijn praktisch toch gewoon niet haalbaar. Je kan ze ook langer opsluiten, met de vraag of dit het achteraf beter maakt, en ze meer begeleiden. Al die realistische opties komen neer op geld uitgeven aan misdadigers, wat niet echt populair is bij de bevolking, en dus bij de politici. Iedereen die een gevangenis in zijn buurt wil mag zijn hand opsteken.

Goh ja, ik weet niet of die praktisch echt onhaalbaar zijn? Er zijn toch nog ontwikkelde landen (uiteraard de USA maar ook Japan bv) die de doodstraf nog steeds uitvoeren? Ik ben daar zelf geen voorstander van maar vind wel dat mensen die mening mogen hebben en mogen verdedigen als legitieme oplossing.

De vergeetput, quasi in de letterlijke zin, dus levenslang opsluiten in een donker hol op water en brood en laten verkommeren, dat is vermoed ik vanwege de mensenrechten in onze contreien niet mogelijk. Maar voor de zwaarste misdrijven kan je natuurlijk wel effectieve levenslange straffen uitspreken met minimale zorg en begeleiding, waarbij de kost wordt gedrukt. En zoals @kay-gell schrijft, daar gaat wel degelijk een draagvlak voor zijn bij veel mensen.

Maar als je ze zoals nu, 10 jaar later zonder ook maar enige voorwaarden én na minimale opvolging, zorg of begeleiding tijdens die 10 jaar vrijlaat, dat is gewoon schuldig verzuim van justitie en de overheid. En zowat de slechtst mogelijk oplossing.

 

[KnightOfCydonia]

Zonder de details te kennen: maar ergens kan ik daar wel begrip voor opbrengen. Je soms héél veel geduld nodig met kinderen en soms kun je dat niet opbrengen. Bij mij gaat dat nooit verder dan vloeken maar ik kan ergens nog wel begrijpen dat de stoppen doorslaan en je iets doet waar je spijt van krijgt. Er is echt wel een reden waarom veel ziekenhuizen huilbaby's meteen opnemen: zodat de ouders even ontlast worden; ervaring leert dat vermoeide ouders sneller door slaan.

Ik wil die kerel hier ook niet verdedigen, ik ken de zaak niet. Maar ik wil maar aanhalen dat ge hard moet oppassen met zo'n uitspraken als: "die hadden ze toen al voor altijd moeten wegsteken".

Dat kan ik ergens nog "snappen", zelf heb ik enorm veel geduld met kinderen (veel minder met volwassenen, maar soit), maar kan me inbeelden dat sommige mensen al dan niet tijdelijk ongeschikt zijn om met kinderen om te gaan om die reden: te weinig geduld met van nature irrationele kleine kinderen.

Echter als je meer informatie over de allereerste moord van deze moordenaar opzoekt, dan waren er al véél eerder signalen van mishandeling, dus dat was géén éénmalige, onverwachte woede-uitbarsting.

 

[Sylverscythe]

Waarom niet? Men sluit nu gewoon moedwillig de ogen voor het feit dat sommige mensen niet te redden zijn. Dat is een pure ideologische keuze.
Niets staat ons in de weg dit feit niet langer te negeren en er naar te handelen.

Dat is ook weer gewone internet-klap hé. Werk eens een realistisch voorstel uit over welke misdrijven en onder welke verzwarende omstandigheden je net de doodstraf of effectieve levenslange oplsuiting verdient?

Deze persoon was dus veroordeeld voor kindermishandeling met de dood tot gevolg, dat is al geen moord hé.

Klopt. Alleen kiest men er voor om dit naast zich neer te leggen en hem toch op termijn weer los te laten op de samenleving, wegens misplaatst en naief wereldbeeld dat iedereen te redden valt en moet gered worden.

Dus jij weet al hoe dit nu gaat lopen? Als dit uitdraait op moord, niet onredelijk lijkt me, met zijn vorige veroordeling, zal het wel wat anders lopen denk ik.

Iemand die een weerloos kind van 2 jaar tegen de spijlen van het bed gooit en van de trap afduwt met de dood van dat kind tot gevolg heeft op dàt moment al bewezen dat hij niet in de samenleving thuishoort.

Ik denk dat je mijn post nog een goed moet lezen, en ik heb ook niet echt zin in dit soort discussies vol emoties over zaken waar hier eigenlijk niemand verstand van heeft (inclusief mezelf).

Voor die vorige veroordeling, opnieuw kindermishandeling, geen moord, is de maximumstraf gegeven. Dutroux is niet veroordeeld voor kindermishandeling hé. Als een straf is uitgezeten is het gedaan. Zullen we naar veroordelingen gaan à tête du client of volgens de vox populi dan? Of gewoon naar zwaardere strafmaten in het algemeen? Waar gaan we die mensen opsluiten en hoe, en gaat dit op termijn mensen beter maken denk je? En vooral: denk je dat het echt zo eenvoudig is om te besluiten of iemand effectief schuldbesef toont of dit speelt?

Ik vind er weinig degoutant aan om te verkiezen dat kinderen in stabielere omgevingen opgroeien.
Daarbij gaan schermen met zaken als "CVP-ideaalbeeld" terwijl ik evengoed gezegd heb dat die andere ouder een mee-moeder mag zijn...
Triest om er dan zo een karikatuur van te maken natuurlijk.

Sorry, maar voor mij is het gewoon een karikatuur. Het mag ook een mee-moeder zijn, zeer groots en progressief van jou. Misschien was die moeder wel een voorbeeldige moeder voor ze een depressie kreeg, misschien niet. Misschien had ze beter geen twee kinderen op de wereld gezet. Maakt allemaal weinig uit, en nog eens een preek afsteken over het probleem met alleenstaande moeders in een discussie over een recidivist die een kind heeft vermoord vind ik redelijk wansmakelijk. Daar "unpopular opinion" bijzetten als disclaimer maakt dat niet echt beter.

Goh ja, ik weet niet of die praktisch echt onhaalbaar zijn? Er zijn toch nog ontwikkelde landen (uiteraard de USA maar ook Japan bv) die de doodstraf nog steeds uitvoeren? Ik ben daar zelf geen voorstander van maar vind wel dat mensen die mening mogen hebben en mogen verdedigen als legitieme oplossing.

Ik ben ook niet 100% tegen de doodstraf, maar ik denk niet dat je die in veel landen kan krijgen voor kindermishandeling. Dat men dit nu zou mogen geven als het moord blijkt, mja, maar nu is het te laat. Ook denk ik dat o.a. het EVRM en de EU dit voor ons niet echt mogelijk maken.

Soit, ik heb gezegd wat ik wou zeggen.

 

[Creeping Death]

Tja, ik heb de slechte neiging patronen te zien... Die rooskleurige bril is er wel degelijk als je ziet dat op een week tijd in de actualiteit verschillende voorbeelden passeerden in de actualiteit waar belangrijke vragen niet gesteld werden.:

• In de energie-discussie in De Zevende Dag een video-interview alleenstaande mama met twee kinderen, wordt opgevoerd als voornaamste slachtoffer van de oplopende facturen, ondanks dat die al een verhoogde uitkering, verhoogd groeipakket en sociaal tarief zal krijgen.
  De vraag hoe het zit met de vader(s) van die kinderen werd uiteraard bewust niet gesteld.
  
  
• Discussie rond een beperkte verblijftijd van 9 jaar sociale woningen? Alleenstaande mama, ook met twee kinderen wordt opgevoerd dat het toch niet haalbaar is om te werken en na 9 jaar hulp, voldoende financiële stabiliteit te hebben om vooruit te geraken in het leven zonder levenslange hulp op de woningmarkt (lees: een cadeau van € 400 per maand ongeveer dus). De vraag hoe het zit met de vader(s) van die kinderen werd uiteraard bewust niet gesteld.
  
  
• En nu? Een bewust alleenstaande moeder met psychiatrische problemen, waar men dan wel niet eens kritisch heeft durven kijken naar de opvangsituatie van de kinderen. Een moeder die voorheen overigens misschien een fantastische moeder was, ondanks dat ze moest rooien met de riemen die ze had, maar die nu duidelijk hulp nodig had en/of gecontroleerd moest worden wat betreft de opvang van haar kinderen terwijl zij in het ziekenhuis verbleef.

Wat hebben alleenstaande moeders u ooit misdaan?
Da's gewoon een mediageniek voorbeeld. Een alleenstaande moeder met kind wekt gewoon wat meer sympathie op dan een alleenstaande man met een kat.

Maar we hebben die discussie al eens gehad denk ik. Er zijn zo veel factoren waardoor vrouwen alleen komen te staan met hun kind(eren).
Van één foute beslissing, over een klootzak van een man tegenkomen tot gewoon in kansarmoede opgroeien en daar niet uit kunnen ontsnappen. Er geld naar gooien is niet altijd de oplossing maar het kan wel helpen.

Even een anecdotisch voorbeeld: mijn schoonmoeder is destijds in de steek gelaten door haar man. Die had een gokprobleem en achter haar rug schulden gemaakt. Zij bleef achter met 3 kinderen en een berg schulden. Het is onder meer door financiële steun dat ze uit die put geraakt is en dat haar 3 kinderen zijn opgegroeid tot 3 "normale" volwassenen.