Volg de onderstaande video om te zien hoe je onze site als web-app op je startscherm installeert.
Opmerking: Deze functie is mogelijk niet beschikbaar in sommige browsers.
Ik heb ook 2 heel actieve kinderen, zelfde leeftijd als in deze zaak trouwens (4 en 7), en ik verlies ook soms mijn geduld met hen. En dat uit zich dan verbaal.Zonder de details te kennen: maar ergens kan ik daar wel begrip voor opbrengen. Je soms héél veel geduld nodig met kinderen en soms kun je dat niet opbrengen. Bij mij gaat dat nooit verder dan vloeken maar ik kan ergens nog wel begrijpen dat de stoppen doorslaan en je iets doet waar je spijt van krijgt. Er is echt wel een reden waarom veel ziekenhuizen huilbaby's meteen opnemen: zodat de ouders even ontlast worden; ervaring leert dat vermoeide ouders sneller door slaan.
Ik wil die kerel hier ook niet verdedigen, ik ken de zaak niet. Maar ik wil maar aanhalen dat ge hard moet oppassen met zo'n uitspraken als: "die hadden ze toen al voor altijd moeten wegsteken".
Zonder de details te kennen: maar ergens kan ik daar wel begrip voor opbrengen. Je soms héél veel geduld nodig met kinderen en soms kun je dat niet opbrengen. Bij mij gaat dat nooit verder dan vloeken maar ik kan ergens nog wel begrijpen dat de stoppen doorslaan en je iets doet waar je spijt van krijgt. Er is echt wel een reden waarom veel ziekenhuizen huilbaby's meteen opnemen: zodat de ouders even ontlast worden; ervaring leert dat vermoeide ouders sneller door slaan.
Ik wil die kerel hier ook niet verdedigen, ik ken de zaak niet. Maar ik wil maar aanhalen dat ge hard moet oppassen met zo'n uitspraken als: "die hadden ze toen al voor altijd moeten wegsteken".
De gruwel neemt een aanvang op 18 juni 2008, wanneer moeder Sandra bij haar thuiskomst Miguel aantreft met een bebloed gezicht.
"Ik ben met Miguel op de arm onwel geworden en gevallen", meldt De Kock. Een dag later valt het kind door toedoen van De Kock van de trap. Tot helemaal beneden. Miguel heeft een gescheurde lip en bloed aan het oor, maar een dokter komt er niet aan te pas.
Later die dag krijgt het kind klappen op het hoofd met een stofzuigerstang. (Per ongeluk, zegt De Kock). Hij gooit het kind daarop van ver in zijn bedje. De peuter belandt met zijn gezichtje tegen de stijlen van het bed. Op 23 juni laat De Kock Miguel met het hoofd op de grond vallen. Twee dagen later gooit hij de peuter met zijn hoofd tegen het bad.
Miguel krijgt stuiptrekkingen en bijt zijn tong tussen zijn tanden stuk. Hij wordt naar het ziekenhuis gevoerd, waar hij op 2 juli sterft. Hij leed bij aankomst aan een hersenvliesbloeding. De wetsdokter stelt vast dat Miguel een paar uur voordat hij naar de kliniek werd gebracht, nog zwaar werd mishandeld. Maar moeder en vriend weten van niets.
Ja, jij & ik houden het bij woorden. Iedereen is anders.Ik heb ook 2 heel actieve kinderen, zelfde leeftijd als in deze zaak trouwens (4 en 7), en ik verlies ook soms mijn geduld met hen. En dat uit zich dan verbaal.
Maar als je zodanig je geduld verliest dat het kind aan verwondingen sterft, dan ben je gestoord en hoor je niet in de maatschappij. Dus stoppen doorslaan in die zin is echt niet te tolereren of begrip voor op te brengen.
En het ultieme bewijs daarvoor is er nu ook in deze jammerlijke zaak.
De feiten:
![]()
Kinderbeul Dave De Kock hoort 10 jaar cel tegen zich vorderen
Amper een maand had Dave De Kock de kleine Miguel in het huis van zijn vriendin Sandra Verbeeck mede onder zijn hoede. De peuter overleefde zijn 'goede zorgen' niet.m.hbvl.be
Dat is niet iets van éénmalig stoppen die doorslaan, dat gaat over dagenlang (wie weet weken/maanden?) terreur op een weerloos kind van 2 jaar.
Ik kan er op geen enkele manier aan uit waarom zo iemand die herhaaldelijk een kind mishandelt de kans krijgt om opnieuw een kind te vermoorden.
Misschien moet de samenleving eens de focus anders leggen en stoppen met proberen van een crimineel een beter mens te maken (in bepaalde cases uiteraard)
Waarom denk je dat dit zo onmogelijk is?Dat is ook weer gewone internet-klap hé. Werk eens een realistisch voorstel uit over welke misdrijven en onder welke verzwarende omstandigheden je net de doodstraf of effectieve levenslange oplsuiting verdient?
Ik weet het niet. Maar de historiek in België pleit in mijn voordeelDus jij weet al hoe dit nu gaat lopen? Als dit uitdraait op moord, niet onredelijk lijkt me, met zijn vorige veroordeling, zal het wel wat anders lopen denk ik.

Het staat in het artikel, 4 weken nadat hij bij haar is ingetrokken. Dus die gast heeft op 4 weken tijd de dood van een kind op zijn geweten. De dood van een kind van een vrouw die hij kende via chatten en bij wij hij plots voor de deur stond en is gebleven.
Dat is een psychopaat, niet meer niet minder, en zou nooit meer in de maatschappij op een normale manier, zonder ook maar enige voorwaarde, hebben mogen rondlopen.
Omdat dit niet gewoon gaat om mensen die hun kinderen gewoon een periode bij de grootouders laten, maar om een heel zwaar depressief persoon, van wie misschien mag worden verondersteld dat ze niet steeds een heldere of goede keuze kan maken? En dan heb ik het niet over "de kinderen plaatsen of wegnemen bij de moeder", maar wel over opvolging of de kinderen werkelijk in goede handen zijn.Om op een klein stukje van bovenstaande in te pikken :
Waarom wordt er precies gedaan alsof de kinderen sowieso bij de moeder hadden moeten worden weggehaald omdat de kinderen nu sinds een tweetal maanden vooral bij de grootouders verblijven. Mensen die de kinderen enorm goed kennen. Zeker zonder te weten hoe lang dit nog "nodig" zou zijn, maar zelfs als je dat zou weten, wat is er mis aan? Er zijn toch heel wat kinderen die door omstandigheden door grootouders/tantes/nonkels/... worden grootgebracht? Maar zeker op een moment wanneer niet duidelijk is hoe lang dit zal duren, waarom zou er hier dan direct moeten worden ingegrepen?
Moeten we anders ook kinderen alloceren van ouders die hun kinderen 10 dagen meegeven op chirokamp aan "wildvreemden"?
Hoe vaak blijven er wel niet kinderen slapen bij vriendjes van op school? Moeten we hier ook steeds controle langs sturen om te controleren of dit wel "volgens de regels" gebeurt? Want an sich is dit niet veel meer dan dat, als dat maar éénmaal in de week bij de vriendin was.
Ik snap echt niet hoe zoiets als realistisch kan beschouwd worden, hoe zoiets vanuit privacy wetgeving uberhaupt mogelijk zou zijn om dit in die mate te gaan opvolgen.
Omdat dit niet gewoon gaat om mensen die hun kinderen gewoon een periode bij de grootouders laten, maar om een heel zwaar depressief persoon, van wie misschien mag worden verondersteld dat ze niet steeds een heldere of goede keuze kan maken? En dan heb ik het niet over "de kinderen plaatsen of wegnemen bij de moeder", maar wel over opvolging of de kinderen werkelijk in goede handen zijn.
Al die voorbeelden zoals nu door jou ook gegeven (chirokamp, bij vriendjes slapen) zijn echt nietszeggend en er niet toe doende, want toch echt niet te vergelijken met een vrouw met zware psychische problemen. Dat snap je toch ook?
Ze is zodanig depressief dat ze 5 dagen per week moet worden opgenomen en enkel in het weekend naar huis mag, is een simpele "mijn moeder zal voor de kinderen zorgen" dan voor de medische begeleiders voldoende? Of moeten die toch de reflex maken dat het hier om een persoon gaat die dergelijk zware begeleiding nodig heeft en dus mss ook begeleiding kan gebruiken op andere gebieden? Want het is toch duidelijk gebleken dat ze niet de juiste keuze heeft gemaakt, ondanks er mss toch bepaalde signalen waren. Die slechte en zeer ongelukkige keuze kan ook sterk beïnvloed zijn geweest door haar mentale toestand.
Ik word er ook niet tegoei van als ik zie hoe sommigen hier redeneren, als het enige troost kan zijn.Mevrouw is haar kind verloren aan een psychopaat en bepaalde BG'ers gaan victim blamen ... ook altijd dezelfde sujetten die dezelfde zever komen typen. De enigste schuldige in dit verhaal is die klootzak die een kleuter vermoord en eventueel die vriendin van hem als ze effectief zaken zou verzwegen hebben.
Nu gooi je zelf toch gewoon twee dingen door elkaar?Omdat dit niet gewoon gaat om mensen die hun kinderen gewoon een periode bij de grootouders laten, maar om een heel zwaar depressief persoon, van wie misschien mag worden verondersteld dat ze niet steeds een heldere of goede keuze kan maken? En dan heb ik het niet over "de kinderen plaatsen of wegnemen bij de moeder", maar wel over opvolging of de kinderen werkelijk in goede handen zijn.
Al die voorbeelden zoals nu door jou ook gegeven (chirokamp, bij vriendjes slapen) zijn echt nietszeggend en er niet toe doende, want toch echt niet te vergelijken met een vrouw met zware psychische problemen. Dat snap je toch ook?
Ze is zodanig depressief dat ze 5 dagen per week moet worden opgenomen en enkel in het weekend naar huis mag, is een simpele "mijn moeder zal voor de kinderen zorgen" dan voor de medische begeleiders voldoende? Of moeten die toch de reflex maken dat het hier om een persoon gaat die dergelijk zware begeleiding nodig heeft en dus mss ook begeleiding kan gebruiken op andere gebieden? Want het is toch duidelijk gebleken dat ze niet de juiste keuze heeft gemaakt, ondanks er mss toch bepaalde signalen waren. Die slechte en zeer ongelukkige keuze kan ook sterk beïnvloed zijn geweest door haar mentale toestand.
Nu gooi je zelf toch gewoon twee dingen door elkaar?
1. Zijn de andere personen waarbij de kinderen toevertrouwd worden bekwaam/te vertrouwen.
2. Is de moeder zelf bekwaam om voor de kinderen te zorgen.
Jij zegt 2 is niet het geval, dus 1 is ook niet goed. Die redenering slaat toch nergens op?
Ik snap wat je wilt zeggen, maar nogmaals : Dit is toch niet haalbaar? Waar trek je de grens? Zoals hierboven ook al benoemd : Gaan we mensen straffen die actief hulp zoeken? Lijkt me zeer averechts te werken.Die 2 gaan toch samen? Wanneer je zou beoordelen dat iemand vanwege haar psychische toestand niet meer bekwaam is om voor haar kinderen te zorgen (vanwege haar toestand of door opname, zoals hier alvast het geval) dan is het toch ook logisch imo dat je bij de opvang die deze persoon zelf heeft voorzien gaat nagaan of deze adequaat is? Want die persoon met dergelijke psychische problemen kan bij die opvankeuze mss ook een inschattingsfout maken.
En dat is zelfs helemaal los van de jammerlijke uitkomst van deze zaak hé, want die persoon kan de kinderen perfect bij de grootmoeder onderbrengen in de veronderstelling dat ze in goede handen zijn, en die grootmoeder kan dat met hart en ziel en de beste bedoelingen voor de kinderen ook aanvaarden en doen, maar kan gerust vanwege de leeftijd en er eventueel alleen voorstaan zelf onderdoor gaan na enige tijd, zonder haar dochter daarmee te willen belasten. Dus in het belang van alle partijen, zowel moeder, kinderen als de opvang, vind ik wel dat daar betere controle op zou moeten zijn ja.
Je kan alleen maar naar oplossingen zoeken om dergelijke drama's in te toekomst te vermijden. En ja, dat begint uiteraard bij de dader, maar meer of betere opvang van de kinderen of controle daarop van de kinderen van mensen met zware psychische problemen had hier mss ook dit drama kunnen vermijden.