Toevluchtsoord voor de (toekomstige) mama's en papa's

Daarbovenop is dat eerste geval ook nog is eerder tegen de avond, wat het nog lastiger maakt, met dat de andere dan de kinderen alleen te slapen moet leggen.
Goh, dat zie ik nu niet als een probleem ofzo. Ik ga zelf soms 's avonds sporten, mijn vrouw heeft soms nog oudercontacten of vergadering, dan sta je er soms toch ook alleen voor. Ik ben ook al eens een weekendje weg geweest en deze week is mijn vrouw de hele week naar het buitenland voor een opleiding en ook dat is niet echt een probleem (ik zeg niet dat het altijd makkelijk is he, met 2 is vaak makkelijker dan alleen).

Nu, veel hangt wel af van de leeftijd van de kinderen. Als ze heel klein zijn is dat in sommige gevallen moeilijker denk ik en elke situatie is anders. Als je al een kind/kinderen hebt die moeilijker in 't slaap vallen of veel wakker worden 's nachts is dat ook wel zwaarder natuurlijk.

Bijna een maand gaat onze dochter naar school, maar de vermoeidheid en intensiteit van volle dagen begint zich toch wel te wreken. 's Avonds is ze over haar toeren, ze zit ongetwijfeld nog in een soort sprongetje en er is heel veel gejank en heel veel ge-"nee!". Ik probeer mijn best te doen om er niet kwaad op te worden omdat ze haar draai nog moet vinden, maar die heeft rust nodig. Het helpt ook niet dat we morgen bijvoorbeeld al twee uur in de auto moeten zitten voor een verjaardagsfeestje van haar nichtje. Dat wordt weer een drukke dag vol prikkels. Zondag wat rustiger, maar dat is niet genoeg. Gelukkig is het volgende week een korte week, hopelijk is het dan goed weer en kunnen we gewoon eens een dagje met het gezin in de tuin chillen.

Ik begrijp wel waarom ze zeggen dat je kinderen ook halve dagen naar school kan brengen in het begin, maar als je met twee voltijds werkt is dat niet zo evident.

Ik denk dat het goed zou doen om eens een week verlof te nemen en uw kind een week niet naar school te brengen. Kinderen van 2.5 jaar zijn eigenlijk echt nog niet gemaakt voor het schoolritme en ze zouden die veel vaker eens wat tijd om te recupereren moeten geven...
Zelfs als ze 4 en 7 zijn kan dat zich soms nog wreken. In het begin van de week waren het springkonijnen hier en waren ze elke keer om 6u wakker, vanochtend waren ze om 6.55u wakker en ging alles véél slomer. Het is gelukkig bijna vakantie.
Maar ook dit zal weer van kind tot kind afhangen. Onze jongste heeft er veel meer last van dan de oudste bijvoorbeeld.
 
Correcte wetenschappelijke info voor de vrouw : https://www.gezondheidenwetenschap.be/richtlijnen/hartgeruis-bij-een-kind
Weet wel dat er heel laagdrempelig wordt verder onderzocht, niet enkel bij vermoeden van ernstig zoals hier staat
Als jullie kind verder geen gekke dingen doet (blauw worden, kortademig, ...) is de kans op iets ernstigs kleins. Je ziet hoe frequent het voorkomt, zeker niets om zich schuldig over te voelen. Vaak is het niets of gaat het om een VSD dat spontaan dicht groeit vaak nog (hoe oud is jullie kind?)

Va

Er hangde gewoon zo'n rare sfeer bij die dokters telkens we op consultatie hingen. Totaal niet geruststellend, en dan ga je als leek daar vanalles bij gaan verzinnen.
Volgens de huisdokter kwam het 1 op 500 keer voor en is het 1 op 1000 keer problematisch. Ja, dat herleid het voor ons plots naar 1 kans op 2 dat het problematisch is.
Ondertussen heb ik er zelf ook heel wat over opgezocht en het lijkt inderdaad mee te vallen in tegenstelling tot wat we te horen kregen.

Bij de gynaecoloog kregen we telkens te horen dat alles perfect in orde was. Dus daar waren nog geen defecten te bespeuren.
Verder is de kleine ook heel vrolijk en superactief. Morgen is hij 9 maanden.

Alvast bedankt voor de bemoedigende woorden, het betekent veel om daar zo veel goede afloop bij te horen.
 
Er hangde gewoon zo'n rare sfeer bij die dokters telkens we op consultatie hingen. Totaal niet geruststellend, en dan ga je als leek daar vanalles bij gaan verzinnen.
Volgens de huisdokter kwam het 1 op 500 keer voor en is het 1 op 1000 keer problematisch. Ja, dat herleid het voor ons plots naar 1 kans op 2 dat het problematisch is.
Ondertussen heb ik er zelf ook heel wat over opgezocht en het lijkt inderdaad mee te vallen in tegenstelling tot wat we te horen kregen.

Bij de gynaecoloog kregen we telkens te horen dat alles perfect in orde was. Dus daar waren nog geen defecten te bespeuren.
Verder is de kleine ook heel vrolijk en superactief. Morgen is hij 9 maanden.

Alvast bedankt voor de bemoedigende woorden, het betekent veel om daar zo veel goede afloop bij te horen.

maar bedoelden ze niet dat die 1 op 1000 keer problematisch enkel van toepassing is op die 1 keer voorkomen (op 500)? (spectaculair lage kans om problematisch te zijn dus). Het slaat op niet veel om 1/1000 keer problematisch te gaan zeggen als 99% van uw doelgroep het al niet heeft.
 
Laatst bewerkt:
Wat @Tha_nOn en ook @Doxie zeggen!

Het is altijd moeilijk als je hoort dat er 'iets' met je kindje is. Zo'n toevalsbevinding kan heel wat teweeg brengen qua emotie!! Ze moeten dat dan ook even verder opvolgen maar de kans is gewoon het grootst dat alles helemaal ok is. Zeker omdat jullie kleintje zich verder ook normaal ontwikkelt. :support::support:
 
Goh, dat zie ik nu niet als een probleem ofzo. Ik ga zelf soms 's avonds sporten, mijn vrouw heeft soms nog oudercontacten of vergadering, dan sta je er soms toch ook alleen voor. Ik ben ook al eens een weekendje weg geweest en deze week is mijn vrouw de hele week naar het buitenland voor een opleiding en ook dat is niet echt een probleem (ik zeg niet dat het altijd makkelijk is he, met 2 is vaak makkelijker dan alleen).

Nu, veel hangt wel af van de leeftijd van de kinderen. Als ze heel klein zijn is dat in sommige gevallen moeilijker denk ik en elke situatie is anders. Als je al een kind/kinderen hebt die moeilijker in 't slaap vallen of veel wakker worden 's nachts is dat ook wel zwaarder natuurlijk.

1 & 3 en vaak s nachts wakker, dus toch wel zwaar om er alleen voor te zorgen. Ik ben na 2 uur zot als ik is alleen met hun moet zijn. Komt gelukkig niet vaak voor (ik ga altijd naar mijn ouders ik dat geval)
 
Ik heb een probleem. Wij krijgen ons eerste kindje rond november en doordat mijn vriendin in het buitengewoon onderwijs werkt, is ze reeds thuis gezet. Ik werk een tweetal dagen van thuis uit en erger mij enorm hoe zij haar dagen slijt. Meestal is het patroon: uitslapen, iets eten, in de zetel gaan liggen en terug in slaap vallen in de zetel. Ze kan soms uren in de zetel blijven liggen dat ik mij zorgen maak om doorligwonden. Ik begrijp wel dat ze wat vermoeid is omwille van de zwangerschap, maar dat is toch geen leven voor de komende maanden? Als ik dan thuiskom en merk dat de afwas er nog staat of haar bord eten nog naast de zetel, geraak ik enorm gefrustreerd. Ik probeer begrip te tonen maar het lukt mij niet. Ik zou graag hebben dat ze wat plannen maakt of dingen die ze wilt gedaan krijgen, maar ik kan dat niet op een "begripvolle" manier overbrengen.

Hebben jullie tips?
 
Ik heb een probleem. Wij krijgen ons eerste kindje rond november en doordat mijn vriendin in het buitengewoon onderwijs werkt, is ze reeds thuis gezet. Ik werk een tweetal dagen van thuis uit en erger mij enorm hoe zij haar dagen slijt. Meestal is het patroon: uitslapen, iets eten, in de zetel gaan liggen en terug in slaap vallen in de zetel. Ze kan soms uren in de zetel blijven liggen dat ik mij zorgen maak om doorligwonden. Ik begrijp wel dat ze wat vermoeid is omwille van de zwangerschap, maar dat is toch geen leven voor de komende maanden? Als ik dan thuiskom en merk dat de afwas er nog staat of haar bord eten nog naast de zetel, geraak ik enorm gefrustreerd. Ik probeer begrip te tonen maar het lukt mij niet. Ik zou graag hebben dat ze wat plannen maakt of dingen die ze wilt gedaan krijgen, maar ik kan dat niet op een "begripvolle" manier overbrengen.

Hebben jullie tips?
Hebben jullie er al eens samen over gecommuniceerd? Het kan goed zijn dat ze dat thuiszitten ook maar niets vindt en juist hierdoor in een mini-depressie is geraakt 🤷‍♂️

Ga gewoon het gesprek aan en zie wat eruit komt. Ik ken jouw vriendin niet en ze reageert vast helemaal anders dan mijn partner. Er is nu eenmaal geen methode die voor iedereen werkt.
 
Ik heb de meest zalige zwangerschap ooit gehad, geen dag ziek en vanaf de derde maand gewoon tonnen energie tot en met de bevallingsdag. Maar de eerste 2 maand was ik zoals je vriendin, ik moest na een korte werkdag gewoon meteen 2 uurtjes kunnen slapen (mn ogen vielen gewoon dicht) op de zetel en sliep 's nachts ook veel langer. Mss heeft ze er gewoon nood aan in deze fase?
Ik zou het evenwel benoemen en luisteren hoe zij het ziet...
 
Ik heb een probleem. Wij krijgen ons eerste kindje rond november en doordat mijn vriendin in het buitengewoon onderwijs werkt, is ze reeds thuis gezet. Ik werk een tweetal dagen van thuis uit en erger mij enorm hoe zij haar dagen slijt. Meestal is het patroon: uitslapen, iets eten, in de zetel gaan liggen en terug in slaap vallen in de zetel. Ze kan soms uren in de zetel blijven liggen dat ik mij zorgen maak om doorligwonden. Ik begrijp wel dat ze wat vermoeid is omwille van de zwangerschap, maar dat is toch geen leven voor de komende maanden? Als ik dan thuiskom en merk dat de afwas er nog staat of haar bord eten nog naast de zetel, geraak ik enorm gefrustreerd. Ik probeer begrip te tonen maar het lukt mij niet. Ik zou graag hebben dat ze wat plannen maakt of dingen die ze wilt gedaan krijgen, maar ik kan dat niet op een "begripvolle" manier overbrengen.

Hebben jullie tips?
Lees nu uw tekst zelf nog eens. Uw vrouw zit thuis omdat een zwangerschap veel energie vraagt, en gij gaat wat klagen over dat ze rust.
 
Ik heb een probleem. Wij krijgen ons eerste kindje rond november en doordat mijn vriendin in het buitengewoon onderwijs werkt, is ze reeds thuis gezet. Ik werk een tweetal dagen van thuis uit en erger mij enorm hoe zij haar dagen slijt. Meestal is het patroon: uitslapen, iets eten, in de zetel gaan liggen en terug in slaap vallen in de zetel. Ze kan soms uren in de zetel blijven liggen dat ik mij zorgen maak om doorligwonden. Ik begrijp wel dat ze wat vermoeid is omwille van de zwangerschap, maar dat is toch geen leven voor de komende maanden? Als ik dan thuiskom en merk dat de afwas er nog staat of haar bord eten nog naast de zetel, geraak ik enorm gefrustreerd. Ik probeer begrip te tonen maar het lukt mij niet. Ik zou graag hebben dat ze wat plannen maakt of dingen die ze wilt gedaan krijgen, maar ik kan dat niet op een "begripvolle" manier overbrengen.

Hebben jullie tips?
De eerste weken van mijn zwangerschap was ik zo moe dat ik letterlijk kon slapen waar ik stond.
Haar energiepeil zal wel beteren in de toekomst en de nood om dingen in orde te brengen zal ook zeker komen.
Ik zou ze vooral nu niet op een 'begripvolle ' manier duidelijk maken dat ze teveel in de zetel hangt... dat zou bij een zwangere vrouw met al haar gierende hormonen wel eens fout kunnen vallen.
 
Ik heb een probleem. Wij krijgen ons eerste kindje rond november en doordat mijn vriendin in het buitengewoon onderwijs werkt, is ze reeds thuis gezet. Ik werk een tweetal dagen van thuis uit en erger mij enorm hoe zij haar dagen slijt. Meestal is het patroon: uitslapen, iets eten, in de zetel gaan liggen en terug in slaap vallen in de zetel. Ze kan soms uren in de zetel blijven liggen dat ik mij zorgen maak om doorligwonden. Ik begrijp wel dat ze wat vermoeid is omwille van de zwangerschap, maar dat is toch geen leven voor de komende maanden? Als ik dan thuiskom en merk dat de afwas er nog staat of haar bord eten nog naast de zetel, geraak ik enorm gefrustreerd. Ik probeer begrip te tonen maar het lukt mij niet. Ik zou graag hebben dat ze wat plannen maakt of dingen die ze wilt gedaan krijgen, maar ik kan dat niet op een "begripvolle" manier overbrengen.

Hebben jullie tips?
Het eerste trimester viel in standaard om 20u in slaap in de zetel van vermoeidheid, da's daarna verbeterd maar dan begon ik 's nachts slecht te slapen. 🤦🏻‍♀️
 
Ik heb een probleem. Wij krijgen ons eerste kindje rond november en doordat mijn vriendin in het buitengewoon onderwijs werkt, is ze reeds thuis gezet. Ik werk een tweetal dagen van thuis uit en erger mij enorm hoe zij haar dagen slijt. Meestal is het patroon: uitslapen, iets eten, in de zetel gaan liggen en terug in slaap vallen in de zetel. Ze kan soms uren in de zetel blijven liggen dat ik mij zorgen maak om doorligwonden. Ik begrijp wel dat ze wat vermoeid is omwille van de zwangerschap, maar dat is toch geen leven voor de komende maanden? Als ik dan thuiskom en merk dat de afwas er nog staat of haar bord eten nog naast de zetel, geraak ik enorm gefrustreerd. Ik probeer begrip te tonen maar het lukt mij niet. Ik zou graag hebben dat ze wat plannen maakt of dingen die ze wilt gedaan krijgen, maar ik kan dat niet op een "begripvolle" manier overbrengen.

Hebben jullie tips?
Feit dat ze gewoon in slaap valt in de zetel na niets te doen toont toch aan dat ze enorm vermoed is?
 
Er mag wel iets respectvoller gereageerd worden.
Ik heb een probleem. Wij krijgen ons eerste kindje rond november en doordat mijn vriendin in het buitengewoon onderwijs werkt, is ze reeds thuis gezet. Ik werk een tweetal dagen van thuis uit en erger mij enorm hoe zij haar dagen slijt. Meestal is het patroon: uitslapen, iets eten, in de zetel gaan liggen en terug in slaap vallen in de zetel. Ze kan soms uren in de zetel blijven liggen dat ik mij zorgen maak om doorligwonden. Ik begrijp wel dat ze wat vermoeid is omwille van de zwangerschap, maar dat is toch geen leven voor de komende maanden? Als ik dan thuiskom en merk dat de afwas er nog staat of haar bord eten nog naast de zetel, geraak ik enorm gefrustreerd. Ik probeer begrip te tonen maar het lukt mij niet. Ik zou graag hebben dat ze wat plannen maakt of dingen die ze wilt gedaan krijgen, maar ik kan dat niet op een "begripvolle" manier overbrengen.

Hebben jullie tips?
YTA
 
Ik heb een probleem. Wij krijgen ons eerste kindje rond november en doordat mijn vriendin in het buitengewoon onderwijs werkt, is ze reeds thuis gezet. Ik werk een tweetal dagen van thuis uit en erger mij enorm hoe zij haar dagen slijt. Meestal is het patroon: uitslapen, iets eten, in de zetel gaan liggen en terug in slaap vallen in de zetel. Ze kan soms uren in de zetel blijven liggen dat ik mij zorgen maak om doorligwonden. Ik begrijp wel dat ze wat vermoeid is omwille van de zwangerschap, maar dat is toch geen leven voor de komende maanden? Als ik dan thuiskom en merk dat de afwas er nog staat of haar bord eten nog naast de zetel, geraak ik enorm gefrustreerd. Ik probeer begrip te tonen maar het lukt mij niet. Ik zou graag hebben dat ze wat plannen maakt of dingen die ze wilt gedaan krijgen, maar ik kan dat niet op een "begripvolle" manier overbrengen.

Hebben jullie tips?
Sommige vrouwen zijn doodvermoeid tijdens vooral het eerste en derde trimester.

En doorligwonden, je bent er toch mee aan het lachen hoop ik? Ze is moe, niet paraplegisch.
 
Ik heb een probleem. Wij krijgen ons eerste kindje rond november en doordat mijn vriendin in het buitengewoon onderwijs werkt, is ze reeds thuis gezet. Ik werk een tweetal dagen van thuis uit en erger mij enorm hoe zij haar dagen slijt. Meestal is het patroon: uitslapen, iets eten, in de zetel gaan liggen en terug in slaap vallen in de zetel. Ze kan soms uren in de zetel blijven liggen dat ik mij zorgen maak om doorligwonden. Ik begrijp wel dat ze wat vermoeid is omwille van de zwangerschap, maar dat is toch geen leven voor de komende maanden? Als ik dan thuiskom en merk dat de afwas er nog staat of haar bord eten nog naast de zetel, geraak ik enorm gefrustreerd. Ik probeer begrip te tonen maar het lukt mij niet. Ik zou graag hebben dat ze wat plannen maakt of dingen die ze wilt gedaan krijgen, maar ik kan dat niet op een "begripvolle" manier overbrengen.

Hebben jullie tips?

De madam hier is voor september uitgerekend. Ze werkt 4/5 en ondertussen is er nog een tweeling van 2.5 te entertainment. Als ze 20h haalt, is het een succes dag.

Mijn dag bestaat uit kinderen uit bed halen, aankleden, in de auto zetten (madam doet ze weg naar school) en s avonds koken en kinderen in bed doen, want de madam kan niet heffen. En ja, ze zegt dat ze zal opruimen na het koken, maar guess wie dat kan doen als da madam om 8 of 9h in slaap ligt in de zetel.

En ja, dat frustreert me ook. Ik kan 95% van de keren op mijn tong bijten. Als ik 1x er iets over zeg, spuugt ze vuur en is het 3d beeld zonder klank...

Mijn madam heeft bij vorige zwangerschap 3mnd in het ziekenhuis gelegen voor de bevalling. Geen doorligwonden en nog minder activiteit...

Dus de tip is, suck it up.

Na de bevalling zal het niet beteren, get used to it.
 
Ik heb een probleem. Wij krijgen ons eerste kindje rond november en doordat mijn vriendin in het buitengewoon onderwijs werkt, is ze reeds thuis gezet. Ik werk een tweetal dagen van thuis uit en erger mij enorm hoe zij haar dagen slijt. Meestal is het patroon: uitslapen, iets eten, in de zetel gaan liggen en terug in slaap vallen in de zetel. Ze kan soms uren in de zetel blijven liggen dat ik mij zorgen maak om doorligwonden. Ik begrijp wel dat ze wat vermoeid is omwille van de zwangerschap, maar dat is toch geen leven voor de komende maanden? Als ik dan thuiskom en merk dat de afwas er nog staat of haar bord eten nog naast de zetel, geraak ik enorm gefrustreerd. Ik probeer begrip te tonen maar het lukt mij niet. Ik zou graag hebben dat ze wat plannen maakt of dingen die ze wilt gedaan krijgen, maar ik kan dat niet op een "begripvolle" manier overbrengen.

Hebben jullie tips?
Herkenbaar. Allez uw deel over doorligwonden is wel een hele vreemde kronkel maar mijn vriendin had de eerste drie maanden zowat alle kenmerken van een depressie en ik vond dat ook niet gemakkelijk om mee om te gaan.

Ik verwachtte naar mijn gevoel heel weinig en wou haar 100% steunen maar wij hebben toen ook regelmatig woorden gehad, soms zelfs zware woorden, omdat ze zelfs wat ik het absolute minimum vond (zoals gewoon uw eigen bord in de vaatwasser zetten, of af en toe eens een nieuw brood gaan halen) nadat ik een hele dag in het stof had gezeten voor de renovaties.

Die algemene lusteloosheid en mood swings uit die periode deden er ook geen deugd aan en ik kan alleen maar zeggen dat ik de eerste 3 maanden een kutperiode vond.

Goed advies heb ik niet, normaal gezien betert het enorm in de maanden nadien, hier was dat toch zo.
echt totaal niet nodig imo. Enige wat ge doet is er voor zorgen dat mensen schrik hebben om hier ook eens een vraag te komen stellen.
 
Laatst bewerkt:
Ik vind nu ook niet dat @TheLoveBelow hier aangevallen moet worden. Hij komt hier om advies te vragen, om het net fatsoenlijk aan te willen pakken. De doorligwonden is uiteraard overdreven, maar er is toch niks mis mee met het advies die hij vraagt? Als je je eerste kind gaat krijgen, kom je nu eenmaal in nieuwe situaties die frustrerend kunnen zijn en je niet weet hoe je ermee om moet gaan. Hoe klein en belachelijk die situaties ook zijn.
 
Er hangde gewoon zo'n rare sfeer bij die dokters telkens we op consultatie hingen. Totaal niet geruststellend, en dan ga je als leek daar vanalles bij gaan verzinnen.
Volgens de huisdokter kwam het 1 op 500 keer voor en is het 1 op 1000 keer problematisch. Ja, dat herleid het voor ons plots naar 1 kans op 2 dat het problematisch is.
Ondertussen heb ik er zelf ook heel wat over opgezocht en het lijkt inderdaad mee te vallen in tegenstelling tot wat we te horen kregen.

Bij de gynaecoloog kregen we telkens te horen dat alles perfect in orde was. Dus daar waren nog geen defecten te bespeuren.
Verder is de kleine ook heel vrolijk en superactief. Morgen is hij 9 maanden.

Alvast bedankt voor de bemoedigende woorden, het betekent veel om daar zo veel goede afloop bij te horen.
Onze jongste dochter had ook ruis op haar hartje en bleek bij de kindercardioloog 4 gaatjes te hebben (VSD), op minder dan een jaar tijd zijn die allemaal dichtgegroeid en hoeven we ons geen zorgen meer te maken.
 
Hier zijn we een paar jaar verder en kan me met momenten ook enorm ergeren aan het gebrek aan initiatief bij mijn wederhelft.
We hebben een paar jaar in overlevingsmodus geleefd toen ons gastjes jong waren en dan was het mantra 'goed genoeg is al meer dan ok'.

Nu hebben we steeds meer tijd over en zou het stillekesaan meer dan ok mogen worden.

Al paar keer over gepraat, maar buiten beloftes bougeert er precies niet veel. Uiteindelijk doe je het merendeel zelf en dat is idd frustrerend... :tongue:
 
Ik heb een probleem. Wij krijgen ons eerste kindje rond november en doordat mijn vriendin in het buitengewoon onderwijs werkt, is ze reeds thuis gezet. Ik werk een tweetal dagen van thuis uit en erger mij enorm hoe zij haar dagen slijt. Meestal is het patroon: uitslapen, iets eten, in de zetel gaan liggen en terug in slaap vallen in de zetel. Ze kan soms uren in de zetel blijven liggen dat ik mij zorgen maak om doorligwonden. Ik begrijp wel dat ze wat vermoeid is omwille van de zwangerschap, maar dat is toch geen leven voor de komende maanden? Als ik dan thuiskom en merk dat de afwas er nog staat of haar bord eten nog naast de zetel, geraak ik enorm gefrustreerd. Ik probeer begrip te tonen maar het lukt mij niet. Ik zou graag hebben dat ze wat plannen maakt of dingen die ze wilt gedaan krijgen, maar ik kan dat niet op een "begripvolle" manier overbrengen.

Hebben jullie tips?
Ik was extreem vermoeid tijdens de eerste weken/eerste trimester dus zo vreemd vind ik dat niet overkomen. Ik deed middagdutjes op mijn werk en sleepte mij voor de rest erdoor. Maar vre plezant of actief zal ik ook niet geweest zijn in de weekend. Dat is tegen 12 weken wel gebeterd.
Kzou nog even wachten om "begripvol" te zeggen dat ge uw zwangere vriendin te lui vindt :v
 
Terug
Bovenaan