Toevluchtsoord voor de (toekomstige) mama's en papa's

[Mulan]

Wel grappig dat "met 2 kinderen biedt toch wel voordelen: ze zijn zelfstandiger en houden elkaar bezig" hier als argument pro wordt aangehaald, terwijl dat voor mijn zus en ik totaal niet geldt. We hebben +- dezelfde opvoeding gehad maar qua zelfstandigheid is er een groot verschil (financiële geletterdheid, zelfstandigheid in het huishouden, "gezond boerenverstand",..." En we zijn altijd al water en vuur geweest met een net-geen-depressie voor mijn moeder in onze puberteit (2j verschil) omdat het geruzie, gekibbel en occasioneel handgemeen haar echt te veel waren.
Mijn zus heeft er ook 2: ook 2 pubers nu met tegengestelde karakters met ook daar elke dag gevloek, occasioneel een stamp of stomp,... En zowel mijn zus als moeder zongen in koor: "hou het bij eentje!!!" Tegen mij, waar ik met veel plezier gehoor aan gegeven heb. Ik zou 2 kinderen niet aankunnen naar stress en energie toe. Tenzij ze natuurlijk in perfecte harmonie met elkaar kunnen omgaan... *Bulderlach*
Dat ik een "oudere eerste ouder" ben speelt daar zeker in mee, als twintiger wou ik er ook graag 3 en had ik er 10j eerder aan begonnen, was dat waarschijnlijk ook nog gelukt.

Naar eenzaamheid en socialisatie etc toe: mijn dochter krijgt veel individuele aandacht maar leert haar sociale vaardigheden vooral op school. Ze ging al vroeg naar de crèche, gaat nu naar de kleuterschool en heeft ook 2 sportmomenten per week, playdates met klasgenootjes, op zondag zit ze met die 2 tieners die elkaar met huid en haar opeten aan tafel,... Enig kind wil niet automatisch zeggen wereldvreemd kind natuurlijk.
(En op de crèche kregen we al te horen dat ze assertief is zonder agressief te zijn, goed deelt, mooi opgaat in de groep, aandacht kan delen,... Dus als je er bewust op let kunnen veel vaardigheden ook in andere situaties worden aangeleerd.)

 

[Kyle78]

Wel grappig dat "met 2 kinderen biedt toch wel voordelen: ze zijn zelfstandiger en houden elkaar bezig" hier als argument pro wordt aangehaald, terwijl dat voor mijn zus en ik totaal niet geldt. We hebben +- dezelfde opvoeding gehad maar qua zelfstandigheid is er een groot verschil (financiële geletterdheid, zelfstandigheid in het huishouden, "gezond boerenverstand",..." En we zijn altijd al water en vuur geweest met een net-geen-depressie voor mijn moeder in onze puberteit (2j verschil) omdat het geruzie, gekibbel en occasioneel handgemeen haar echt te veel waren.
Mijn zus heeft er ook 2: ook 2 pubers nu met tegengestelde karakters met ook daar elke dag gevloek, occasioneel een stamp of stomp,... En zowel mijn zus als moeder zongen in koor: "hou het bij eentje!!!" Tegen mij, waar ik met veel plezier gehoor aan gegeven heb. Ik zou 2 kinderen niet aankunnen naar stress en energie toe. Tenzij ze natuurlijk in perfecte harmonie met elkaar kunnen omgaan... *Bulderlach*
Dat ik een "oudere eerste ouder" ben speelt daar zeker in mee, als twintiger wou ik er ook graag 3 en had ik er 10j eerder aan begonnen, was dat waarschijnlijk ook nog gelukt.

Naar eenzaamheid en socialisatie etc toe: mijn dochter krijgt veel individuele aandacht maar leert haar sociale vaardigheden vooral op school. Ze ging al vroeg naar de crèche, gaat nu naar de kleuterschool en heeft ook 2 sportmomenten per week, playdates met klasgenootjes, op zondag zit ze met die 2 tieners die elkaar met huid en haar opeten aan tafel,... Enig kind wil niet automatisch zeggen wereldvreemd kind natuurlijk.
(En op de crèche kregen we al te horen dat ze assertief is zonder agressief te zijn, goed deelt, mooi opgaat in de groep, aandacht kan delen,... Dus als je er bewust op let kunnen veel vaardigheden ook in andere situaties worden aangeleerd.)

Hier ook 1 dochter. Bij oudercontact zeggen de juffen dat ze merken dat ze enig kind is. Tja alle aandacht gaat naar haar.
Ik ben ook 1 kind gewoon. Vandaag naar een provinciaal domein geweest met m'n dochter(6j) en neef(7j). Ik moet toch zeggen dat dat makkelijker was dan 1. Ze praatten constant met elkaar. Ik krijg geen rare vragen als "papa, hoeveel kost een boom?", "papa, zullen we een woonboot kopen?"
Bij cafetaria speelden ze met elkaar. Ik kon rustig chillen op terras. Naar het einde toe was er wel licht ambras tss de 2, maar het was controleerbaar. Al bij al een positieve ervaring.

 

[Green Mamba]

Hier ook 1 dochter. Bij oudercontact zeggen de juffen dat ze merken dat ze enig kind is. Tja alle aandacht gaat naar haar.
Ik ben ook 1 kind gewoon. Vandaag naar een provinciaal domein geweest met m'n dochter(6j) en neef(7j). Ik moet toch zeggen dat dat makkelijker was dan 1. Ze praatten constant met elkaar. Ik krijg geen rare vragen als "papa, hoeveel kost een boom?", "papa, zullen we een woonboot kopen?"
Bij cafetaria speelden ze met elkaar. Ik kon rustig chillen op terras. Naar het einde toe was er wel licht ambras tss de 2, maar het was controleerbaar. Al bij al een positieve ervaring.

En nu nog zo'n heel dagje met twee kinderen die mekaar niet kunnen luchten. Kwestie van de balans op te maken.

 

[Cerv.Be]

Wel grappig dat "met 2 kinderen biedt toch wel voordelen: ze zijn zelfstandiger en houden elkaar bezig" hier als argument pro wordt aangehaald, terwijl dat voor mijn zus en ik totaal niet geldt. We hebben +- dezelfde opvoeding gehad maar qua zelfstandigheid is er een groot verschil (financiële geletterdheid, zelfstandigheid in het huishouden, "gezond boerenverstand",..." En we zijn altijd al water en vuur geweest met een net-geen-depressie voor mijn moeder in onze puberteit (2j verschil) omdat het geruzie, gekibbel en occasioneel handgemeen haar echt te veel waren.
Mijn zus heeft er ook 2: ook 2 pubers nu met tegengestelde karakters met ook daar elke dag gevloek, occasioneel een stamp of stomp,... En zowel mijn zus als moeder zongen in koor: "hou het bij eentje!!!" Tegen mij, waar ik met veel plezier gehoor aan gegeven heb. Ik zou 2 kinderen niet aankunnen naar stress en energie toe. Tenzij ze natuurlijk in perfecte harmonie met elkaar kunnen omgaan... *Bulderlach*
Dat ik een "oudere eerste ouder" ben speelt daar zeker in mee, als twintiger wou ik er ook graag 3 en had ik er 10j eerder aan begonnen, was dat waarschijnlijk ook nog gelukt.

Naar eenzaamheid en socialisatie etc toe: mijn dochter krijgt veel individuele aandacht maar leert haar sociale vaardigheden vooral op school. Ze ging al vroeg naar de crèche, gaat nu naar de kleuterschool en heeft ook 2 sportmomenten per week, playdates met klasgenootjes, op zondag zit ze met die 2 tieners die elkaar met huid en haar opeten aan tafel,... Enig kind wil niet automatisch zeggen wereldvreemd kind natuurlijk.
(En op de crèche kregen we al te horen dat ze assertief is zonder agressief te zijn, goed deelt, mooi opgaat in de groep, aandacht kan delen,... Dus als je er bewust op let kunnen veel vaardigheden ook in andere situaties worden aangeleerd.)

Er is toch niemand die zegt dat enig kind wereldvreemd kind is? Gelukkig, want anders was ik het zelf ook.

 

[anders.]

Hier ook 1 dochter. Bij oudercontact zeggen de juffen dat ze merken dat ze enig kind is. Tja alle aandacht gaat naar haar.
Ik ben ook 1 kind gewoon. Vandaag naar een provinciaal domein geweest met m'n dochter(6j) en neef(7j). Ik moet toch zeggen dat dat makkelijker was dan 1. Ze praatten constant met elkaar. Ik krijg geen rare vragen als "papa, hoeveel kost een boom?", "papa, zullen we een woonboot kopen?"
Bij cafetaria speelden ze met elkaar. Ik kon rustig chillen op terras. Naar het einde toe was er wel licht ambras tss de 2, maar het was controleerbaar. Al bij al een positieve ervaring.

Dochter en neef... Die zien elkaar af en toe.
Zet die eens een maand lang altijd bij elkaar ...

 

[derp]

Amai de vorige pagina's zijn wel heel aanmoedigend om te lezen, merci iedereen

Wij zijn hier al drie weken ver ondertussen. Ik kan niet zeggen dat er orde in de chaos is, wel dat de chaos al ietske ordentelijker aanvoelt.

Het is denk ik niet het moeilijkste kind ter wereld, over het algemeen is ze wel content zolang ze maar geregeld eten krijgt. In het begin kon ik ze nog gemakkelijker overpakken rond een uur of 5 zodat mijn madam dan nog kon slapen tot 7-8u maar tegenwoordig is het al een pak moeilijker. Ge merkt toch dat ze vooral bij mijn lief wilt zijn, mij ziet ze als een welkome bron van lichaamswarmte op voorwaarde dat ze op voorhand al goed ingedommeld was, maar als ze nog iets te wakker is en ze merkt dat ik het ben, dan kan ze fameus haar keel openzetten.

Het is ons nog niet gelukt om ze effectief in de co-sleeper te leggen, dus mijn madam slaapt tegen alle voorschriften in met de baby in bed (wel niet onder hetzelfde dekbed) en ik slaap dan in de zetel. Op die manier kan ik toch min of meer een nacht maken en dan probeer ik overdag zoveel mogelijk mijn vriendin te ontlasten of nog wat werk gedaan te krijgen in huis.

 

[pardal]

IVM het aantal kinderen ben zelf enig kind en wou op voorhand meer dan 1.

Het zijn er 4 geworden. Overgang van 1 naar 2 was het moeilijkst voor mij. 3de was dan zo een groot verschil met de eerste 2, dat we nog voor 1 zijn gegaan.

Financieel zeker niet altijd gemakkelijk. Naar hobby's toe is het vooral creatief omspringen met tijd die je hebt.

 

[Chelark007]

Hoe lossen jullie dat op als een 4,5 jarige soms begint grote manieren of commentaar begint te geven?

Sinds 2 weken is het wel heel erg geworden.
Ben zelf niet echt mondig, dus niet echt evident voor daar een deftige oplossing voor te vinden madam dreigt en straft, maar lijkt me niet altijd de goede oplossing. Ik negeer het vaak.

 

[Green Mamba]

Hoe lossen jullie dat op als een 4,5 jarige soms begint grote manieren of commentaar begint te geven?

Sinds 2 weken is het wel heel erg geworden.
Ben zelf niet echt mondig, dus niet echt evident voor daar een deftige oplossing voor te vinden madam dreigt en straft, maar lijkt me niet altijd de goede oplossing. Ik negeer het vaak.

Hier thuis hebben we een plekje waar ze mag bezinnen na zo'n fratsen. Als we er gewoon iets over zeggen, wordt dat weggelachen in het gezicht.

 

[Avondland]

Morgen eerste schooldag, instapklasje. Mijn vrouw is zeer emotioneel. Ik voel me zeer opgetogen over die grote stap en ben er helemaal klaar voor. Toch gek hoe dat kan verschillen. Toch héél benieuwd naar haar eerste dag op school, maar aangezien meer dan de helft van de klas uit dezelfde kinderopvang komen (waar ze een hele leuke tijd had), gaat die zich daar helemaal thuisvoelen.

 

[willydrama]

♀ gaat hier al in de hangmat liggen want in de toekomst zal ze toch geen tijd hebben om zich toe te leggen op carrière-opties, de kinderen zullen op de eerste plaats komen, 't manneke moet de put van het financieel verlies dan maar dempen. Concreet is er geen motivatie om als zij-instromer bijkomend attest/opleiding te volgen. Hebben jullie vergelijkbare discussies + ervaring met verandering naargelang de leeftijd van de kids vordert?

 

[Wilcao]

Die van ons zit al een dikke week in de 8-maanden slaapregresie.

 

[Chickenlal]

Dus de onze is 4 jaar,

En ik ben legit bang voor dat hele woke gedoe.

Transgender, oke daar kan ik nog inkomen… maar dat hele non binair en genderfluide gedoe, dat gaat mij een beetje te ver.

Ik weiger mijn zoon “hun” te noemen…

 

[Chickenlal]

Dus de onze is 4 jaar,

En ik ben legit bang voor dat hele woke gedoe.

Transgender, oke daar kan ik nog inkomen… maar dat hele non binair en genderfluide gedoe, dat gaat mij een beetje te ver.

Ik weiger mijn zoon “hun” te noemen…

 

[Sir.Killalot]

Als je zoon zich niet thuis voelt in zijn lichaam, heeft dat niets te maken met "woke". Dan is dat gewoon zo. Als je kind worstelt met zijn identiteit, dan hoop ik dat je liefde voor je kind jouw aversie voor wat niet in je wereldbeeld past overstijgt. Zelfs met begripvolle ouders is dat vaak al een enorme psychologische lijdensweg, die kunnen ouders die hun kinderen gaan afstoten omdat ze niet in hun perfecte plaatje passen missen als kiespijn.

Ik zou het er zelf ook moeilijk mee hebben, maar wat ik denk doet er dan niet toe. De gevoelens van mijn kind komen altijd op de eerste plaats.

 

[Chickenlal]

Als je zoon zich niet thuis voelt in zijn lichaam, heeft dat niets te maken met "woke". Dan is dat gewoon zo. Als je kind worstelt met zijn identiteit, dan hoop ik dat je liefde voor je kind jouw aversie voor wat niet in je wereldbeeld past overstijgt. Zelfs met begripvolle ouders is dat vaak al een enorme psychologische lijdensweg, die kunnen ouders die hun kinderen gaan afstoten omdat ze niet in hun perfecte plaatje passen missen als kiespijn.

Ik kan daar begrip voor opbrengen, tot op enig niveau I guess.

Maar het wordt er tegenwoordig bijna ingelepeld dat we geen jongens en meisjes meer zijn, maar gewoon “hun”…

Ik zeg het hij mag gerust thuiskomen en zeggen dat hij zich een meisje voelt.

Maar dat hij niets is of de vanalles door elkaar, daar ga ik het toch moeilijk mee hebben ze.

Maar allé dat gaat hier nogal snel uit de hand lopen vrees ik deze discussie. Ik ga dus verder niet meer commenten om de rust te bewaren

Achja het zal in elke generatie wel wat zijn zeker, maar ik ben toch bang voor wat er gaat komen.

 

[Avondland]

Genderfluïditeit is van alle tijden, maar een vierjarige inlichten over de nuances van genderdysforie is me wat te vroeg. Tolerantie aanleren en dat anders-zijn oké is, kan natuurlijk wel.

 

[Chickenlal]

Ik bedoel ook niet dat dat nu op 4 jaar al is.

Maar ik ben bang voor de invloeden van school en sociale media in de toekomst.



Zoals kindjes die niet gedoopt zijn (zoals de onze), die zich dan rond de communie periode opeens willen laten dopen door invloeden van vriendjes Dat is ook zoiets dat ik hoop dat hij niet mee zal afkomen

(Zal mezelf daarmee ook wel nie populair maken zeker)

 

[Wilcao]

Ik bedoel ook niet dat dat nu op 4 jaar al is.

Maar ik ben bang voor de invloeden van school en sociale media in de toekomst.



Zoals kindjes die niet gedoopt zijn (zoals de onze), die zich dan rond de communie periode opeens willen laten dopen door invloeden van vriendjes Dat is ook zoiets dat ik hoop dat hij niet mee zal afkomen

(Zal mezelf daarmee ook wel nie populair maken zeker)

Neem ze mee naar de zondagsmis en zeg "is dit wat je elke week wilt doen, want dat is verplicht als je de communie doet".

 

[mac-bc]

Ik kan echt niet nog meer mijn best doen om niet algemeen te praten. Ik heb het over mij en vrienden van mij.
Want ik weet hoe gevoelig het hier ligt om snel algemeen te praten.

Ook @Mulan: ik vind dat je als man niet kan verwachten dat uw vrouw 's avonds zin heeft als je haar de na het werk alleen laat opdraaien voor het huishouden. Dan is het vrij schandalig als je gaat klagen "mijn vrouw heeft nooit zin".
Als je evenveel doet in het huishouden, dan kan het uiteraard nog altijd zijn dat uw vrouw wel moe is omdat haar niveau lager is, maar dan kan ik wel begrijpen dat je je daar wel aan kan storen en een opmerking over zou maken.

Ik vind dit wel een goede opmerking. Ik wil daar nog een aantal zaken aan toevoegen:

Ik ben uiteraard de emancipatie van de vrouw volledig genegen en wij hebben allebei een vrij uitdagende job. Mijn vrouw verdient ook meer dan mij en als er iemand een stapje terugzet om voor de kinderen te zorgen, is het vaker ikzelf dan mijn vrouw.
Maar de emancipatie van de vrouw heeft het wel niet simpeler gemaakt. Wij hebben enorm veel discussies over de taakverdeling in het huishouden, uiteraard sinds de kinderen erbij gekomen zijn. Wij denken allebei constant van onszelf dat we het meeste werk doen thuis. Soms verlang ik echt naar de heerlijke eenvoud die het vroeger moet geweest zijn met die duidelijk afgelijnde taakverdeling. Of het dan de man of de vrouw is die thuisblijft maakt mij geen hol uit.

Specifiek over seks: hoewel ikzelf (bijna) altijd wel te overhalen ben, heb ik toch alle begrip voor de argumenten "moe", "stress", "kop staat er niet naar", etc. En dus ook alle begrip voor een (veel) lagere frequentie tijdens deze fase waarin de kinderen veel aandacht vragen. Maar kom je op een bepaald moment niet aan een punt waarvan je denkt als vrouw (of minder veralgemenend als persoon-die-meestal-weigert): "Bon, ik heb mijn partner nu al weken (maanden?) moeten teleurstellen, ik weet hoe belangrijk hij/zij dat vindt, als ik x inspanning lever, dan heeft mijn partner 10*x plezier terug, dus ga ik ondanks mijn vermoeidheid toch eens een inspanning leveren!". Of is dat nu bullshit wat ik hier vertel?
Meestal ben je dan toch al op een punt gekomen dat hij/zij er nog maar naar moet kijken om tot een hoogtepunt te komen, bij manier van spreken. Dus veel moeite kan het niet kosten.