Toevluchtsoord voor de (toekomstige) mama's en papa's

Ze zeggen niet voor niets 'it takes a village to raise a child', dus als ge die village hebt, gebruik ze dan zou ik zeggen. Die van ons zijn 5 en 6. Ze schelen net 1 jaar. De pittigste periode is ondertussen gepasseerd. We hebben echt veel gehad aan alle hulp en dat zorgde er voor dat wij niet enkel mama en papa waren.

Onze kinderen gaan nog steeds op regelmatige basis logeren bij de grootouders of gaan een dagje spelen bij meter, peter, ... . Zo kunnen wij nog steeds afspreken met onze vrienden, date night plannen, eens wat extra doen in huis. Zowel onze kinderen als babysitters genieten hier van. Dus win-win-win.

Als je dit niet hebt, is het een andere situatie natuurlijk.
Dit dus. Ik hoef mijn schoonouders of ouders maar op te bellen en die staan klaar. Ideaal voor avondjes weg en toch wat tijd te maken voor elkaar.
 
Goed om lezen dat ik niet de enige ben. Want IRL worden nog steeds vooral de positieve aspecten besproken en wordt er niet getolereerd dat je tekenen van zwakte vertoond. Je moet carrière maken, je kinderen probleemloos opvoeden, een verbouwing in goede banen leiden, een fantastische relatie hebben, een sociaal leven waar iedereen jaloers moet op worden, enzovoort.

Ge moet uiteraard niet antwoorden, als ge niet wilt he, maar waarom voor een tweede gegaan? Zeker na alles wat ge hebt meegemaakt met de eerste?

Geen enkel probleem.
Ik wou al altijd ofwel geen kinderen, ofwel meerdere. Ik kom zelf uit een gezin met 3 en wou misschien zelf ook wel 3 kinderen. Die gezellige drukte vond ik altijd wel leuk. Maar dat idee ligt nu wel héél ver weg, en zal er dus nooit komen. Eigenlijk wilden we de kinderen ook zo kort mogelijk op elkaar. Daar heeft de slaapproblemen van ons eerste kind wel een stokje voor gestoken.

In de steunbetuigingen bij vrienden en familie over het slaapgebrek van ons eerste kind ook vaak te horen gekregen dat 2 kinderen uit hetzelfde gezin vaak enorm kunnen verschillen. Het was dus helemaal geen aanleiding dat een tweede kind ook slecht zou slapen. Dat gaf ons moed. Nu is ons tweede kindje nog zeer vers dus het is nog vroeg om daar uitspraken over te doen maar de uitdaging zit nu ook voor een groot deel in de combinatie van de 2 kinderen.

Tot slot een paar redenen waarom ik minstens 2 kinderen wou (mijn persoonlijke mening, alle begrip voor andere meningen):
- Opvoedkundig: leren delen met anderen, dat niet heel de wereld rond zijn/haar persoon draait, ...
- Welzijn van het kind: een broertje en/of zusje om samen mee op te trekken is leuker voor het kind, ze dagen elkaar uit, versterken elkaar, ...
- Welzijn van de ouders: dat ze elkaar kunnen bezig houden zonder telkens een ouder nodig te hebben (jammer genoeg zitten we nog niet in die fase)
 
We hebben hier een situaite die mijn vrouw heel ongelukkig maakt.

Onze 3-jarige heeft altijd al heel erg aan mij gehangen maar de laatste tijd is het nog erger geworden. In die mate dat mijn vrouw amper met hem alleen kan zijn of het is constant zaging en bleiting waar zijn papa is.

Als hij 's nachts wakker wordt en het is eens haar beurt om op te staan dan wordt hij kwaad dat het zijn papa niet is en zegt 'niet mama, papa moet komen' of 'mama weg'. Je kan je voorstellen dat haar goesting om 's nachts nog op te staan ver te zoeken is. Als mijn vrouw hem komt halen aan school is hij teleurgesteld dat ik het niet ben. En o wee als zijn mama een verhaaltje zou lezen voor het slapengaan in plaats van papa.

Omgekeerd is dat voor mij ook extreem vermoeiend, ik ben uiteraard wel blij met de liefde die ik van hem krijg maar ik ben nooit op m'n gemak. Mijn vrouw kan gerust wat op de computer werken of een huishoudelijk taakje doen terwijl hij zichzelf (of met mij) bezighoudt, voor mij is dat onmogelijk.

Ik kan ook niet echt de oorzaak identificeren, ik ben misschien iets wilder in het spelen dan mijn vrouw maar ik zie dat ze wel echt haar best doet om met hem te spelen, alleen heeft hij daar veel minder interesse in. Het enige dat ik kan denken is dat ik "gemakkelijker" ben en minder ga zagen om zijn boterham aan te doen en zijn kleren aan te doen terwijl mijn vrouw graag een striktere timing heeft. Ik probeer ook absoluut geen "concurrent" te zijn, ik zeg zeker 50 keer op een dag dat hij iets moet tonen of vragen aan zijn mama.

Mijn vrouw begint er heel ongelukkig bij te lopen doordat ze denkt dat ons zoontje haar niet graag ziet. Ze is momenteel zwanger van ons 2e zoontje en ze is bang dat het weer een een gelijkaardig verhaal zal zijn.

Iemand die zich kan herkennen in dit verhaal en eventueel wat tips heeft?
 
We hebben hier een situaite die mijn vrouw heel ongelukkig maakt.

Onze 3-jarige heeft altijd al heel erg aan mij gehangen maar de laatste tijd is het nog erger geworden. In die mate dat mijn vrouw amper met hem alleen kan zijn of het is constant zaging en bleiting waar zijn papa is.

Als hij 's nachts wakker wordt en het is eens haar beurt om op te staan dan wordt hij kwaad dat het zijn papa niet is en zegt 'niet mama, papa moet komen' of 'mama weg'. Je kan je voorstellen dat haar goesting om 's nachts nog op te staan ver te zoeken is. Als mijn vrouw hem komt halen aan school is hij teleurgesteld dat ik het niet ben. En o wee als zijn mama een verhaaltje zou lezen voor het slapengaan in plaats van papa.

Omgekeerd is dat voor mij ook extreem vermoeiend, ik ben uiteraard wel blij met de liefde die ik van hem krijg maar ik ben nooit op m'n gemak. Mijn vrouw kan gerust wat op de computer werken of een huishoudelijk taakje doen terwijl hij zichzelf (of met mij) bezighoudt, voor mij is dat onmogelijk.

Ik kan ook niet echt de oorzaak identificeren, ik ben misschien iets wilder in het spelen dan mijn vrouw maar ik zie dat ze wel echt haar best doet om met hem te spelen, alleen heeft hij daar veel minder interesse in. Het enige dat ik kan denken is dat ik "gemakkelijker" ben en minder ga zagen om zijn boterham aan te doen en zijn kleren aan te doen terwijl mijn vrouw graag een striktere timing heeft. Ik probeer ook absoluut geen "concurrent" te zijn, ik zeg zeker 50 keer op een dag dat hij iets moet tonen of vragen aan zijn mama.

Mijn vrouw begint er heel ongelukkig bij te lopen doordat ze denkt dat ons zoontje haar niet graag ziet. Ze is momenteel zwanger van ons 2e zoontje en ze is bang dat het weer een een gelijkaardig verhaal zal zijn.

Iemand die zich kan herkennen in dit verhaal en eventueel wat tips heeft?
Kort gezegd, is een (tijdelijke) fase.
Op die leeftijd hing hier de dochter meer aan mij en de zoon meer aan de mama.

Hier hebben we wel vaste momenten in de week dat 1 van de 2 ouders vast afwezig is, bv vrouw die maandagavond werkt, dus dan is het verplicht met papa te doen. In het begin was dat tegenwerken en wenen maar na enkele weken was dit al veel beter.

Ik zou de vrouw en zoon eens verplicht alleen op stap sturen, 1e keer zal het niet leuk zijn maar gaande weg komt dat wel goed.

Btw, verkeerd topic.
 
Goed om lezen dat ik niet de enige ben. Want IRL worden nog steeds vooral de positieve aspecten besproken en wordt er niet getolereerd dat je tekenen van zwakte vertoond. Je moet carrière maken, je kinderen probleemloos opvoeden, een verbouwing in goede banen leiden, een fantastische relatie hebben, een sociaal leven waar iedereen jaloers moet op worden, enzovoort.



Geen enkel probleem.
Ik wou al altijd ofwel geen kinderen, ofwel meerdere. Ik kom zelf uit een gezin met 3 en wou misschien zelf ook wel 3 kinderen. Die gezellige drukte vond ik altijd wel leuk. Maar dat idee ligt nu wel héél ver weg, en zal er dus nooit komen. Eigenlijk wilden we de kinderen ook zo kort mogelijk op elkaar. Daar heeft de slaapproblemen van ons eerste kind wel een stokje voor gestoken.

In de steunbetuigingen bij vrienden en familie over het slaapgebrek van ons eerste kind ook vaak te horen gekregen dat 2 kinderen uit hetzelfde gezin vaak enorm kunnen verschillen. Het was dus helemaal geen aanleiding dat een tweede kind ook slecht zou slapen. Dat gaf ons moed. Nu is ons tweede kindje nog zeer vers dus het is nog vroeg om daar uitspraken over te doen maar de uitdaging zit nu ook voor een groot deel in de combinatie van de 2 kinderen.

Tot slot een paar redenen waarom ik minstens 2 kinderen wou (mijn persoonlijke mening, alle begrip voor andere meningen):
- Opvoedkundig: leren delen met anderen, dat niet heel de wereld rond zijn/haar persoon draait, ...
- Welzijn van het kind: een broertje en/of zusje om samen mee op te trekken is leuker voor het kind, ze dagen elkaar uit, versterken elkaar, ...
- Welzijn van de ouders: dat ze elkaar kunnen bezig houden zonder telkens een ouder nodig te hebben (jammer genoeg zitten we nog niet in die fase)
Oke, begrijpelijk. Uw redenen zijn ook vooral de redenen waarom mijn vrouw nog een tweede wilt. Zij heeft nog een zus en ikzelf ben altijd alleen geweest. Op zich zie ik de voordelen van 2 kinderen ook wel, maar ik weet het gewoon nog niet. De "angst" om een moeilijke baby te krijgen zit er ook wel in en ook het hele gen-verhaal (van mijne kant) speelt ook wel mee. Evenals het financiële gedeelte om misschien wel een bepaalde luxe te moeten opgeven. Soit, onze dochter is nog geen 9 maanden, dus nog tijd genoeg natuurlijk.
 
We hebben hier een situaite die mijn vrouw heel ongelukkig maakt.

Onze 3-jarige heeft altijd al heel erg aan mij gehangen maar de laatste tijd is het nog erger geworden. In die mate dat mijn vrouw amper met hem alleen kan zijn of het is constant zaging en bleiting waar zijn papa is.

Als hij 's nachts wakker wordt en het is eens haar beurt om op te staan dan wordt hij kwaad dat het zijn papa niet is en zegt 'niet mama, papa moet komen' of 'mama weg'. Je kan je voorstellen dat haar goesting om 's nachts nog op te staan ver te zoeken is. Als mijn vrouw hem komt halen aan school is hij teleurgesteld dat ik het niet ben. En o wee als zijn mama een verhaaltje zou lezen voor het slapengaan in plaats van papa.

Omgekeerd is dat voor mij ook extreem vermoeiend, ik ben uiteraard wel blij met de liefde die ik van hem krijg maar ik ben nooit op m'n gemak. Mijn vrouw kan gerust wat op de computer werken of een huishoudelijk taakje doen terwijl hij zichzelf (of met mij) bezighoudt, voor mij is dat onmogelijk.

Ik kan ook niet echt de oorzaak identificeren, ik ben misschien iets wilder in het spelen dan mijn vrouw maar ik zie dat ze wel echt haar best doet om met hem te spelen, alleen heeft hij daar veel minder interesse in. Het enige dat ik kan denken is dat ik "gemakkelijker" ben en minder ga zagen om zijn boterham aan te doen en zijn kleren aan te doen terwijl mijn vrouw graag een striktere timing heeft. Ik probeer ook absoluut geen "concurrent" te zijn, ik zeg zeker 50 keer op een dag dat hij iets moet tonen of vragen aan zijn mama.

Mijn vrouw begint er heel ongelukkig bij te lopen doordat ze denkt dat ons zoontje haar niet graag ziet. Ze is momenteel zwanger van ons 2e zoontje en ze is bang dat het weer een een gelijkaardig verhaal zal zijn.

Iemand die zich kan herkennen in dit verhaal en eventueel wat tips heeft?
Hier is dat het omgekeerde, dat is inderdaad ongelofelijk frustrerend voor beide partners.

Dat fluctueert wel in hevigheid.
 
Hier ook de laatste dag van een korte midweek weg in een Roompot-bungalow.
Topweek gehad en om week af te sluiten een binnenspeeltuin. Hen laten ravotten en zelf krant lezen met een heel grote vanillemilkshake. :)

Vanaf een jaar of 5 wordt de actieve zorg een heel pak minder. ;)
Sunparcs overleefd. Zeker 5 kutkoters omver gekegeld in de wildwaterbaan en het softijs was goedkoop. En het was rustig en de dochter was zeer content.

Hoeveel betalen aan jullie zo'n Sunparcs/Roompot vakanties? Totaal geen ervaring mee.
 
Je kan een simulatie doen op hun website. Dat is beter omdat het kan verschillen van periode en de periode waarin je de boeking plaatst.
klopt, maar kheb een gevoel dat meesten dat boeken via een of andere kortingscode of zo. Ik kan mij niet inbeelden dat ik daar evenveel zou betalen dan aan een all in hotel in Turkije.
 
klopt, maar kheb een gevoel dat meesten dat boeken via een of andere kortingscode of zo. Ik kan mij niet inbeelden dat ik daar evenveel zou betalen dan aan een all in hotel in Turkije.
Vind dat ook duur maar het verkoopt. Boeken altijd als er ergens wat korting is (genre 100-150€). En de kinderen vinden niets leuker dan zoiets. Met eten in en nog wat extra’s (2€! voor 6 minuten trampoline in binnenspeeltuin) zal het op 500€ per gezin uitkomen schat ik.
 
Hoeveel betalen aan jullie zo'n Sunparcs/Roompot vakanties? Totaal geen ervaring mee.
De laatste keer voor een week Erperheide 2p VIP €800ish betaald, maar daar zat ook de duurste annulatieverzekering in. Toch al ene keer blij geweest dat we die hadden.

Voor Centerparcs best meer dan een half jaar op voorhand boeken (-30% als ik me goed herinner), of de acties zoals waanzinnige woensdag en de bungalowrace (over +/- 19 dagen) in de gaten houden. Plus de Landal parken Vennenbos en Lommerbergen zijn overgenomen parken van Centerparcs.
 
We hebben hier een situaite die mijn vrouw heel ongelukkig maakt.

Onze 3-jarige heeft altijd al heel erg aan mij gehangen maar de laatste tijd is het nog erger geworden. In die mate dat mijn vrouw amper met hem alleen kan zijn of het is constant zaging en bleiting waar zijn papa is.

Als hij 's nachts wakker wordt en het is eens haar beurt om op te staan dan wordt hij kwaad dat het zijn papa niet is en zegt 'niet mama, papa moet komen' of 'mama weg'. Je kan je voorstellen dat haar goesting om 's nachts nog op te staan ver te zoeken is. Als mijn vrouw hem komt halen aan school is hij teleurgesteld dat ik het niet ben. En o wee als zijn mama een verhaaltje zou lezen voor het slapengaan in plaats van papa.

Omgekeerd is dat voor mij ook extreem vermoeiend, ik ben uiteraard wel blij met de liefde die ik van hem krijg maar ik ben nooit op m'n gemak. Mijn vrouw kan gerust wat op de computer werken of een huishoudelijk taakje doen terwijl hij zichzelf (of met mij) bezighoudt, voor mij is dat onmogelijk.

Ik kan ook niet echt de oorzaak identificeren, ik ben misschien iets wilder in het spelen dan mijn vrouw maar ik zie dat ze wel echt haar best doet om met hem te spelen, alleen heeft hij daar veel minder interesse in. Het enige dat ik kan denken is dat ik "gemakkelijker" ben en minder ga zagen om zijn boterham aan te doen en zijn kleren aan te doen terwijl mijn vrouw graag een striktere timing heeft. Ik probeer ook absoluut geen "concurrent" te zijn, ik zeg zeker 50 keer op een dag dat hij iets moet tonen of vragen aan zijn mama.

Mijn vrouw begint er heel ongelukkig bij te lopen doordat ze denkt dat ons zoontje haar niet graag ziet. Ze is momenteel zwanger van ons 2e zoontje en ze is bang dat het weer een een gelijkaardig verhaal zal zijn.

Iemand die zich kan herkennen in dit verhaal en eventueel wat tips heeft?
Hier dezelfde situatie gehad, alleen hing ze aan mijn vrouw en wees ze mij af.

Het is inderdaad een fase, en duurde hier van toen onze dochter +/- 1 tot 2jaar was.
Dat maakt het uiteraard niet beter, het is inderdaad ronduit verschrikkelijk om keer op keer "afgewezen" te worden door uw kind. Dus ik snap uw vrouw daar 100% in, ik had het daar ook heel moeilijk mee. Andersom snap ik evengoed u / mijn vrouw, dat het verschrikkelijk vermoeiend is om steeds de "go to persoon" te zijn.

Het is vanzelf over gegaan. We hebben daar zo weinig mogelijk aandacht aan gegeven, dus mijn vrouw niet (zichtbaar) boos worden en ik niet (zichtbaar) teleurgesteld zijn. Dat was ook de tip die we overal kregen en vonden.
Naar mijn gevoel deed dit absoluut niks, maar ik geloof ergens wel dat het omgekeerde (er tegenin gaan) het net zal versterken... maw dat uwe kleine gaat doorhebben dat hij zo enige macht of invloed over jullie kan hebben.

Maar dus uiteindelijk is het vanzelf over gegaan, en nu is dat niets meer van de merken. Nu (5j) hangt ze evenveel aan mij als mijn vrouw.

Veel sterkte in elk geval, het is niet makkelijk :hug:.
 
Oke, begrijpelijk. Uw redenen zijn ook vooral de redenen waarom mijn vrouw nog een tweede wilt. Zij heeft nog een zus en ikzelf ben altijd alleen geweest. Op zich zie ik de voordelen van 2 kinderen ook wel, maar ik weet het gewoon nog niet. De "angst" om een moeilijke baby te krijgen zit er ook wel in en ook het hele gen-verhaal (van mijne kant) speelt ook wel mee. Evenals het financiële gedeelte om misschien wel een bepaalde luxe te moeten opgeven. Soit, onze dochter is nog geen 9 maanden, dus nog tijd genoeg natuurlijk.
Misschien om ook eens wat positieve dingen te posten, zelf ben ik ook enig kind en ik neigde dan ook eerder om niet meer voor een 2e te gaan. Nu zoveel jaren later ben ik blij dat we die stap wel genomen ben, enorm blij met 2 in huis. Ik heb niet het gevoel dat ik meer moet laten omdat we er nu 2 ipv 1 hebben. Zaken zoals je moet je aandacht te veel verspreiden, er is niet genoeg aandacht meer voor het individu en wat dan ook is gewoon quatsch.

Financieel heeft dat ongetwijfeld wel een impact maar daar sta ik eigenlijk verder niet bij stil.
 
Laatst bewerkt:
Hoeveel betalen aan jullie zo'n Sunparcs/Roompot vakanties? Totaal geen ervaring mee.
Er zijn vaak grote verschillen afhankelijk van wanneer je de boeking doet en welke kortingen je kan meepikken (en welk park uiteraard). Midweek krokusvakantie in Roompot was 150 euro voor een huisje van 6. Lang weekend (4n) met Pasen in Sandaya premium cottage was 280, geboekt met black friday korting.
Center parcs betaalde ik meestal 700 euro en meer voor ~ 4 nachten, ik vermoed vooral door de naambekendheid want voor wat wij nodig hebben/gebruiken in zo’n vakantie zie ik geen rechtvaardiging voor zo’n prijsverschil.
 
Di
klopt, maar kheb een gevoel dat meesten dat boeken via een of andere kortingscode of zo. Ik kan mij niet inbeelden dat ik daar evenveel zou betalen dan aan een all in hotel in Turkije.
Die code maakt niets uit. Ik krijg wekelijks mails met 30% korting en als ik dan incognito op ga heb ik exact dezelfde prijs zonder die code.
 
Terug
Bovenaan