Goed om lezen dat ik niet de enige ben. Want IRL worden nog steeds vooral de positieve aspecten besproken en wordt er niet getolereerd dat je tekenen van zwakte vertoond. Je moet carrière maken, je kinderen probleemloos opvoeden, een verbouwing in goede banen leiden, een fantastische relatie hebben, een sociaal leven waar iedereen jaloers moet op worden, enzovoort.
Geen enkel probleem.
Ik wou al altijd ofwel geen kinderen, ofwel meerdere. Ik kom zelf uit een gezin met 3 en wou misschien zelf ook wel 3 kinderen. Die gezellige drukte vond ik altijd wel leuk. Maar dat idee ligt nu wel héél ver weg, en zal er dus nooit komen. Eigenlijk wilden we de kinderen ook zo kort mogelijk op elkaar. Daar heeft de slaapproblemen van ons eerste kind wel een stokje voor gestoken.
In de steunbetuigingen bij vrienden en familie over het slaapgebrek van ons eerste kind ook vaak te horen gekregen dat 2 kinderen uit hetzelfde gezin vaak enorm kunnen verschillen. Het was dus helemaal geen aanleiding dat een tweede kind ook slecht zou slapen. Dat gaf ons moed. Nu is ons tweede kindje nog zeer vers dus het is nog vroeg om daar uitspraken over te doen maar de uitdaging zit nu ook voor een groot deel in de combinatie van de 2 kinderen.
Tot slot een paar redenen waarom ik minstens 2 kinderen wou (mijn persoonlijke mening, alle begrip voor andere meningen):
- Opvoedkundig: leren delen met anderen, dat niet heel de wereld rond zijn/haar persoon draait, ...
- Welzijn van het kind: een broertje en/of zusje om samen mee op te trekken is leuker voor het kind, ze dagen elkaar uit, versterken elkaar, ...
- Welzijn van de ouders: dat ze elkaar kunnen bezig houden zonder telkens een ouder nodig te hebben (jammer genoeg zitten we nog niet in die fase)