Toevluchtsoord voor de (toekomstige) mama's en papa's

Maar het wordt er tegenwoordig bijna ingelepeld dat we geen jongens en meisjes meer zijn, maar gewoon “hun”…
Dat klopt totaal niet. Wel wordt er gepoogd om kinderen niet meer in het keurslijf van de stereotype jongens- en meisjesrollen te forceren, maar kinderen meer zelf te laten ontdekken wat ze leuk vinden en wie ze (willen) zijn.
Maar ik ben bang voor de invloeden van school en sociale media in de toekomst.
De invloed van de omgeving gaat niet zo ver dat ze je genderidentiteit gaan bepalen. We hebben het hier niet over een besmettelijke ziekte, geloof of ideologie. De omgeving gaat er wel voor zorgen dat iemand al dan niet kan benoemen hoe hij zich voelt, en zich al dan niet veilig voelt om daar voor uit te komen.

Die zaken zijn ook geen modefenomeen, zoals het soms wel eens wordt afgedaan. We hebben hopen middeleeuwse bronnen waarin homoseksualiteit, genderfluïditeit, en alle andere onderwerpen waar we het nu over hebben, worden besproken. Wat wel een 'modefenomeen' is, is hoe we met die 'afwijkende' zaken omgaan. Jouw kind kiest er niet voor om afwijkend te zijn, hoe jij er als ouder (en wij als maatschappij) mee om gaat is wél een keuze.
 
Die van ons zit al een dikke week in de 8-maanden slaapregresie. :cry:
Hier is ze 7 maand ongeveer, en lijkt ze last te hebben van of verlatingsangst of ook wat slaapregressie.

Vroeger legden we ze in haar co-sleeper en viel ze snel in slaap. Nu is dat meestal met heel wat geween. Anderzijds lijkt ze ook meer moeite te hebben met dutjes, en om 18u te slapen. Kan natuurlijk dat ze iets langer wakker kan blijven, maar om een heel dutje over te slaan lijkt me toch veel te vroeg?
 
uw kind gaat niet "spontaan" gay worden door socials/vrienden, etc.
Dat is wat sommige mensen denken: dat je gay of non-binair kan worden omdat het iets is dat wordt opgelegd. Je kan er wel door in verwarring worden gebracht en kinderen zijn vaak snel beïnvloedbaar. Of het een goede zaak is om kinderen uitgebreid te informeren over genderdysforie aan de hand van een bende extravagante drag queens betwijfel ik eerlijk gezegd wel. Dat is ook mijn terughoudendheid tegenover gay parades: je kan ook "gewoon" homo zijn zonder strakke speedo's, veren in je gat of kinderen mee laten lopen met Puppy/Furry-toestanden met een duidelijke SM-component. Mogelijk is dat onbegrip, net waarom ik niet zo goed kan begrijpen waarom sommige homo's zeer geaffecteerd praten (een toon waar ik moeite mee heb, net zoals hoe Marie Verhulst ook nogal geaffecteerd praat trouwens). Anderzijds: leef en laat leven. Onbegrip mag niet leiden tot haat, laat staan geweld. Onbegrip kan ook gepaard gaan met de wil om het wél te begrijpen. Of aanvaarden zonder te omhelzen.
 
Hier is ze 7 maand ongeveer, en lijkt ze last te hebben van of verlatingsangst of ook wat slaapregressie.

Vroeger legden we ze in haar co-sleeper en viel ze snel in slaap. Nu is dat meestal met heel wat geween. Anderzijds lijkt ze ook meer moeite te hebben met dutjes, en om 18u te slapen. Kan natuurlijk dat ze iets langer wakker kan blijven, maar om een heel dutje over te slaan lijkt me toch veel te vroeg?
Hier was/is ze vrij snel in dutjes laten vallen.

Het derde dutje (rond 17u) was ze eigenlijk nooit een fan van, denk dat we hiermee gestopt zijn rond 7 maand. Haar ochtenddutje was al vaak niet meer nodig toen ze 11(?) maand was. Natuurlijk als ze echt moe was probeerden we wel nog. Het was vooral zien wat zij wilt/beetje signalen opvolgen.

Nu slaapt ze nog 1.5 a 2h 's middags (1j5m oud)
 
Specifiek over seks: hoewel ikzelf (bijna) altijd wel te overhalen ben, heb ik toch alle begrip voor de argumenten "moe", "stress", "kop staat er niet naar", etc. En dus ook alle begrip voor een (veel) lagere frequentie tijdens deze fase waarin de kinderen veel aandacht vragen. Maar kom je op een bepaald moment niet aan een punt waarvan je denkt als vrouw (of minder veralgemenend als persoon-die-meestal-weigert): "Bon, ik heb mijn partner nu al weken (maanden?) moeten teleurstellen, ik weet hoe belangrijk hij/zij dat vindt, als ik x inspanning lever, dan heeft mijn partner 10*x plezier terug, dus ga ik ondanks mijn vermoeidheid toch eens een inspanning leveren!". Of is dat nu bullshit wat ik hier vertel?
Meestal ben je dan toch al op een punt gekomen dat hij/zij er nog maar naar moet kijken om tot een hoogtepunt te komen, bij manier van spreken. :unsure: Dus veel moeite kan het niet kosten.
Oooh ik heb hier recent over gelezen! Ladies, correct me if I'm wrong.
Belangrijk om te onthouden is dat man en vrouw sterk kunnen verschillen op dat vlak.

Mannen zijn gemiddeld gemakkelijker opgewonden (kan willekeurig tijdens de dag zijn of omdat uw vrouw er goed uit ziet, een sexy foto in een advertentie gezien, ... vanalles) en voor mannen is opgewonden zijn vaak (niet altijd) gelinkt aan een lichamelijk fenomeen, namelijk een erectie.
Mannen hebben (gemiddeld) ook minder sterke "remmen" op hun opwinding (remmen kunnen zijn: stress, slaaptekort, teveel andere dingen om aan te denken, laag zelfbeeld, onzekerheid ,...) en een snellere accelaratie in hun opwinding (sneller "in de mood" voor seks).

Vrouwen hebben (gemiddeld) sterkere remmen op hun opwinding en een tragere acceleratie. Ze hebben ook een mindere link tussen hun lichaam en gedachten op dat vlak ('nat' of stijve tepels is niet per definitie gelijk aan opgewonden).
Dit alles kan er voor zorgen dat seks op dat moment gewoon echt niet als iets aangenaam klinkt voor hen, en als je al moe, gestressed, onzeker bent wil je niet NOG iets onaangenaam doen. Voor de duidelijkheid, dat betekent niet dat het aan JOU ligt.

Om je seks leven op dat vlak beter te maken is het zaak van voor jouw vrouw ( en eventueel ook voor jezelf uiteraard) jullie 'remmen' en 'accelerators' op vlak van opwinding/seks te benoemen/vinden. Dan kan je zien hoe je die remmen minder sterk kunt maken of zelfs kunt weg nemen en hoe je jullie accelerators gemakkelijker kunt vinden en 'induwen'.

Disclaimer: ik spreek hier over 'gemiddelde' vrouw en man. Jullie kunnen zelf uiteraard van dit gemiddelde verschillen. Of misschien gaat dit gewoon helemaal niet op voor jullie, altijd mogelij.
Het is uiteraard een proces, dus niet zo simpel als gewoon hopen dat de ene of de andere persoon even "in levert", maar op lange termijn hopelijk beter.

Source: Come as You Are - Emily Nagoski.

Sorry voor de off topic maar ik heb zelf heel veel gehad aan dit boek.
 
Het gaat ook helemaal niet over gay.
Zelfs niet over jongen of meisje.

Ik heb het gewoon moeilijk met het “niets” zijn of vandaag dit en morgen dat.

En daarin kunnen kinderen toch nog wel beïnvloed worden denk ik.

Ik weet ook wel dat ze niet gay of trans gaan worden door hun vrienden. Maar doen alsof ze non binair zijn? Kweetnie ja …


Maar er ik denk dat we deze discussie best stoppen, is voor een ander topic :p
 
Hier was/is ze vrij snel in dutjes laten vallen.

Het derde dutje (rond 17u) was ze eigenlijk nooit een fan van, denk dat we hiermee gestopt zijn rond 7 maand. Haar ochtenddutje was al vaak niet meer nodig toen ze 11(?) maand was. Natuurlijk als ze echt moe was probeerden we wel nog. Het was vooral zien wat zij wilt/beetje signalen opvolgen.

Nu slaapt ze nog 1.5 a 2h 's middags (1j5m oud)
Van in het begin hield ze het eigenlijk op twee dutjes, dat was dan vaak ook 2x2u of 2u+1u. Altijd een goede slaper geweest, tot nu dan, nu het relatief moeilijker is.
 
Het gaat ook helemaal niet over gay.
Zelfs niet over jongen of meisje.

Ik heb het gewoon moeilijk met het “niets” zijn of vandaag dit en morgen dat.

En daarin kunnen kinderen toch nog wel beïnvloed worden denk ik.

Ik weet ook wel dat ze niet gay of trans gaan worden door hun vrienden. Maar doen alsof ze non binair zijn? Kweetnie ja …
als ze echt een vriendje willen nadoen in het hele "non-binair" gebeuren (en ze dit effectief niet zijn) veronderstel ik dat ze dat spelletje één week gaan volhouden voor ze het zelf vergeten/interesse in verliezen. (denk ik dan toch)
 
Hier is ze 7 maand ongeveer, en lijkt ze last te hebben van of verlatingsangst of ook wat slaapregressie.

Vroeger legden we ze in haar co-sleeper en viel ze snel in slaap. Nu is dat meestal met heel wat geween. Anderzijds lijkt ze ook meer moeite te hebben met dutjes, en om 18u te slapen. Kan natuurlijk dat ze iets langer wakker kan blijven, maar om een heel dutje over te slaan lijkt me toch veel te vroeg?
De dutjes door de dat worden precies de laatste week ook wat minder. Ze valt wel vrij snel in slaap, dus dat geen probleem, maar ze wordt vaak wakker. Ze is wel meer gehecht aan de mama dan aan iemand anders, maar zodra ze uit beeld is, is het ook prima.
 
Wat is jullie mening/ervaring over Freinet scholen? :)

Hier zal ze dus naar een Freinetschool gaan (ik denk dat ik dit al eens had vermeld) - ik was er eerst wat sceptisch over maar na een bezoek/wat verder opzoeken helemaal verkocht.

Schoonvader is leerkracht en heeft nu constant commentaar dat ze het moeilijk zal hebben in het middelbaar.
 
Laatst bewerkt:
Maar het wordt er tegenwoordig bijna ingelepeld dat we geen jongens en meisjes meer zijn, maar gewoon “hun”…

Bekijkt ge dat nu niet te eng? Ik voel mij eerst een persoon, en dan pas een vrouw. Ik identificeer mij niet als non-binair (omwille van stap 2), of genderfluide (omdat stap 2 nooit verandert) maar ik snap niet goed dat andere mensen die volgorde zouden omdraaien. Vanuit dat idee is non-binair zijn behapbaarder voor mij: dan is die nadruk op stap 2 gewoon nog minder.

Maar ik ben bang voor de invloeden van school en sociale media in de toekomst.

Zoals kindjes die niet gedoopt zijn (zoals de onze), die zich dan rond de communie periode opeens willen laten dopen door invloeden van vriendjes :p Dat is ook zoiets dat ik hoop dat hij niet mee zal afkomen 🤣
Onze zit nu int eerste en wij wouden hem zijn communie niet laten doen en die is effectief afgekomen dat hij dat wel wou en hij was boos) en ladida: zijn perceptie was dat alle kindjes in de klas dat gingen doen, dat ze een feestje kregen en dat dat tof was.
Wij hebben het daar met hem over gehad, gekaderd wat een communie was en wat dat betekent, aangeboden om gewoon een feestje te hebben 'los van' én toen bleek dat in zijn klas de helft zijn communie niet eens deed: geen probleem.

Het hele idee van 'ik wil wel' was dus vooral gebaseerd op niet weten wat het echt inhoudt en de perceptie dat àlle anderen het wel deden.
Ik denk dat we wel kunnen stellen dat dat 2de nooit zal meespelen bij LGBTQIA+... en dat eerste een pak minder omdat het gaat over hoe ge u voelt. Kan er enige verwarring zijn? Mogelijks*. Maar als ge kadert aan uw kind wat wat is en hem/haar de mogelijkheid laat om zijn gevoelens daarrond te bekijken, denk ik niet dat ge bang moet zijn voor 'hij/zij doet dit omwille van externe invloeden'.
En als ze gewoon graag flamboyant gekleed lopen of als 'hen' aangesproken worden zonder meer, dan is dat zoals een feestje zonder communie imo. :v

*dat er mogelijks enige verwarring is, vind ik trouwens geen reden om iemand volledig af te schermen van 'kwalijke invloeden'. Verwarring als ge het niet zijt is meestal een kleintje, de verwarring als ge het wel zijt en geen info krijgt of representatie ziet, is van een andere grootte-orde.
 
*dat er mogelijks enige verwarring is, vind ik trouwens geen reden om iemand volledig af te schermen van 'kwalijke invloeden'. Verwarring als ge het niet zijt is meestal een kleintje, de verwarring als ge het wel zijt en geen info krijgt of representatie ziet, is van een andere grootte-orde.
Geen idee wat de beste aanpak is, maar ben hier toch ook een beetje bevreesd voor.
Screening/sensibilisering van kinderen/ouders is bijv ook een optie om zulke zaken vroeg op te sporen.

Qua cijfers: +-4% van de bevolking heeft genderissues, wat betekent dat +-96% dit niet heeft.
Je hebt gelijk dat die 4% er enorm mee geholpen is dat er tegenwoordig een overrepresentatie/blootstelling is aan deze problematiek.
Maar 96% wordt onnodig in de war gebracht, met mogelijke problemen op latere leeftijd.

Ermee confronteren gebeurt al op heel jonge leeftijd (mijn oudste is ook 1° leerjaar) en kinderen hun voornaamste manier is net om zaken te leren door imitatie.
+ niet elke ouder zal de uitleg van op school/tv/youtube kaderen of correct kaderen.
 
Geen idee wat de beste aanpak is, maar ben hier toch ook een beetje bevreesd voor.
Screening/sensibilisering van kinderen/ouders is bijv ook een optie om zulke zaken vroeg op te sporen.

Qua cijfers: +-4% van de bevolking heeft genderissues, wat betekent dat +-96% dit niet heeft.
Je hebt gelijk dat die 4% er enorm mee geholpen is dat er tegenwoordig een overrepresentatie/blootstelling is aan deze problematiek.
Maar 96% wordt onnodig in de war gebracht, met mogelijke problemen op latere leeftijd.

Ermee confronteren gebeurt al op heel jonge leeftijd (mijn oudste is ook 1° leerjaar) en kinderen hun voornaamste manier is net om zaken te leren door imitatie.
+ niet elke ouder zal de uitleg van op school/tv/youtube correct kaderen.
+-10% van de Vlamingen heeft migratieachtergrond, dus 90% niet. En toch vind iedereen het doodnormaal om racisme te bespreken op school?
Also: 4% op klassen met 25 leerlingen = gemiddeld in elke klas wel iemand.
 
Qua cijfers: +-4% van de bevolking heeft genderissues, wat betekent dat +-96% dit niet heeft.
Je hebt gelijk dat die 4% er enorm mee geholpen is dat er tegenwoordig een overrepresentatie/blootstelling is aan deze problematiek.
Maar 96% wordt onnodig in de war gebracht, met mogelijke problemen op latere leeftijd.
Wanneer en hoe worden kinderen eigenlijk in de war gebracht? Hoe wordt daar op school eigenlijk over gesproken? Oprechte vraag hé, omdat ik hier mensen zie die zich zorgen maken, maar daar werd (uiteraard) "in mijn tijd" niets over gezegd, en de dochter is 7 maand dus geen idee hoe dat vandaag gaat.

Ik herinner me eigenlijk weinig van de lessen voorlichting tout court. Ik denk dat de eerste ergens in het 5de leerjaar was, en de "duidelijkste" in het 3de middelbaar, al bleef dat toch ook allemaal heel op de vlakte. Ik denk dat er eventjes over anticonceptie werd gesproken, en verder veel over relaties, maar weinig over seksualiteit.
 
Laatst bewerkt:
Geen idee wat de beste aanpak is, maar ben hier toch ook een beetje bevreesd voor.
Screening/sensibilisering van kinderen/ouders is bijv ook een optie om zulke zaken vroeg op te sporen.

Qua cijfers: +-4% van de bevolking heeft genderissues, wat betekent dat +-96% dit niet heeft.
Je hebt gelijk dat die 4% er enorm mee geholpen is dat er tegenwoordig een overrepresentatie/blootstelling is aan deze problematiek.
Maar 96% wordt onnodig in de war gebracht, met mogelijke problemen op latere leeftijd.

Ermee confronteren gebeurt al op heel jonge leeftijd (mijn oudste is ook 1° leerjaar) en kinderen hun voornaamste manier is net om zaken te leren door imitatie.
+ niet elke ouder zal de uitleg van op school/tv/youtube kaderen of correct kaderen.

Ge gaat er van uit dat 96% in de war gebracht wordt, maar dat is een serieuze sprong in redenatie die ge daar maakt hoor. Kinderen zijn heus geen lege vaten hoor.

En als ze zaken leren door imitatie, zullen ze toch nog altijd imiteren wat ze grotendeels in hun omgeving zien, en zelfs al is daar méér dan 4% dingen rond gender of seksuele voorkeur, dan nog is dat een minderheid. Dus waarom zouden de meeste kinderen dan de minderheid gaan imiteren, zonder dat daar enige aanleiding voor is?

Wanneer en hoe worden kinderen eigenlijk in de war gebracht? Hoe wordt daar op school eigenlijk over gesproken? Oprechte vraag hé, omdat ik hier mensen zie die zich zorgen maken, maar daar werd (uiteraard) "in mijn tijd" niets over gezegd, en de dochter is 7 maand dus geen idee hoe dat vandaag gaat.

Ik herinner me eigenlijk weinig van de lessen voorlichting tout court.

mijn kinderen zijn nog niet zo oud (7 en 5) maar naar mijn ervaring: helemaal niets. Als ze al iets meebrengen van school is het net dat roze voor meisjes is, nagellak niet mag aangedaan worden door jongens (ze leren heel snel wat wel en niet zou mogen...) en dat jongens andere spelletjes spelen dan meisjes (en 1 meisje speelt liever wat de jongens doen dus dan was de opmerking 'x wil een jongen zijn', niet zo'n moeilijke convo imo :p).
Mijn zoon vond het ook nog de moeite om spontaan te vertellen dat jongens ook een oorbel mogen dragen (want zijn meester draagt een oorbel) en dat meisjes meestal lang haar hebben (al heeft hij zelf een tante met zeer kort haar...)

Dus het idee dat ze in hun dagdagelijkse wereld gebrainwashed worden naar nonbinaire dingen is naar mijn ervaring niet zeer realistisch. Er is nog altijd een duidelijke trek naar de 'gangbare' patronen. en naar mijn gevoel toetsen kinderen ook echt af bij hun ouders of wat ze leren/oppikken ok is.


Gezien voorlichting hier in Belgie gelijk staat aan uitleggen hoe kindjes er komen, denk ik niet dat die dingen uitgebreid aan bod zouden komen. Maar ik ben er me van bewust dat voor bepaalde mensen enige vermelding al te veel is (en dat voor mij alles te weinig zal zijn :v)
 
Laatst bewerkt:
Terug
Bovenaan