Toevluchtsoord voor de (toekomstige) mama's en papa's

[gamer5]

Dus op 2 jarige leeftijd is dat nog bezig? Dat belooft, want dat is exact hetzelfde bij ons thuis

Op 4 jarige leeftijd zelfs nog, wel in mindere mate

 

[Mr.Anderson]

Ook op 3 jaar naar de tandarts geweest en daar tut afgevenden en cadeau in de plaats gegeven. Vanaf dan was het gedaan en dat is redelijk goed gegaan. Er was geen tut meer in huis volgens hem dus heeft er weinig probleem van gemaakt.

Hier vergelijkbaar: aan 3j naar de tandarts die zei dat ze ermee moest stoppen, haar 4de verjaardag uitgekozen om te stoppen, gecommuniceerd met haar dat dan alle tuutjes weg moesten. Ze heeft zelf beslist die naar het ziekenhuis te brengen "voor de pasgeboren baby'tjes die nog geen tuutjes hebben", vooraf gebeld met pediatrie daarvoor en ze heeft netjes haar zakje met 20 tuutjes afgegeven aan een verpleegster en klaar!

Blijkbaar heeft ze bij de papa nog een kapotte gevonden, ze heeft aan mij gevraagd om die naar de Sint op te sturen "zodat die ze kan maken en aan een baby'tje geven".

De onze moest ook ècht weten dat ze allemaal weg waren, we wisten dat het anders veel moeilijker zou zijn.

We zijn hem al weken aan het voorbereiden. 't Is precies echt een houvast voor hem.

Bij ons dochter, voor ze 3 werd was dat van: tuut in de vuilbak? "Ok!" En dat was het.

 

[Mulan]

We zijn hem al weken aan het voorbereiden. 't Is precies echt een houvast voor hem.

Bij ons dochter, voor ze 3 werd was dat van: tuut in de vuilbak? "Ok!" En dat was het.

Da's normaal dat het een houvast is, maar zolang ze er is... Nu hebben jullie hem ook geleerd dat er wél nog tuten zijn he... Als hij maar lang genoeg volhoudt

 

[Mr.Anderson]

Da's normaal dat het een houvast is, maar zolang ze er is... Nu hebben jullie hem ook geleerd dat er wél nog tuten zijn he... Als hij maar lang genoeg volhoudt

Hij vroeg er zelf niet om. Maar was 3 dagen echt heel lastig en wist zich geen weg met zichzelf. Werd wakker al wenen en vond nergens troost. Slapen deed hij bijna niet met alle gevolgen van dien. En met dat het deze week terug school is hebben we beslist z'n tuut terug te geven.

We zullen het enkele maanden uitstellen, hij is er duidelijk niet rijp voor.

 

[Holocene]

Net terug van de kinderarts (controle of er geen restje(s) zijn achtergebleven na het stikken), alles 100% in orde door het langdurig ziek zijn eerder deze maand is ze wel wat afgevallen ivgm laatste controle december. Ah, nog steeds wat boven de curve en ze eet/drinkt met heel veel smaak.

De arts hoopt nu ook dat het ziek zijn wat gaat afnemen nu we dichter naar de lente gaan (jinxed it)

 

[Squidward]

En hoe oud zijn die van u? Want idd, ik mag mij niet verzetten of ze loopt achter mij. Ik moet constant bezig zijn met haar, doe dat ook wel graag, maar ze mag ook wel wat toenadering zoeken naar mama

Bij ons is het steeds mama geweest en dat is nu *effe tellen* 12 jaar.

 

[Put_met_keren]

Ik denk dat wij gaan wachten tot Sinterklaas om zijn tuutje aan mee te geven. Ze hebben de laatste x bij kind&gezin aangeraden om nog te wachten omdat er wel wat veranderingen op til zijn. Hij start in mei met school en net dan wordt de baby geboren en zal hij de aandacht moeten delen. Hij krijgt zijn tuut wel al sowieso enkel in bed, hij legt die ‘s ochtends samen met zijn doudou in bed voor we naar beneden gaan. En door de dag, als hij ze niet ziet, vraagt hij er eigenlijk niet naar.

 

[Doxie]

Opzoeken of er een tuttenboom in de buurt is is ook altijd leuk,vaak hoort dat bij een huis van het kind waar je dan ook een gratis boekje krijgt over kindje dat zijn tut in de boom hangt

 

[Tinufiel]

Niet meer de thread om in te posten want mijn dochter is intusssen 8 maar die duimt nog steeds. We hebben al vanalles geprobeerd, slecht smakende nagellak (likt ze in haar slaap op om asap te kunnen duimen), plakker (kan ze zelf verwijderen), bijtring of bijttuig (helpt niet), praten met haar (ze wil wel maar ze doet het onbewust).

Mocht er iemand nog een tip hebben, ik hoor het graag.

 

[Chelark007]

Hier zoon van 4,5 waarbij de ochtend routine toch dagelijkse strijd zijn. Ochtendhumeur...
Int weekend geen probleem, maar soms toch zin van die achter het papier te steken.
Altijd dat moeten pushen, opjagen, aansturen.
En geen idee hoe het te op te lossen.

 

[pardal]

Hier zoon van 4,5 waarbij de ochtend routine toch dagelijkse strijd zijn. Ochtendhumeur...
Int weekend geen probleem, maar soms toch zin van die achter het papier te steken.
Altijd dat moeten pushen, opjagen, aansturen.
En geen idee hoe het te op te lossen.

Gemakkelijk gezegd van hieruit maar:

Hoe verloopt de avondroutine?
Is er voor hem een duidelijke structuur smorgens?
Heeft hij tijd om wakker te worden? We laten de kinderen even tv kijken om wakker te worden,...

 

[Mulan]

kinderen even tv kijken om wakker te worden,...

Hier ook, maar dat kan ook de boosdoener zijn want de tv leidt te veel af dus moet die ook ooit terug uit en DAN begint de banshee hier...

Ook ontbijten is een ramp, dan kan je netjes aan de ontbijttafel je zitten frustreren... Of je kiest ervoor dat niet te doen. Hier dus vaak gewoon een yoghurt voor tv, een boterham of sandwich laat ze na 2 happen toch gewoon liggen. Mijn zus gaf dan weer de boterham pas in de auto, ze aten toch niet aan tafel en in de auto blijkbaar wel.

 

[Chelark007]

Gemakkelijk gezegd van hieruit maar:

Hoe verloopt de avondroutine?
Is er voor hem een duidelijke structuur smorgens?
Heeft hij tijd om wakker te worden? We laten de kinderen even tv kijken om wakker te worden,...

Avond routine heeft ook wel zijn issues van tijd rekken. Om 19u pj aan en ff tv, ten laatste om 19.30 naar boven en 19'45 bed in.

Smorgens is het opstaan, kleren aan. Wat tijd om wakker te worden en dan eten. Akkoord met de mama heeft hij nog meer tijd dan dat ik hem moet wegdoen, een halfuur meer.

Ik maak hem wakker om 6.30 voor 7u30 te vertrekken. Te weinig?
Geen tv smorgens, zorgt voor meer drama.

 

[pardal]

Avond routine heeft ook wel zijn issues van tijd rekken. Om 19u pj aan en ff tv, ten laatste om 19.30 naar boven en 19'45 bed in.

Smorgens is het opstaan, kleren aan. Wat tijd om wakker te worden en dan eten. Akkoord met de mama heeft hij nog meer tijd dan dat ik hem moet wegdoen, een halfuur meer.

Ik maak hem wakker om 6.30 voor 7u30 te vertrekken. Te weinig?
Geen tv smorgens, zorgt voor meer drama.

Zou kunnen dat hij te moe is?

De kinderen thuis gaan in overdrive als ze te moe zijn, waardoor het in slaap vallen lang duurt en ze lastig zijn smorgens vroeg als ze wakker gemaakt moeten worden, want ze zijn nog te moe.

Wat vooral niet helpt is uzelf opjagen hierin. Als er tijdsdruk is en ik achter hun veren zit, duurt het langer en is het veel meer drama, dan de keren dat ik zelf rustig kan zijn.

Ik merk dat ik zelf rustig ben als alles voor mezelf gedaan is, zodat ik enkel met mijn kinderen moet bezig zijn smorgens.

 

[Mefke]

Moet zeggen dat dat bij ons ook een gedoe is 's morgens. Kleinste van 5 heeft moeite om zich te focussen en sommige dagen komt daar dan een ochtendhumeur bij. Je probeert hem dan bepaalde dingen zelf te laten doen om de Rush wat aangenamer te maken voor jezelf: ga op uw kamer hemd, onderbroek en kousjes halen. Maar intussen ben je ook bezig jezelf klaar te maken, de oudste wat te sturen, ook zelf aan het wakker worden... En verlies je hem 2 minuten uit het oog waardoor je hem dan vind met een boek of stuk speelgoed en was hij vergeten van wat hij kwam halen.
Of je legt alles klaar in de badkamer om dat te vermijden en zegt doe uw hemd en onderbroek aan. Ziet hij een kous naast de wasmand liggen en gaat die erin gooien en intussen beginnen zoeken naar de 2e om zeker te zijn dat die in de mand zit. En weer is hij dan zijn opdracht vergeten. En zo is dat permanent. Van het minste afgeleid en dat van het moment dat hij opstaat tot het moment dat hij in de auto zit. Iets wat je in de morgenrush wel kan missen. Dat gaat wat worden als die ooit een smartphone heeft (binnen een jaar of 10)

 

[Mulan]

@Mefke hier verloopt alles rond de zetel om die reden. Ik leg verschillende stapels kleren op de zetel, ze eet haar yoghurt in de zetel (foei!), Dat kind mag absoluut niet rondlopen in huis als er "gepresteerd" moet worden.

 

[Muscleduck]

pimpampoen
Piempampoen dood.

nog nooit gehoord

OT: vorige week 1e tandje gezien, gisteren gezien dat het 2e ook al komt piepen Eerst wilden ze niet komen en nu zijn ze daar ineens zo rap

 

[Mefke]

@Mefke hier verloopt alles rond de zetel om die reden. Ik leg verschillende stapels kleren op de zetel, ze eet haar yoghurt in de zetel (foei!), Dat kind mag absoluut niet rondlopen in huis als er "gepresteerd" moet worden.

Maar presteren onder druk lukt hem ook niet. Als er geen druk achter zit dan kan je hem alles vragen, dan gaat hij het allemaal mooi uitvoeren. Als je dan zegt: we gaan ons binnen een half uurtje kleden dan komt hij 5 minuten later zelf gekleed naar beneden terwijl jijzelf nog aan de ontbijttafel zit van uw koffie te genieten. Maar eens er (tijds)druk en een "moet" achter zit, dan gaat het niet meer. En hij voelt dan ook dat jezelf gejaagd en dan gaat hij die situatie ook misbruiken. Ja dat is iets dat ik er op normale weekdagen moeilijk kan uithalen

 

[Inv]

Na een periode van even minder te denken aan wat er met onze zoon gebeurd is heeft zich dat blijkbaar toch lichamelijk op mij gewroken.
Liep overstresst rond, ook al was het rustig op het werk. Kon niet slapen, licht ontvlambaar, precies constant een blok op de maag, stijve spieren in mijn rug van onbewust op te spannen, ...
Ben naar de dokter gegaan en die vroeg even door en alles kwam terug boven. Heb er laatste maand bewust niet zoveel over willen praten omdat dat zeer emotioneel en vermoeiend is. Moet dat duidelijk terug meer doen want sindsdien is er weer een last van mijn schouders.

Onze dochter is duidelijk ook nog altijd aan het verwerken. Ze heeft plots een denkbeeldig vriendje die overal met haar mee naartoe gaat. Als we haar vragen of ze een broer heeft (om een vriendenboekje in te vullen) zegt ze "nee, ik heb geen broer". Dat komt heel hard binnen want het lijkt alsof ze hem al vergeten is. Maar da's haar manier om er mee om te gaan want ze weet wel degelijk waarom we iedere avond een kaarsje aansteken of waarom mama en papa soms moeten wenen.
Gisteren was het vijf maand geleden dat hij overleden is en dat lijkt weinig maar ook een eeuwigheid. Herinneringen vervagen, zeker omdat we er maar zo weinig hebben kunnen maken.
We zijn vorige week als koppel een paar dagen naar de Ardennen geweest. Dat was heerlijk ontspannen maar bij elk rustig moment komen die gedachten aan hem terug boven, zowel bij mij als bij mijn vriendin. Da's iets wat waarschijnlijk altijd in onze rugzak zal zitten maar op sommige momenten weegt die zwaar.

 

[kaydoh]

Bij ons is het steeds mama geweest en dat is nu *effe tellen* 12 jaar.

Laat het uit hé