Toevluchtsoord voor de (toekomstige) mama's en papa's

[exCite]

Ondertussen gisteren wat yoga-achtige zaken gedaan, en verder niet teveel, baby ook niet teveel gedragen, waardoor het beter is. Maar het is duidelijk niet over. Ik vermoed dat ik mijn houding moet verzorgen met de baby op de arm, maar toch redelijk verrast eerlijk gezegd. Nog iemand dit al meegemaakt?

Ja, nu niet hetzelfde als u, maar wel in die lijn van kind van 10 a 15kg dragen en last hebben, terwijl ge met een veelvoud daarvan DLs doet en wat nog. Dan denk ik altijd van "hoe kan dat nu", maar ben blij dat ik niet alleen ben .

 

[Voidski]

Welja, dat is ook zo eentje dat we hier regelmatig horen: "eet ze nog en speelt ze nog goed". Ja, dan is ze zogezegd nog nooit ziek geweest...

Deze vraag ook eens van een huisarts gekregen in een vervangende praktijk met spoeddienst. Mijn vriendin voelde zich der niet goed bij dus heb ik haar met de kleine op spoed afgezet voor een dubbele controle. Ik ben toen naar huis mogen rijden en zij zijn er 6 dagen mogen blijven, ondanks dat er niks aan de hand was volgens de huisarts. Walgelijke vraag.

 

[Mulan]

Die vraag hoort dan ook niet gesteld te worden om een onderzoek af te wimpelen...

Hier ook nog door de spoedarts weggewuifd met "ik zie niets, ga maar terug naar huis" terwijl ik al 2x bij de pediater was geweest de laatste 2 weken en we zelfs al een dagopname hadden gehad omdat ik maar bleef zeggen dat er iets scheelde...
2u later bij de pediater zei die plots: "die luier stinkt en dat heb ik bij haar nog nooit geweten... Breng straks eens een staaltje binnen?" 2u later telefoon: "pak maar uw valies, we hopen dat haar nieren niet zijn aangetast ondertussen want zo een waarden zonder dat daar koorts bij komt kijken heb ik nog nooit gezien!"

Gelukkig heb ik een pediater die bleef zeggen: "ik vertrouw op je moederinstinct" en ook de huisarts rolt wel eens met haar ogen als we daar weeral eens staan met"waarschijnlijk een virale infectie maar wil je eens kijken voor alle zekerheid?"
In het voorjaar bleek ze een bronchitis te hebben die zowel de huisarts als pediater niet hadden kunnen horen maar wel duidelijk bleek uit de longfoto die de pediater wou nemen gezien ze op enkele maanden tijd 2x covid had gehad. "Dat dat kind nog zo actief loopt en naar school ging?!?"
Tja... Moederinstinct en vaderinstinct zijn soms de enige graadmeter...

 

[Inv]

Ik heb precies nood om nog eens mijn gedachten af te schrijven na dood van onze zoon van drie weken oud (ondertussen een dikke maand geleden).
Een heel mooie uitvaart meegemaakt, echt precies hoe we het zelf wouden. Persoonlijke tekstjes van vrienden en familie met veel muziek er tussen, een bellenblaas en verhaal momentje voor de kindjes en achteraf een receptie/babyborrel.
Hij is gecremeerd en we gaan een boom planten in onze tuin op zijn as, hebben hiervoor een biologisch afbreekbare urne gevonden.

Wij hebben het een beetje een plaats kunnen geven want het leven gaat voort. We kunnen ons heel hard optrekken aan onze dochter, mochten we die niet hebben zouden we veel dieper zitten.
Het gemis blijft wel latent aanwezig maar het is niet meer allesomvattend zoals de eerste week. Met momenten overvalt die zondvloed van emoties mij terug maar dat ebt snel weg.Dat doet ook deugd eigenlijk, af en toe dat verdriet terug toe laten. Precies of dat doosje moet nog eens open gaan om de druk van de ketel te halen.
Specifieke triggers zijn foto's, liedjes vanop de uitvaart of interacties van onze dochter met andere (jongere) kindjes.
Het blijft mij zoveel pijn doen als ik zie hoe zorgend onze dochter is naar anderen toe, zelfs door er gewoon over te denken schieten de tranen terug in mijn ogen.
Onze dochter was de eerste week na zijn dood zeer onhandelbaar (normale peuterkuren x10) en ook agressief naar andere kindjes op school toe. Ondertussen is dat allemaal wel terug in zijn plooi gevallen, driejarigen zijn veel veerkrachtiger dan je denkt.

Mijn vrouw en ik zijn alleen maar dichter naar mekaar toe gegroeid, wij kunnen heel open babbelen over onze emoties en geven mekaar de ruimte om op zijn eigen manier te rouwen. Ik doe dat eerder introvert, mijn vrouw wilt daar veel over praten met anderen.
Ons lontje was de laatste weken korter dan anders maar ook daar kunnen wij mekaar de ruimte en vergeving geven.
Heb trouwens in de dagen na zijn dood een aanvaring met de buurman gehad over onze klimop waarvoor ik donderdag een verklaring mag gaan afleggen ivm. slagen en verwondingen. Het was terecht maar dat verhaal doe ik wel eens op een andere keer.

Wij zijn echt overdonderd door alle kaartjes, bloemen, knuffels en andere cadeaus van iedereen. Onze diepvries zit nog altijd stampvol van al het eten dat we spontaan aangeboden kregen.
Het is duidelijk dat zo een gebeurtenis mensen echt diep kan raken, ook al zijn dat soms mensen die we al jaren niet meer gezien hebben.

 

[Tha_nOn]

Welja, dat is ook zo eentje dat we hier regelmatig horen: "eet ze nog en speelt ze nog goed". Ja, dan is ze zogezegd nog nooit ziek geweest...

Ge moet u als volwassenen eens inbeelden dat een dokter u pas deftig wil onderzoeken vanaf dat je niet meer eet Maar nu heeft ze net een zware verkoudheid, en zijn we wel gerustgesteld dat de arts ook zei dat ze snapt waarom huisartsen die diagnose stellen, maar dat we volgende keer gewoon moeten aangeven dat ze altijd rode oren heeft en dat het geen ontsteking is als dat het enige symptoom is.

Spelen en eten doet de jongste hier ook altijd goed maar ik weet dat er iets mis is aan de hand van zijn slapen snachts. Dat is ook prima als indicator voor artsen ( zeker als ze uw kind al eens gezien hebben en weten dat er meestal weinig aan te zien valt)

 

[zarathustra]

Daarnet naar NKO-arts geweest wegens "elke keer als ze een verkoudheid krijgt, krijgen wij antibiotica wegens dubbele oorontsteking". Daar bevesting gekregen dat haar oren inderdaad rood zien (wat het symptoom is waar huisartsen zich op focussen), maar dat ze absoluut zeker geen oorontsteking heeft. Het rare is wel dat die arts dan ook gewoon zei "zonder koorts moogt ge zeker zijn dat het geen oorontsteking is". Dat moeten ze dan misschien eens bij huisartsen uitleggen.

Hoeveel keer krijgt die zo anibiotica ?

Van de twee hier heeft er eentje 1 keer antibiotica gekregen omdat ze 10+ dagen koorts had, maar anders wordt dat +/- nooit voorgeschreven.

 

[anders.]

Hoeveel keer krijgt die zo anibiotica ?

Van de twee hier heeft er eentje 1 keer antibiotica gekregen omdat ze 10+ dagen koorts had, maar anders wordt dat +/- nooit voorgeschreven.

Wel, een tijdje geleden was het 4x op 2 maanden (lees: om de 2 weken). Heeft natuurlijk niks geholpen omdat we nu weten dat het hoogstwaarschijnlijk geen bacteriële oorontsteking was...

 

[zarathustra]

Wel, een tijdje geleden was het 4x op 2 maanden (lees: om de 2 weken). Heeft natuurlijk niks geholpen omdat we nu weten dat het hoogstwaarschijnlijk geen bacteriële oorontsteking was...

Toch een beetje ijverig met de antibiotica ginder precies De ene keer dat we er echt naar gevraagd hebben was zoals gezegd toen ze 4 dagen tegen (en over) de 40 graden zat. Dat heeft toen geholpen maar kan ook toeval zijn natuurlijk

 

[Mulan]

Toch een beetje ijverig met de antibiotica ginder precies De ene keer dat we er echt naar gevraagd hebben was zoals gezegd toen ze 4 dagen tegen (en over) de 40 graden zat. Dat heeft toen geholpen maar kan ook toeval zijn natuurlijk

Hangt van de arts af hoor, hier heeft ze al veel antibiotica gehad omwille van blaasontstekingen en bronchitis maar dat was dan telkens na een positieve urinestaal of bloedstaal.
Voor verkoudheid, keelontsteking of oorontsteking heeft ze dat hier ook nog nooit gehad.

 

[nixie]

Is er een reden waarom je ze nog op de kamer hebt liggen?

Omdat dat voor ons werkt.
Wij zijn wel een beetje van het idee dat ze na 9 maand knus bij de moeder in de buik dat knusse gevoel graag aanhoudt.
Het is ook super makkelijk s'nachts.
In het begin met de co-sleeper, je ben er direct bij, je kan ze direct geruststellen.
En nadien is dat gewoon heel fijn.
Geraakt ze niet in slaap, even in de armen nemen terwijl je zelf nog in bed ligt.
Erna kan je ze snel wegleggen.
Wordt ze weer wakker ben je er weer snel bij.
S'morgens ook heel makkelijk om ze nog even in bed te nemen, in de week kan er dan 1 iemand al douchen en de andere heeft wat extra knuffeltijd.

Als ze nog zo jong zijn kan ik me inbeelden dat die daar nog heel veel van genieten, van die nabijheid.

 

[nixie]

Dus uw kind van 9 maanden stimuleer je niet meer voor dutjes te gaan doen? Waarom zou je dat doen?
Het is voor kinderen tot 2.5-3 jaar normaal om 's middags te gaan slapen...

Die doet dutjes hoor.
In de week is dat in de crèche uiteraard.
Daarbuiten houden wij de signalen in de gaten.
Sowieso na de borstvoeding als ze moe is zal ze wel in slaap vallen.
Dat is dus al elke 2u-3u als ze moe is.

Het helpt natuurlijk dat ze s'nachts nauwelijks wakker wordt

 

[Mulan]

Als ze nog zo jong zijn kan ik me inbeelden dat die daar nog heel veel van genieten, van die nabijheid.

Als ze een paar jaar ouder zijn ook hoor, die is al een paar keer met kussen en deken in mijn kamer geslopen (ze mag niet in mijn bed! Alleen op haar verjaardag en in het weekend na het middageten mag dat) om zich naast me op de grond te nestelen terwijl ik doe alsof ik slaap... En als zij dan slaapt, draag ik haar terug naar haar bedje terwijl mijn moederhart smelt.

 

[nixie]

oh, dat zijn de momenten waar ik naar uitkijk

 

[nixie]

Dat is ons bekend. Mijn vrouw heeft 2 maanden naast haar geslapen, totdat ze last kreeg van haar rug en slecht sliep door de vele kreuntjes van onze dochter in haar slaap. Sindsdien slaapt de vrouw weer terug naast mij en de kleine op haar eigen kamer in de co-sleeper. Zowel baby als mama slapen nu een pak beter.

Het wiegendood argument heeft ons ook doen besluiten om toch naast haar te gaan slapen, want eerst wouden we dat ook absoluut niet doen. Maar de situatie is ondertussen wel veranderd.

Amai, jij hebt dus nog nooit samen met je baby in 1 kamer geslapen?
Ik heb wel de eerste 2.5 maand thuisgezeten om mijn vriendin bij te staan.
Moest ze het s'nachts alleen doen had ze de borstvoeding niet kunnen volhouden vrees ik.
Die gedeelde last heeft ons toch geholpen denk ik.

Om daar nu op in te pikken...hier slaapt de baby nog beneden. Ik doe eerste deel nacht dan beneden, en dan slaap ik eens een uurtje in de zetel, dan komt de vrouw. Het is misschien wat onnozel, maar we zijn zo begonnen zodat mijn vrouw toch eens kon slapen (doodop uit het ziekenhuis gekomen), ook al hebben we een co-sleeper. Op zich is het idee nog altijd ze naar onze kamer te brengen, ooit.

Is ook en manier.
Wij hadden zo een mooi plan van een 1-zit in de 2de slaapkamer te zetten en daar de dochter s'nachts te voeden.
Na 1 nacht het maar zo gelaten en gewoon in bed gevoed
De eerste weken waren wel zwaar.
Eens de nachtvoedingen gereduceerd waren naar 1 viel het wel mee.
We hebben denk ik ook wel geluk gehad dat het een goeie slaper is.

 

[anders.]

Amai, jij hebt dus nog nooit samen met je baby in 1 kamer geslapen?
Ik heb wel de eerste 2.5 maand thuisgezeten om mijn vriendin bij te staan.
Moest ze het s'nachts alleen doen had ze de borstvoeding niet kunnen volhouden vrees ik.
Die gedeelde last heeft ons toch geholpen denk ik.


Is ook en manier.
Wij hadden zo een mooi plan van een 1-zit in de 2de slaapkamer te zetten en daar de dochter s'nachts te voeden.
Na 1 nacht het maar zo gelaten en gewoon in bed gevoed
De eerste weken waren wel zwaar.
Eens de nachtvoedingen gereduceerd waren naar 1 viel het wel mee.
We hebben denk ik ook wel geluk gehad dat het een goeie slaper is.

Hier is het andersom uitgedraaid. Die 1-zit staat nog altijd op haar kamer, en ze slaapt ook op haar kamer...

Alleen slaap ik ook op haar kamer

 

[nixie]

Ik heb precies nood om nog eens mijn gedachten af te schrijven na dood van onze zoon van drie weken oud (ondertussen een dikke maand geleden).
Een heel mooie uitvaart meegemaakt, echt precies hoe we het zelf wouden. Persoonlijke tekstjes van vrienden en familie met veel muziek er tussen, een bellenblaas en verhaal momentje voor de kindjes en achteraf een receptie/babyborrel.
Hij is gecremeerd en we gaan een boom planten in onze tuin op zijn as, hebben hiervoor een biologisch afbreekbare urne gevonden.

Wij hebben het een beetje een plaats kunnen geven want het leven gaat voort. We kunnen ons heel hard optrekken aan onze dochter, mochten we die niet hebben zouden we veel dieper zitten.
Het gemis blijft wel latent aanwezig maar het is niet meer allesomvattend zoals de eerste week. Met momenten overvalt die zondvloed van emoties mij terug maar dat ebt snel weg.Dat doet ook deugd eigenlijk, af en toe dat verdriet terug toe laten. Precies of dat doosje moet nog eens open gaan om de druk van de ketel te halen.
Specifieke triggers zijn foto's, liedjes vanop de uitvaart of interacties van onze dochter met andere (jongere) kindjes.
Het blijft mij zoveel pijn doen als ik zie hoe zorgend onze dochter is naar anderen toe, zelfs door er gewoon over te denken schieten de tranen terug in mijn ogen.
Onze dochter was de eerste week na zijn dood zeer onhandelbaar (normale peuterkuren x10) en ook agressief naar andere kindjes op school toe. Ondertussen is dat allemaal wel terug in zijn plooi gevallen, driejarigen zijn veel veerkrachtiger dan je denkt.

Mijn vrouw en ik zijn alleen maar dichter naar mekaar toe gegroeid, wij kunnen heel open babbelen over onze emoties en geven mekaar de ruimte om op zijn eigen manier te rouwen. Ik doe dat eerder introvert, mijn vrouw wilt daar veel over praten met anderen.
Ons lontje was de laatste weken korter dan anders maar ook daar kunnen wij mekaar de ruimte en vergeving geven.
Heb trouwens in de dagen na zijn dood een aanvaring met de buurman gehad over onze klimop waarvoor ik donderdag een verklaring mag gaan afleggen ivm. slagen en verwondingen. Het was terecht maar dat verhaal doe ik wel eens op een andere keer.

Wij zijn echt overdonderd door alle kaartjes, bloemen, knuffels en andere cadeaus van iedereen. Onze diepvries zit nog altijd stampvol van al het eten dat we spontaan aangeboden kregen.
Het is duidelijk dat zo een gebeurtenis mensen echt diep kan raken, ook al zijn dat soms mensen die we al jaren niet meer gezien hebben.

Er is niet veel dat iemand op dit moment kan zeggen.
Het is en blijft een vreselijk iets!
Sterkte!

 

[nixie]

Hier is het andersom uitgedraaid. Die 1-zit staat nog altijd op haar kamer, en ze slaapt ook op haar kamer...

Alleen slaap ik ook op haar kamer

in de 1-zit

 

[yode92]

Die van ons slaapt soms uren in de draagzak. In het bedje meestal maar 30 minuten .

Same

We willen toch wat beginnen met meer in bed te proberen doen slapen overdag. Zou het toch allemaal wat praktischer maken...

 

[anders.]

in de 1-zit

Gelukkig op de matras die we speciaal daarvoor gekocht hebben

 

[Wilcao]

Amai, jij hebt dus nog nooit samen met je baby in 1 kamer geslapen?
Ik heb wel de eerste 2.5 maand thuisgezeten om mijn vriendin bij te staan.
Moest ze het s'nachts alleen doen had ze de borstvoeding niet kunnen volhouden vrees ik.
Die gedeelde last heeft ons toch geholpen denk ik.

2 nachten en 1 op het ziekenhuis. Toen vond mijn vrouw het verstandiger dat ik goed sliep om door de dag wat op te vangen. Aangezien ik toch niks kon betekenen in de borstvoeding 's nachts. Ik heb nog voorgesteld dat mijn vrouw in ons bed sliep en ik in het klein, maar dat wou ze ook niet. Alles lag toch op de babykamer zei ze. Soit, dit werkte best goed voor ons en mijn vrouw geeft nog steeds de borst. Ik heb nu wel oordopjes in .