case closed
Nee enig kind, ik begrijp dat niet zo goed. Oke, ik ben wat vooringenomen aangezien zowel mijn vrouw als mijzelf uit een groot nest komen (en onze ouders op hun beurt uit ene nog veel groter nest) maar enig kind, dat lijkt het mij toch niet helemaal.
Zelf hebben we drie kinderen en ja, de eerste jaren zijn dan "een beetje" heavy maar anderzijds merk je wel dat ze elkaar grandioos graag zien (en tegelijkertijd elkander de helft van de keren de kop in willen slaan, dat ook). Maar ik zie het vooral als een enorme "rijkdom" voor de kinderen zelf. Er komt hier vaak een vriendinnetje (enig kind) van de dochter spelen en je merkt dat die altijd een beetje van haar melk is als de groepsdynamiek begint te spelen onder zus en broers, aan tafel durft het ook al eens een zottekot zijn en dan zie je dat ze dat eigenlijk niet gewoon is terwijl dergelijke dynamiek, naar mijn gevoel, zo veel meer intensiteit biedt.
Maar bon, mijn idee dus en ongetwijfeld bijzonder gekleurd. Maar als de enige reden is "tgoooh, kga weer niet goed slapen gedurende een jaar of twee", dan is dat wat mij betreft een absoluut non-argument. En i kvind dat ik dat mag zeggen met, wat slaap betreft, terrorkinderen waar ik uren mee rondgewandeld/rondgereden heb. Praktische (huisvesting) of financiële bezwaren kunnen wat mij betreft een reden zijn maar ik ben er ook van overtuigd dat je een "enig kind" finaal geen cadeau doet (los van de erfenis die volledig in zijn/haar handen valt

). Alles komt gewoon op die schouders terecht op het moment dat de zorgnood "kantelt". Je staat er als enig kind altijd alleen voor, lijkt me ook niet evident (ook al ken je natuurlijk niet anders).
Soit, iedereen moet vooral keihard zijn goesting doen.