Toevluchtsoord voor de (toekomstige) mama's en papa's

26 jaar bij geboorte zoon, vriendin even oud.
Mijn vriendin zou nog graag een tweede willen, maar ik weet het niet. Zij is echt een perfecte mama, kan alles genoeg managen, maar ik heb schrik dat er dan helemaal geen tijd meer voor mezelf over schiet. Heel moeilijke denk oefening voor mezelf op dit moment.
Hoe oud zijt ge nu?

Ik heb spijt dat ik zo laat pas kinderen heb eerlijk gezegd (partner pas leren kennen op mijn 29ste)

Als ge 40 zijt hebt ge een 14 jarige, die al gerust dingen alleen kan doen en ge terug tijd voor uzelf hebt ik ga op mijn 50ste nog met een 12jarige dochter zitten.

Maar ik volg uw bezorgdheid wel 2 kinderen was hier bij ons zwaar en heeft het even geduurd eer ik mijn draai had gevonden.
 
Hoe oud zijt ge nu?

Ik heb spijt dat ik zo laat pas kinderen heb eerlijk gezegd (partner pas leren kennen op mijn 29ste)

Als ge 40 zijt hebt ge een 14 jarige, die al gerust dingen alleen kan doen en ge terug tijd voor uzelf hebt ik ga op mijn 50ste nog met een 12jarige dochter zitten.

Maar ik volg uw bezorgdheid wel 2 kinderen was hier bij ons zwaar en heeft het even geduurd eer ik mijn draai had gevonden.

27 nu. Dus onze kleine is ook nog maar 9 maanden, maar we hebben allebei wel het gevoel dat als er een tweede komt we er niet te lang meer mee willen wachten.
Probleem is dat onze eerste een (gewenst) ongelukje was, maar omdat we niet te lang willen wachten heb ik wel ergens het gevoel dat er wat druk achter men beslissing staat. Men vriendin heeft wel benadrukt dat ze met elke beslissing even gelukkig is, maar ik weet dat zij wel open staat voor een tweede pagadder en daar wel gelukkig(er) van zou worden.
 
27 en 29 (maar ik verlaat nogal laat op het jaar dus 28 en 30 evengoed :v) en door vruchtbaarheidsproblemen toch een kleine 2 jaar vertraging gehad tov de planning :unsure:. Mijn man is 6 jaar ouder dus hij had ze liever wat vroeger gehad maar al bij al ca va nog. Er wordt tegenwoordig sowieso op latere leeftijd voor kinderen gegaan. De meeste van mijn vriendinnen zijn 30+ bij hun eerste.


Hier was de aanpassing bij kind 1 nogal groot (misschien vooral emotioneel dan) Van 1 naar 2 was voor mij veel eenvoudiger.
 
27 nu. Dus onze kleine is ook nog maar 9 maanden, maar we hebben allebei wel het gevoel dat als er een tweede komt we er niet te lang meer mee willen wachten.
Probleem is dat onze eerste een (gewenst) ongelukje was, maar omdat we niet te lang willen wachten heb ik wel ergens het gevoel dat er wat druk achter men beslissing staat. Men vriendin heeft wel benadrukt dat ze met elke beslissing even gelukkig is, maar ik weet dat zij wel open staat voor een tweede pagadder en daar wel gelukkig(er) van zou worden.
Zoals gezegd zit er 2 jaar tussen ons kinderen en ze hangen hier heel hard aan mekaar. En houden elkaar bezig.

Ge kunt natuurlijk niet voorspellen hoe uwe pagadder gaat zijn. Hier is nr 2 het best te vergelijken met de witte van Zichem, Dennis the menace,... Als ik er zo 4 had, denk ik dat ik nu in de psychiatrie zat.(juist zijn moeder)

Als ze allemaal als nr 3 zijn, had ik er evengoed 10 kunnen hebben, zo gemakkelijk. (Juist de papa).
 
Zoals gezegd zit er 2 jaar tussen ons kinderen en ze hangen hier heel hard aan mekaar. En houden elkaar bezig.

Ge kunt natuurlijk niet voorspellen hoe uwe pagadder gaat zijn. Hier is nr 2 het best te vergelijken met de witte van Zichem, Dennis the menace,... Als ik er zo 4 had, denk ik dat ik nu in de psychiatrie zat.(juist zijn moeder)

Als ze allemaal als nr 3 zijn, had ik er evengoed 10 kunnen hebben, zo gemakkelijk. (Juist de papa).

Dat maakt het bij ons ook niet gemakkelijker want de eerste is helemaal mama (braaf en lief :unsure: )
 
Ik was 26 bij de 1ste en 27 bij de 2de. Kindjes schelen net geen 13 maanden. Hangen heel hard aan elkaar. Ik vond de overgang 0-1 moeilijker dan van 1-2. Zo nen 2de gaat gewoon mee door 🙈. Oudste was ook snel zelfstandig in veel dingen zoals schoenen en jas aandoen. En kleine broer zag dat dan van grote zus en deed dat ook allemaal snel.
 
29 jaar bij mijn eersten, mooie leeftijd toch.

Ons zoontje zit in een fase dat hij met alles gooit als hij zen zin niet krijgt.
Als we zeggen mag niet, begint hem te roepen en te gooien met dingen.
16 maand oud maar zit wel pit in, en bij de schoonouders is dat een lammetje.

Volgendeweek mag hij paar dagen er gaan slapen, kunnen de vrouw en ik na 16 maand keer wat rust nemen en doorslapen.
 
Ik was net geen 30 bij geboorte van de eerste, zou het nooit jonger willen of aanraden. De twintiger jaren zijn zo'n mooie jaren van het leven imo.

Aanpassing van 1 naar 2 vond ik wel groot. Alles was goed geregeld met 1, met 2 komt er soms geen einde aan de drukte of maakt geregel van zaken extra complex.
 
Begin dit jaar (denk ik) op 9Lives nog gevraagd wanneer je je klaar voelt om papa te worden.

Ik heb het hier op BG al eens terloops vermeld, maar volgend jaar word ik dus voor de 1e keer papa 😍
 
Net 30 jaar bij de geboorte. Heb altijd gezegd dat ik rond mijn dertigste vader wou worden en dat was perfect getimed. :unsure:

Mijn moeder was 37 toen ik geboren werd en mijn vader 35 en dat vond ik toch wat oud.
 
Mijn moeder was 37 toen ik geboren werd en mijn vader 35 en dat vond ik toch wat oud.
Alez, merci 😓
@Wannez we're screwed!

Hoezo, te oud? Op welk vlak? (Oprechte vraag, want ik zie nu alvast aan de kleuterschoolpoort geen enkel verschil tussen de mama's in de dertig en mezelf op vlak van opvoedingsstijl, verzuchtingen, uiterlijk,...)
 
En ik die al panikeer na ons miskraam dat mijn vriendin al 31 is :')
Ik was 33 toen ik mijn ex leerde kennen, maar op 34 zijn we wel naar de gynaecoloog gegaan met de vraag of we ons moesten haasten, gezien bijna 35, of niet en na een fysiek onderzoek + enkele vragen ivm levensstijl heeft ze ons gerust gesteld dat in mijn geval "40 is the new 35" wel op gaat. Daar had ik zelf wel nood aan, die geruststelling.
 
Net geen 37, eerste keer zwanger aan 35j. De vader leren kennen toen ik 33 was.
Amai, ge zijt een pak ouder dan ik in gedachten had eigenlijk :D (obv niet slecht bedoeld ofzo he ;) )

Ik was 32 en de vrouw 30. En ik vond de stap van 0 naar 1 groter dan de stap van 1 naar meer, zelfs als is die stap nooit genomen en zal hij er waarschijnlijk ook nooit komen :p
 
30 (25 dagen later werd ik 31) en 34, vriendin even oud.

Vriendin wou rond haar 25 jaar al kinderen, op ons 25 effectief "begonnen" maar uiteindelijk zijn ze alletwee met IVF te wereld gekomen.
 
Ah, ben ik eigenlijk wel benieuwd naar (is hier waarschijnlijk wel al eens gepasseerd, maar bon): hoe oud waren jullie toen jullie kinderen kregen? Ik 28 bij de oudste en 30 bij de jongste. Mijn vrouw is vier jaar ouder.
Als alles goed gaat, 36. Mijn madam is wel 3 jaar ouder, we zijn wat laat aan.
 
Hoezo, te oud? Op welk vlak? (Oprechte vraag, want ik zie nu alvast aan de kleuterschoolpoort geen enkel verschil tussen de mama's in de dertig en mezelf op vlak van opvoedingsstijl, verzuchtingen, uiterlijk,...)

Mijn moeder was er (als ik het goed heb :unsure:) 32, 34 en 37. Nu zijn dat geen abnormale leeftijden meer, maar toen was dat echt wel laat. Thuis merk je daar niets van, maar op een bepaald moment begin je wel te merken dat de ouders van je klasgenoten, vrienden, ... allemaal een stuk jonger zijn dan jouw ouders. Da's op zich een redelijk neutrale opmerking, ik denk niet dat dat veel met me deed. Maar wat je wel zag was dat die ouders een stuk "sneller", dus op jongere leeftijd, terug "vrij" waren. Ik vond dat altijd wat jammer voor mijn ouders. Ze hebben natuurlijk wel ten volle van hun twintigerjaren genoten.

Voor mij persoonlijk zit het vooral op vlak van grootouderschap dat ik het "jammer" vond dat ze "laat" zijn gestart. Mijn grootouders waren al van gevorderde leeftijd toen wij er bij kwamen, en zijn dan ook relatief vroeg in mijn leven gestorven. Ik vind het nog altijd heel jammer dat ze nooit mijn kinderen hebben mogen ontmoeten. Enkel één grootmoeder heeft mijn vrouw gezien. Ik vind het jammer dat ik geen relatie met mijn grootouders heb kunnen opbouwen als volwassene. Als kind had ik er een fantastische band mee, als tiener had ik het extreem moeilijk om om te gaan met de aftakeling en ziekte. Mijn zus en broer waren nog jonger toen de grootouders stierven.

Ook voor mijn eigen kinderen (en de eventuele van mijn zus en broer) zit ik daar mee. Mijn pa zal - als hij die leeftijd haalt, want sukkelt nu al zwaar met de gezondheid (maar ik hoop!) - eind de 80 aankloppen als mijn dochter 20 wordt. Mijn zus en broer hebben (nog) geen kinderen. Ik hoop echt, zowel voor mijn kinderen (en mijn eventuele neefjes en nichtjes) als mijn ouders, dat zij een mooie band kunnen opbouwen en dat mijn kinderen ook als volwassenen hun grootouders nog mogen kennen. Dat maakt het toch een stuk moeilijker wanneer je later aan kinderen begint.

Ik had voor mezelf dus wel altijd gezegd dat ik vroeger kinderen wou dan mijn ouders. Uiteindelijk scheelt het een 6-tal jaar met mijn vader. Mijn vrouw was bij de oudste even oud als mijn moeder toen die mij kreeg, en even oud bij de jongste toen mijn moeder mijn zus kreeg. Dus voor haar is er geen verschil.
 
32 bij de eerste, 34 bij de tweede en 35 bij nummer 3.
Mijn vriendin op mijn 25e leren kennen, toen wilden we met twee geen kinderen. Na een paar jaar toch van gedacht veranderd maar de knoop niet echt doorgehakt, tot ze opeens (ongepland) zwanger was.
 
33 jaar bij de geboorte van mijn dochter. Mijn vader was zelf 30 toen hij mij "kreeg". Het zal allemaal zijn voor- en nadelen hebben, maar als ik al vader was geworden op mijn 23-ste zou ik héél wat mooie ervaringen hebben gemist. Dat ik meer dan de helft van mijn twintiger jaren als vrijgezel heb doorgebracht zie ik eigenlijk meer als een voordeel dan een nadeel. Achteraf bekeken had ik daar nog meer van moeten genieten en het geld van mijn vakantiewerk moeten gebruiken om wat meer van de wereld te zien in plaats van het te verbrassen aan het kopen van cd's.
 
Ik 34, mijn vrouw 30.

Maar ze zeggen altijd: "je bent zo oud als je u voelt". In dat geval ben ik ver in de 50. :unsure:
Volledig hetzelfde gedacht (en gevolgen + gigs & merch) als @Avondland hier trouwens.



On-topic: de laatste nachten wordt mijn dochter (4 maand) vaak huilend wakker als ze haar tutje kwijt is, dus sinds gisteren proberen haar in slaap te krijgen zonder. Lukt wel aardig feitelijk, al duurt het wel ietsje langer eer ze echt ingedommeld is. Moet ze soms wel nog effe oppakken en sussen, maar als haar awake time >2u is geweest, duurt dat niet lang.
Vraag mij nu wel af of ze dat niet gaat "missen" als haar tandjes erdoor komen ofzo :unsure: we hebben wel een bijtring gekocht, maar geen idee of dat hun voldoende troost.
 
Laatst bewerkt:
Terug
Bovenaan