Toevluchtsoord voor de (toekomstige) mama's en papa's

Ik vraag het me soms oprecht af hoe mensen met meer dan 1 jong kind het allemaal klaar krijgen zonder zot te worden. Zoals @pardal denk ik met 3 kinderen?
Chapeau ze, mijn één kind van 2 jaar zuigt met momenten al alle energie uit me, laat staan meerdere :bow:
 
Hier kan de jongste zich al veel beter aankleden dan haar broer. Die presteert het minstens 1 keer per week om zijn propere onderbroek en broek over zijn pyjama aan te doen.
De kindjes zijn deze nacht blijven slapen bij mijn schoonouders, ik kom mijn dochter halen om naar de kapper te gaan ... blijkt ze de kleren van mijn zoon aan te hebben. Ik breng ze nadien terug van de kapper, is mijn zoon (nog in pyjama) in alle staten omdat zus zijn kleren aan heeft :lol:.
 
Eergisteren zijn we voor de eerste keer langsgegaan voor een echo. Ook voor de eerste keer het hartje horen kloppen.
Mind blown,... fameus blown. Ik krijg tranen in de ogen als ik er aan denk.
Volgende maand NIPT test, dat zal ook wel een belangrijke mijlpaal worden.
 
Van mij zijn de emoties er pas gekomen nadat ik handen en benen zag. Dan pas was het echt voor mij.
Tot dan was dat eigenlijk gewoon een hoopje cellen waarvan ik rationeel wel wist wat het was, maar emotioneel deed het mij niets.
Ook bij dat hartje kloppen, dat geluid deed me niets, omdat ik wist dat dit volledig kunstmatig geluid was.

Natuurlijk was er altijd wel de blijdschap van dat er een baby onderweg was.
 
Persoonlijk vind ik de sprong van 1 naar 2 veel groter dan van 2 naar 3.
Het is bij momenten uitdagend en heel vermoeiend. Zeker omdat ze snel na elkaar geboren zijn (tussen de oudste en de jongste zit 3 jaar en 3 maand). Maar dan hebben ze later ook veel meer aan elkaar denk ik.
 
Vier kindjes... 🙈😁
Denk wel dat het leuk is ze, en later veel gezellige familie bijeenkomsten.
Was ik een jaar of 5 jonger zou er hier ook nog eentje bij komen. Denk ik.
Ik was 32 met de oudste en 38 met de jongste.

De kinderen hangen hier wel aan mekaar en ze zorgen voor mekaar, zodat ik ook af en toe op mijn gemak een koffie kan drinken.
 
Ah, ben ik eigenlijk wel benieuwd naar (is hier waarschijnlijk wel al eens gepasseerd, maar bon): hoe oud waren jullie toen jullie kinderen kregen? Ik 28 bij de oudste en 30 bij de jongste. Mijn vrouw is vier jaar ouder.
 
Laatst bewerkt:
Ah, ben ik eigenlijk wel benieuwd naar (is hier waarschijnlijk wel al eens gepasseerd, maar bon): hoe oud waren jullie toen jullie kinderen kregen? Ik 28 bij de oudste en 30 bij de jongste.
27 bij de oudste, 30 bij de jongste, mijn vrouw 24 en 27 (ik zet het er bij omdat de gynaecoloog toen zei dat dat tegenwoordig jong is).
 
Ah, ben ik eigenlijk wel benieuwd naar (is hier waarschijnlijk wel al eens gepasseerd, maar bon): hoe oud waren jullie toen jullie kinderen kregen? Ik 28 bij de oudste en 30 bij de jongste. Mijn vrouw is vier jaar ouder.
Net geen 37, eerste keer zwanger aan 35j. De vader leren kennen toen ik 33 was.
 
26 jaar bij geboorte zoon, vriendin even oud.
Mijn vriendin zou nog graag een tweede willen, maar ik weet het niet. Zij is echt een perfecte mama, kan alles genoeg managen, maar ik heb schrik dat er dan helemaal geen tijd meer voor mezelf over schiet. Heel moeilijke denk oefening voor mezelf op dit moment.
 
Terug
Bovenaan