De onderbroken nachtjes van de laatste maanden beginnen zijn tol te eisen.
Rond middernacht eens wakker, rond 2u30 eens wakker en dan wakker vanaf 5u-5u30...Ik zit precies in een roes alsof ik 3 dagen in't weekend ben uitgegaan...
De kleinen heeft bronchitis gehad, tandjes komen uit en wordt verbaal. Kunnen da manneke weinig kwalijk nemen, maar de laatste tijd wordt het me soms wat te veel.
We delen de vermoeidheid met twee, dat lukt naar behoren. Maar ik begin op een punt te zitten dat ik mij moet beginnen forceren ofzo.
Ben een sociaal iemand, maar op een gegeven moment ben ik ook blij om me even af te zonderen en wat tot mezelf te komen. Sociaal overprikkeld ofzoiets. Mijn vriendin begint het na al die jaren wat in te zien hoe ik dan functioneer (lees antwoorden met ja, mhm, ok, ik kijk straks wel - van binnen me aant opjagen van "laat me gerust!). En dan komt er die kleinen bij die aandacht vraagt waardoor ik precies in een cirkeltje terechtkom. Ik wil dan gewoon gerust gelaten zijn. Als mijn vriendin dan eens iets zegt en ik reageer kort, vliegt ze meteen op...wat natuurlijk nog meer olie op het vuur is. Niet dat ik dan kwaad ben op haar, maar dat is zo mijn beschermingsmechanisme om alles op afstand te houden ofzoiets...Het is waarschijnlijk allemaal tijdelijk, maar veel kwalitatiefs hebben we niet aan elkaar en liefst van al zou ik in een vrij moment er alleen of met vrienden op uittrekken tegenwoordig...
Ik hoop dat ik hierin niet de enige ben, want ik voer deze monoloog al geruime tijd met mijn innerzelf...
