Toevluchtsoord voor de (toekomstige) mama's en papa's

[JPV]

Een andere vraag: hoe staan jullie tegenover het betrekken van je kinderen in de gezinsfinancien? Daar zitten mijn vrouw en ik op een redelijk verschillende golflengte.

Wat mij betreft leren de kinderen best zo vlug als mogelijk iets over de kost van het leven en wat alles grosso modo kost dat we aankopen. Mijn dochter (11) is een kind dat weet wat beter verzwegen wordt tegen onbekenden en daar kan je dus al iets in vertrouwen tegen zeggen. Wat mij betreft mag ze dus weten wat we ongeveer verdienen, maar ook hoeveel per maand we ruwweg uitgeven aan vanalles en zelfs wat een groepsverzekering/SSV is en waarom ze daardoor zich geen zorgen (financieel) als ik plots zou doodgaan.

Mijn vrouw wil zelfs nog niet dat de dochter weet hoeveel er op haar eigen spaarboekje staat.

Wat doen jullie?

 

[Sir.Killalot]

Een andere vraag: hoe staan jullie tegenover het betrekken van je kinderen in de gezinsfinancien? Daar zitten mijn vrouw en ik op een redelijk verschillende golflengte.

Wat mij betreft leren de kinderen best zo vlug als mogelijk iets over de kost van het leven en wat alles grosso modo kost dat we aankopen. Mijn dochter (11) is een kind dat weet wat beter verzwegen wordt tegen onbekenden en daar kan je dus al iets in vertrouwen tegen zeggen. Wat mij betreft mag ze dus weten wat we ongeveer verdienen, maar ook hoeveel per maand we ruwweg uitgeven aan vanalles en zelfs wat een groepsverzekering/SSV is en waarom ze daardoor zich geen zorgen (financieel) als ik plots zou doodgaan.

Mijn vrouw wil zelfs nog niet dat de dochter weet hoeveel er op haar eigen spaarboekje staat.

Wat doen jullie?

Mijn vader wil mij zelfs nu nog niet zeggen hoeveel hij indertijd verdiende


Hier komt de Sint morgen al. Enfin, de hulppieten zijn net twee uur bezig geweest met een kinderkeuken te installeren :').

 

[shiftyke]

de hulppieten zijn net twee uur bezig geweest met een kinderkeuken te installeren :').

Schappelijk, mijn madam wou vorig jaar persé zonder hulp de ikea kinderkeuken in elkaar steken en dat heeft haar toch een uur of 4 gekost...

Een andere vraag: hoe staan jullie tegenover het betrekken van je kinderen in de gezinsfinancien? Daar zitten mijn vrouw en ik op een redelijk verschillende golflengte.

Dat is iets waar ik me nog niet te snel druk in moet maken maar ik ben wel van plan ze de waarde van geld goed aan te leren, ik ben nu wel niet zeker of dat ze dan moet weten wat wij verdienen maar dat zal vooral zijn dat ze niet alles krijgt wat ze wil en dat ze zelf moet sparen voor zaken die wat duurder zijn.

Één van m'n neefjes krijgt morgen van de Sint een Nintendo Switch maar de Sint heeft wel een brief geschreven dat hij moet bijleggen, zonder verpinken heeft hij de centjes in z'n schoen gestopt

 

[gamer5]

Een andere vraag: hoe staan jullie tegenover het betrekken van je kinderen in de gezinsfinancien? Daar zitten mijn vrouw en ik op een redelijk verschillende golflengte.

Wat mij betreft leren de kinderen best zo vlug als mogelijk iets over de kost van het leven en wat alles grosso modo kost dat we aankopen. Mijn dochter (11) is een kind dat weet wat beter verzwegen wordt tegen onbekenden en daar kan je dus al iets in vertrouwen tegen zeggen. Wat mij betreft mag ze dus weten wat we ongeveer verdienen, maar ook hoeveel per maand we ruwweg uitgeven aan vanalles en zelfs wat een groepsverzekering/SSV is en waarom ze daardoor zich geen zorgen (financieel) als ik plots zou doodgaan.

Mijn vrouw wil zelfs nog niet dat de dochter weet hoeveel er op haar eigen spaarboekje staat.

Wat doen jullie?

Die van mij zijn nog te jong maar wat voor mij belangrijk is dat ze de waarde van geld kennen en dat het niet vanzelf komt. Dat als ze iets willen dat ze daar iets voor moeten over hebben.

Ik zou vanaf latere leeftijd (ik weet natuurlijk niet hoe volwassen ze gaan zijn maar ik zou dat wel willen proberen vanaf hun 16 ofzo) ook spreken over de waarde van beleggingen, inflatie, kost van woning en alles er rond. Ik zou hun willen leren wat ik nu pas op mijn 30ste te weten ben gekomen en niet wist als ik 18 was. Ik had het veel beter kunnen aanpakken.

Iets waar ik wat wantrouwig tegenover sta is hun tonen wat er op onze loonfiches staan. Zij moeten niet weten wat we verdienen. Dit schept volgens mij misschien onrealistische verwachtingen (het is nu al dat de afgestudeerden 2k op hun rekening verwachten als ze beginnen, dat is omdat ze een levensstijl van hun ouders gewoon zijn). Ook kan het misschien een gevoel geven van de kinderen dat je hun niet geeft wat je kan, want papa en mama verdienen 5000€ en krijg dat spelletje dat maar 50€ kost niet.

Onze oudste is er 3 en heeft nu een dino spaarpot. Soms krijgt hij eens een muntstuk van het winkelen ofzo en gaat hij dat met veel trots in zijn potje steken. Het is hem wel nog niet duidelijk wat hij daar dan mee wil kopen want papa koopt toch alles .

 

[Squidward]

Geen pril ouderschap, maar een zoon van acht en wou eens polsen... Hij is niet van de domste en vogelt redelijk veel op zijn eigen uit. Eens hij een bepaalde "gedachtetrein" is opgestapt, blijft hij er heel lang op zitten. Dat is goed, zou je denken, maar dat uit zich vaak ook negatief. Hij beseft bijvoorbeeld dat hij later "moet" gaan werken om een huis te kunnen hebben. Dat het potentieel saai werk is met mottige collega's. Dat er veel rekeningen moeten worden betaald. Dat er "bazen" van het land zijn die de ene dag A zeggen en de andere dag B. Dat er veel slechte/stoute mensen rondlopen ook. En dat hij daar veelal geen grip op zal hebben. Maar ook dat hij veel meer vrijheden zal kennen. En aan de andere kant, dat hij nog lang op school zal moeten zitten tegen dat het zo ver is. Hij is daar heel veel mee bezig en dat zorgt er vaak voor dat hij niet echt kan genieten van zijn kindertijd zoals ik dat zie bij mijn dochter of bij andere kinderen. Dat maakt hem verdrietig, neerslachtig, emotioneel onbereikbaar,... We gaan al een jaar of 2-3 naar verschillende psychologen en hebben het laatste jaar wel een goeie vast, naar ons gevoel. En we zien verbetering, maar diep van binnen we merken toch vaak dat hij blijft worstelen. Hij heeft soms niet veel nodig om de wereld weer grauw te zien. Met veel tijd en boterhammen geraken we er wel, maar het weegt soms echt wel door. Niet dat ik hier een kant-en-klaar antwoord verwacht, maar vroeg me af of er andere ouders zijn die de situatie ietwat herkennen of zelf hebben meegemaakt?

Onze tienjarige heeft ook last van depressieve/zwarte momenten. Een kind dat op 7 jaar zegt ‘ik wou dat ik dood was’ dat komt echt wel binnen. Wij zijn - en we geven dat ook toe - te lang hoopvol geweest in dat hij op zijn originele lagere school gepest werd en wij dachten ‘we zoeken een nieuwe school, ook voor zijn leermoeilijkheden’ Dan dachten we ‘hij is nog niet gelukkig maar het is een nieuwe school’ en het tweede jaar ‘hij is niet gelukkig maar het is een klas vol wat ruwere jongens’. Nu in jaar drie is het besef gekomen van ‘nee, hij heeft hulp nodig’. We waren wat naief, dat is ‘on us’.

Door internet en ook het feit dat anderen in zijn leefwereld net zoveel toegang hebben tot een wereld aan (te veel) informatie, zijn ze zich zo jong al bewust van hoe onaangenaam het daarbuiten kan zijn. Het is moeilijk ze daarvoor te beschermen.

Wij gaan met hem elke avond op zoek naar wat er goed was in de dag, wat er was om dankbaar voor te zijn. Dat is niet eenvoudig. Hij had 24/25 voor de toets Frans maar zat echt zichzelf op te vreten voor dat ene punt. Hij is aan het einde van de schooldag ook compleet leeg. Zijn sociale batterij is piepklein. Maar ik blijf hem vaak vinden in een droevige of gestresseerde toestand. Hij zal vanaf januari iemand krijgen om mee te praten maar wij lopen ook nogal verloren. Je bent dus niet alleen.

 

[Squidward]

Een andere vraag: hoe staan jullie tegenover het betrekken van je kinderen in de gezinsfinancien? Daar zitten mijn vrouw en ik op een redelijk verschillende golflengte.

Wat mij betreft leren de kinderen best zo vlug als mogelijk iets over de kost van het leven en wat alles grosso modo kost dat we aankopen. Mijn dochter (11) is een kind dat weet wat beter verzwegen wordt tegen onbekenden en daar kan je dus al iets in vertrouwen tegen zeggen. Wat mij betreft mag ze dus weten wat we ongeveer verdienen, maar ook hoeveel per maand we ruwweg uitgeven aan vanalles en zelfs wat een groepsverzekering/SSV is en waarom ze daardoor zich geen zorgen (financieel) als ik plots zou doodgaan.

Mijn vrouw wil zelfs nog niet dat de dochter weet hoeveel er op haar eigen spaarboekje staat.

Wat doen jullie?

Als jullie financieel ‘normaal’ zijn (geen schuldbemiddelingen of kredieten tot aan het plafond) dan zou ik inderdaad al eens durven wat tonen van wat komt binnen, wat gaat buiten, wat is verplicht, wat is vrijwillig, welke zijn onze financiële principes (bijv wij doen niet aan krediet of wij zetten x op een spaarboek etc) Maar ik zou er misschien niet direct concrete bedragen op plakken maar werken met een grafiek/diagram. Dan gaat ze ook niet uitgaan van bepaalde beschikbare bedragen.
Voor een gezin zoals het onze waar er tot een jaar terug een schuldbemiddeling was, zou ik de kinderen niet betrokken hebben. Gewoon omdat ze de illusie van ‘alles loopt lekker’ imo verdienen. Een kind mag op dat vlak best wat langer kind zijn. ( als je ze niet rot verwend. ) nvdr onze kinderen zijn ook nog wel betrekkelijk jong, ook mentaal, daarmee mijn laatste opmerking betrekking hebbend op hen.

 

[Lint]

Toch plezant dat die kinderen u volledig uit uwe slaap kunnen rukken, waarna zij doodleuk verder slapen, maar gij ligt daarna wel wakker in uw bed godverdomme .

Een andere vraag: hoe staan jullie tegenover het betrekken van je kinderen in de gezinsfinancien? Daar zitten mijn vrouw en ik op een redelijk verschillende golflengte.

Wat mij betreft leren de kinderen best zo vlug als mogelijk iets over de kost van het leven en wat alles grosso modo kost dat we aankopen. Mijn dochter (11) is een kind dat weet wat beter verzwegen wordt tegen onbekenden en daar kan je dus al iets in vertrouwen tegen zeggen. Wat mij betreft mag ze dus weten wat we ongeveer verdienen, maar ook hoeveel per maand we ruwweg uitgeven aan vanalles en zelfs wat een groepsverzekering/SSV is en waarom ze daardoor zich geen zorgen (financieel) als ik plots zou doodgaan.

Mijn vrouw wil zelfs nog niet dat de dochter weet hoeveel er op haar eigen spaarboekje staat.

Wat doen jullie?

Ik zit heel erg in uwe hoek, maar nog veel meer door gedreven. Ik ben er nog niet uit hoe, maar ik wil mijn dochter op redelijk jonge leeftijd al financiële concepten bijbrengen, inclusief loon, belasting, belegging, sparen, goede doelen sponsoren,...
Mijn vrouw laat me gewoon doen

 

[Mulan]

Toen ik 12 werd, mocht ik een rekening openen van mijn ouders, maar kreeg er wel een gans examen bij van mijn vader wat betreft intresten, obligaties (toen je daar nog 4% op Kreeg ),...
Vanaf dan ook zakgeld en kleedgeld.
Vond ik heel aangepast aan onze leeftijd: je eigen som maken van geld dat binnenkomt en buiten gaat.
Ik was al 18+ eer ik mocht weten wat ze verdienden, hoeveel de hypotheek was,...
Ik zou nog geen ganse gezinsbudgetten uitleggen op die leeftijd maar zakgeld en kleding budget kan dus zeker al! Wij kregen 50 euro per maand en moesten daarmee alles betalen van kleren: schoenen, jassen, ondergoed,... Maar "voor een goed rapport" kreeg ik dan als beloning altijd wel iets van merkkleding (gelukkig worden de rapporten gevolgd door de solden! )
Zakgeld was gemiddeld voor onze leeftijd (kiezen tussen sigaretten kopen of naar een fuif gaan) en wekelijks en vanaf 18 kreeg ik ook eetgeld om als student ook een broodje te kunnen kopen of naar het studenten restaurant te gaan. Ik vind alvast dat ze het top deden op dat vlak, wil het zeker ook zo doen later met de dochter! Maar wel vanaf een zekere leeftijd (zeker vanaf 16j als ze zelf mag werken) uitleggen hoe hoog lonen zijn, belang van sparen, verzekeringen,...

 

[Panda]

Ik weet niet of het technisch gezien nog het goede topic is om dit te typen. Vriendin is 6 weken zwanger. Gisteren bij de eerste echo jammer genoeg slecht nieuws gekregen. Geen foetus/embryo te zien, enkel een "witte vlek". Niet het traditionele beeld dat je krijgt na 6 weken. De gynecoloog zei dat ze niet goed wist wat ze zag. Het is misschien nog te vroeg om "iets" te zien, maar ze sprak ook van een eventuele mola zwangerschap. In dat geval is er geen/een slecht ontwikkelde foetus te zien, en een abnormale woekering van de placenta.

We zitten nu met enorm veel vragen, valse hoop en teleurstelling. Volgende week nieuwe echo, als er dan nog steeds niets te zien is spreekt ze al van een curretage. Vandaag alvast bloedafname. Ik heb er me al een gedacht van gemaakt dat we op een miskraam afstevenen. In het geval van een mola zwangerschap moeten we tussen 6 maanden en een jaar wachten voor we opnieuw mogen proberen.

De hele nacht liggen woelen en janken. Hoe je uitkijkt naar iets fantastisch zo kan omslaan naar een desillusie.

Dit is hel.

Veel sterkte.

Ik besef dat wat ik nu ga zeggen u voorlopig geen troost zal geven, maar hopelijk perspectief.

Ik ken persoonlijk 3 koppels die te kampen hebben gehad met één of zelfs meerdere miskramen (die helaas veel meer voorkomend zijn dan mensen beseffen) en die hebben momenteel allemaal meerdere kinderen. Geef dus zeker de hoop niet op.

 

[Avi]

Even de discussie misschien wat kapen. Mijn vrouw (die zoals de meesten ondertussen al weten niet van hier is), stuurde me onderstaand opiniestuk door. Het is bij momenten een beetje open deuren intrappen, en de "oplossingen" zijn ook niet echt grondige voorstellen (op langer ouderschapsverlof na, al lijkt mij dat nu ook niet de magic bullet), maar ik vroeg me vooral af wat de meningen van de ervaringsdeskundigen hier zijn.

Belgium is obsessed with the crèche

www.brusselstimes.com

Telkenmale ik artikels lees geschreven door (Angelsaksische) expats die hier zijn komen wonen om ons dan vervolgens met een belerende vinger te wijzen op hoe verkeerd we X of Y wel doen en dat Belgium needs to stop [X] or [Y] rol ik steevast eens goed met mijn ogen en sluit ik het venstertje.

Verschillende landen en regio's hebben nu eenmaal verschillende manieren om met hun kinderen om te gaan. Kindjes in Spanje leven op een ander dagritme als dat van ons en in Noorwegen is het helemaal normaal van je kindje (goed ingepakt) in het kribbetje op het terras te plaatsen terwijl de ouders even vlug naar de buurman of zelfs een buurtwinkeltje zijn. In Afrika is het doordeweeks dat jonge kinderen heelderdagen in en rond het dorp rondlopen terwijl ze goed weten dat ze toch in de gaten worden gehouden door de volwassenen van dat dorp.

Neem het dus maar met een vaatje zout zo'n opiniestukken.

 

[Vrouwtje Theelepel]

Een andere vraag: hoe staan jullie tegenover het betrekken van je kinderen in de gezinsfinancien? Daar zitten mijn vrouw en ik op een redelijk verschillende golflengte.

Wat mij betreft leren de kinderen best zo vlug als mogelijk iets over de kost van het leven en wat alles grosso modo kost dat we aankopen. Mijn dochter (11) is een kind dat weet wat beter verzwegen wordt tegen onbekenden en daar kan je dus al iets in vertrouwen tegen zeggen. Wat mij betreft mag ze dus weten wat we ongeveer verdienen, maar ook hoeveel per maand we ruwweg uitgeven aan vanalles en zelfs wat een groepsverzekering/SSV is en waarom ze daardoor zich geen zorgen (financieel) als ik plots zou doodgaan.

Mijn vrouw wil zelfs nog niet dat de dochter weet hoeveel er op haar eigen spaarboekje staat.

Wat doen jullie?

Ik kan me niet herinneren vanaf wanneer ik ongeveer wist wat mijn ouders verdienden. De hypotheek heb ik denk ik nooit geweten als kind/tiener.
Ik ben wel opgevoed in een heel open gezin qua gespreksonderwerpen en de waarde van geld is me bijgebracht.
Ik kreeg zakgeld vanaf 12 jaar denk ik en ik kon soms extra verdienen door extra klusjes te doen in huis. Extra als in bovenop helpen met de tafel dekken, afwassen, kamer proper houden...
Vanaf mijn 16de ben ik weekendwerk beginnen doen en dat heeft me ook leren omgaan met geld en doen beseffen wat werken voor je geld wil zeggen.
Ik wil toch ook dat mijn zoon later als hij tiener is besef heeft wat geld waard is en hoe er verstandig mee om te gaan.
ik moet wel nog bedenken hoe ik dat concreet ga aanpakken

 

[Deleted member 95]

Wat mij betreft leren de kinderen best zo vlug als mogelijk iets over de kost van het leven en wat alles grosso modo kost dat we aankopen. Mijn dochter (11) is een kind dat weet wat beter verzwegen wordt tegen onbekenden en daar kan je dus al iets in vertrouwen tegen zeggen. Wat mij betreft mag ze dus weten wat we ongeveer verdienen, maar ook hoeveel per maand we ruwweg uitgeven aan vanalles en zelfs wat een groepsverzekering/SSV is en waarom ze daardoor zich geen zorgen (financieel) als ik plots zou doodgaan.

Ik ben geen ouder dus mijn mening is geen fluit waard, maar ge kunt uw kinderen toch de waarde van geld aanleren zonder ze lastig te vallen met een halve VDAB-opleiding boekhoudkunde? Groeps- en schuldsaldoverzekeringen godbetert, alsof een kind van 11 daar boodschap aan heeft als ge morgen zou komen te sterven.

Gewoon zakgeld geven, of meepakken naar de winkel met een (al dan niet door noeste klusjesarbeid verworven) 'koekjesbudget' om prijzen te vergelijken tussen witte producten en merkbrol of zo 'n dingen is toch veel speelser/kindvriendelijker?

Ietwat on-topic: ik ga straks Sinterklaas gaan spelen voor de nichtjes van een maat. Tips, tricks?
Zonder begeleiding gaat dat een treinwrak genre Sinterdhaese uit Willy's en Marjetten worden, vrees ik.

 

[Chelark007]

Schappelijk, mijn madam wou vorig jaar persé zonder hulp de ikea kinderkeuken in elkaar steken en dat heeft haar toch een uur of 4 gekost...



Dat is iets waar ik me nog niet te snel druk in moet maken maar ik ben wel van plan ze de waarde van geld goed aan te leren, ik ben nu wel niet zeker of dat ze dan moet weten wat wij verdienen maar dat zal vooral zijn dat ze niet alles krijgt wat ze wil en dat ze zelf moet sparen voor zaken die wat duurder zijn.

Één van m'n neefjes krijgt morgen van de Sint een Nintendo Switch maar de Sint heeft wel een brief geschreven dat hij moet bijleggen, zonder verpinken heeft hij de centjes in z'n schoen gestopt

Vooral dit...
Ivm JPV zijn vraag... In de familie / van mijn ouders ook nooit geweten hoeveel die verdienen. Zelfs veel kameraden zijn daar niet open over ( als het over geld gaat ). Wil het niet perse weten maar zou toch een open dialoog mogen zijn...

Zal van kind tot kind afhangen hoe je ermee kan omgaan zeker? ( Hoeveel je kan en mag vertellen ).

 

[Creeping Death]

De oudste krijgt hier 1 euro per week.
Niet dat ze ons de oren van ons hoofd zaagt om dingen maar ze houdt wel van die kleine dingen zoals een glitter diadeem of armbandjes. Als ge dan naar de Veritas of den Hema gaat, krijgt ge altijd wel de vraag of ze iets mag hebben.

En dat maakte het "moeilijk": af en toe mag er wel eens iets hebben. Maar welke lijn trek je; wanneer wel, wanneer niet.
Dus nu kan ze zelf beslissen. Wel grappig, veel heeft ze nog ni gekocht.
Komt ge in de winkel, ziet ge iets en zegt ge hoeveel het kost. Dan krijgt ge als reactie: "oh maar dan moet ik 5 van mijn centjes afgeven".

De Sint is hier ook gepasseerd. Vooral omdat mijn vriendin morgen de vroege heeft en ze dat dus zou missen.

 

[Sylverscythe]

Telkenmale ik artikels lees geschreven door (Angelsaksische) expats die hier zijn komen wonen om ons dan vervolgens met een belerende vinger te wijzen op hoe verkeerd we X of Y wel doen en dat Belgium needs to stop [X] or [Y] rol ik steevast eens goed met mijn ogen en sluit ik het venstertje.

Verschillende landen en regio's hebben nu eenmaal verschillende manieren om met hun kinderen om te gaan. Kindjes in Spanje leven op een ander dagritme als dat van ons en in Noorwegen is het helemaal normaal van je kindje (goed ingepakt) in het kribbetje op het terras te plaatsen terwijl de ouders even vlug naar de buurman of zelfs een buurtwinkeltje zijn. In Afrika is het doordeweeks dat jonge kinderen heelderdagen in en rond het dorp rondlopen terwijl ze goed weten dat ze toch in de gaten worden gehouden door de volwassenen van dat dorp.

Neem het dus maar met een vaatje zout zo'n opiniestukken.

Uiteraard geloof ik een niet helemaal geïnformeerde Australische niet meteen op haar woord, en het belerend vingertje is irritant. Anderzijds is wel door mensen extern aan het systeem dat je de meer objectieve kritiek kan horen, terwijl mensen die in dat systeem grootgebracht zijn snel defensief worden. Mijn vrouw vindt bv. ook dat de nadruk hier heel hard ligt op zo snel mogelijk terug aan het werk gaan, en als je aangeeft dat je liever gewoon even zelf die zorgen helemaal op jou neemt wordt dat soms wat gezien als ouderwets.

Uiteraard is het soms gewoon pure economische noodzaak ook. Bij ons zou het dat niet zijn en dan snapt mijn vrouw niet waarom ze de zorg voor haar eigen kind zou overlaten aan een wildvreemde, terwijl ze zelf gaat werken om die te betalen. Ik ken ook andere expats, bv. uit Spanje, en die snapt ook niet waarom hier relatief veel vrouwen geen borstvoeding proberen geven of er snel mee stoppen (als het niet lukt is dat iets anders hé), en dat is dan vaak omdat het moeilijk te combineren is met ook gaan werken.

Gohja, het is ook maar een aanzet tot discussie. Wegens nog geen kinderen ben ik zelf ook geen expert.

 

[Vrouwtje Theelepel]

Uiteraard is het soms gewoon pure economische noodzaak ook. Bij ons zou het dat niet zijn en dan snapt mijn vrouw niet waarom ze de zorg voor haar eigen kind zou overlaten aan een wildvreemde, terwijl ze zelf gaat werken om die te betalen. Ik ken ook andere expats, bv. uit Spanje, en die snapt ook niet waarom hier relatief veel vrouwen geen borstvoeding proberen geven of er snel mee stoppen (als het niet lukt is dat iets anders hé), en dat is dan vaak omdat het moeilijk te combineren is met ook gaan werken.

Als ik luister naar de vriendinnen met ervaring in borstvoeding gecombineerd met gaan werken is dat helaas hier in België nog helemaal geen sinecure.
Zelf was ik op mijn werk de eerste mama in 10 jaar tijd die gebruik maakte van het recht op kolven zodat ik toch nog door borstvoeding kon geven. En dat heeft bloed, zweet en tranen( mede nog door de hormonen) gekost omdat er amper aanpassingen waren of geschikte kolflokalen. Ik heb meermaals in een kolflokaal moeten zitten wat ingericht was als stockageruimte of poetslokaal.

 

[Squidward]

Het is heel, heel weinig voorkomend maar de jongste is al heel de avond aan het overgeven. Op zich niet het grootste probleem maar hij is énorm moeilijk over een zak of emmer om op te vangen (laat staan spurtje naar toilet). Ik ben door al mijn dekentjes en bijna al de handdoeken.

 

[gamer5]

De jongste was hier al een paar dagen vaak aan het overgeven. Nu zijn de vriendin en ik opgestaan met last van darmen. Rotavirus ging rond dus het moet zoiets zijn. Geweldige Sinterklaas!

 

[shiftyke]

Wou mijn dochter toch wel ne Jupiler aan de sint geven zeker, ik had speciaal Rochefort tripel, 8, 10 en Orval in de ijskast gezet.

Zat diene mens daar met een doordeweeks pilske...

 

[Mulan]

Wou mijn dochter toch wel ne Jupiler aan de sint geven zeker, ik had speciaal Rochefort tripel, 8, 10 en Orval in de ijskast gezet.

Zat diene mens daar met een doordeweeks pilske...

Super attent toch, den brol weggeven en de kwaliteit voor de papa houden!