Toevluchtsoord voor de (toekomstige) mama's en papa's

[mac-bc]

één tip, Mac-bc: https://www.rva.be/nl/documentatie/infoblad/t18 / aanvraagdocument: https://www.rva.be/sites/default/fi...ale/01-08-2019_C61-Assistance-Medicale_NL.pdf

Neem een week rust. Het is niet omdat hij nu plots geopereerd is, dat alles magisch zal oplossen. Zowel zijn als jullie lichaam heeft afgezien, neem de nodige tijd om te herstellen. Je kan 1 week thuis blijven omdat je kind in het ziekenhuis lag. Print het af, laat het direct aftekenen door de specialist.

Bedankt voor de tip. Maar als er staat dat dit enkel te gebruiken is bij een kind die "ernstig ziek" is of een "zware ziekte" heeft dan zou ik mij beschaamd voelen om dit te gebruiken, aangezien het steken van buisjes eerder als routine-ingreep wordt gezien.

Ik heb de laatste tijd ook al regelmatig sociaal verlof moeten nemen en ben mijn werkgever wel dankbaar voor de flexibiliteit die ze mij hieromtrent geven, zodat ik dit niet nog meer wil uitrekken. Ik moet morgen alweer een dag sociaal verlof nemen om voor hem te zorgen, in aflossing van mijn vrouw die vandaag alles gedaan heeft. Vervolgens komen de grootouders assisteren indien nodig. Ik ga volgende week nog een snipperdag (gewoon verlof) nemen zodat ik maar 3 dagen moet werken. De week erop hebben we beiden dan een weekje vakantie. Dat houden we dus nog wel vol. Ik heb nog nooit zo uitgekeken naar verlof.

Ingreep is goed verlopen trouwens, straks komt hij thuis.

 

[Sorasan]

Ik draai 38-40u shiften, heb de baby als ik thuis ben en ga nadien rechtstreeks door naar het werk. In tussentijd zorg ik voor het eten en huishouden. Is madam verrast dat ik op men tenen ben getrapt na een opmerking als "ge zijt het koken wel aan het verleren he" mmmppffff ik heb de hele middag met een wenende 1 jarige furie gezeten terwijl ik 3 verschillende menu's aan het maken ben, is de smaak niet wat ge gewoon zijt. Wel thankyouverymuuuuuch

 

[JPV]

Bedankt voor de tip. Maar als er staat dat dit enkel te gebruiken is bij een kind die "ernstig ziek" is of een "zware ziekte" heeft dan zou ik mij beschaamd voelen om dit te gebruiken, aangezien het steken van buisjes eerder als routine-ingreep wordt gezien.

Ter info: de dokter beslist zelf wat een zware ziekte is en moet daarvoor niet enkel kijken naar de ingreep, maar ook naar de ziekte op zich. En zwaar hoeft geen kanker ofzoiets te zijn. Bron: RVA.

Het is de bedoeling gewoon dat dit niet voor een griep gebruikt wordt, dat je daarvoor geen 3 maand voorschrijft. Vandaar zware ziekte.

In andere wetgeving wordt élke ziekenhuisopname als "zwaar" gebruikt (bvb bij verkeersongeval is een zwaargewonde iedereen die in het ziekenhuis opgenomen wordt).

Verder goed dat hij terug thuis komt

 

[Lint]

De mijn heeft buikgriep, super zielig . Heeft sinds 15u al niks meer binnen gehouden, blijft kotsen bij het minste druppelke water dat ze drinkt, en begint al van die ingezakte oogskes te krijgen (uitdroging).

Als ze morgenvroeg nog steeds niet kan drinken de dokter maar eens terug bellen en/of naar spoed gaan, want ik begin me zorgen te maken .

 

[Lint]

Update: ze drinkt terug en het blijft binnen

Papa is wel stikop

 

[anders.]

Amai, toevallig gisteren de vrouw ziek gevallen, dus vannacht stond ik er alleen voor.
En natuurlijk is dat de nacht waarop dochterlief een snotvalling lijkt te ontwikkelen (de eerste...).
Wat een hel. 12x uit bed gemogen vannacht.

 

[zarathustra]

Het houdt niet op met de jongste eh..

Astma, VEEL vaker ziek dan haar zus, dat gedoe met haar been en dan nu heel duidelijk in de laatste week ofzo ( maar nu ik er over denk al veel langer) dat ze niet goed hoort.

Dinsdag afspraak met de dokter, ze hebben haar gehoor getest begin dit jaar als deel van de normale testen voor alle kinderen en geen problemen. Dus ik hoop ( !) dat het een geval is van oorsmeer proppen ofzoiets. Want nog een chronisch probleem zou er toch wel over zijn imo :/

 

[Sir.Killalot]

Bij mijn dochter zijn vorige week haar neuspoliepen weggehaald. Dat zou de reden zijn geweest waarom ze permanent zwaarverkouden was, en zo vaak zo zware oorontstekingen had. Ze had eigenlijk nauwelijks doorgang. We hadden zelf ook al lang het gevoel dat er daar iets niet helemaal klopte, bijvoorbeeld wanneer we haar neusje wilden spoelen en het water gewoon niet wou bougeren.

We merken nu in elk geval dat haar ademhaling compleet veranderd is. Ben zelfs al opgestaan om te gaan controleren Van heel de tijd snurken naar nu fluisterstil ademen. Ik hoop echt dat het ergste nu achter de rug is. Ze is uiteraard niet plots immuun tegen verkoudheden nu, maar hopelijk is ze nu wel verlost van die chronische verkoudheden en oorontstekingen.

Zij is qua taal een stuk trager dan haar broer, en ik vermoed dat dat toch door al die oorontstekingen zal komen.

 

[Misterhahn1]

De onthaalmoeder is dicht omwille van een vermoeden van corona. Dus 2 dagen familiaal gepakt. En het was vandaag een Halloweenfeest bij de onthaalmoeder. Doemme.

 

[mac-bc]

Amai, al die verhalen hier. Veel doorzettingsvermogen gewenst aan iedereen.
Als je dit topic naast de sociale media legt, dan zit daar echt een grand canyon tussen qua perceptie van het "ouder zijn". Op zich wel begrijpelijk, ik heb zelf ook eerder behoefte om hier iets te posten als ik iets van me af wil schrijven als het slecht gaat dan wanneer ik een leuk momentje heb gehad. Maar niet alleen op sociale media wordt de schijn hoog gehouden, ik merk ook dat er onder vrienden niet veel spontaan slechte ervaringen gedeeld worden. Als je zélf eens iets zegt, dan pas komen hun verhalen ook wel boven. Ik weet niet of dat overal zo is maar vond het wel opmerkelijk.

Gisteravond hier nog een piek van 39,2 graden koorts en een beetje raar zicht om etter/bloed uit zijn oren te zien komen maar blijkbaar is dat niet abnormaal na de ingreep. Vannacht regelmatig wakker geweest maar eerder omdat hij wat uit zijn haak was, geen lange weenbuien ofzo. Vanmorgen temperatuur genomen en eindelijk terug op een normaal niveau van 37,2 graden. Wat een opluchting, dit is wat hij nodig had!

 

[anders.]

Amai, al die verhalen hier. Veel doorzettingsvermogen gewenst aan iedereen.
Als je dit topic naast de sociale media legt, dan zit daar echt een grand canyon tussen qua perceptie van het "ouder zijn". Op zich wel begrijpelijk, ik heb zelf ook eerder behoefte om hier iets te posten als ik iets van me af wil schrijven als het slecht gaat dan wanneer ik een leuk momentje heb gehad. Maar niet alleen op sociale media wordt de schijn hoog gehouden, ik merk ook dat er onder vrienden niet veel spontaan slechte ervaringen gedeeld worden. Als je zélf eens iets zegt, dan pas komen hun verhalen ook wel boven. Ik weet niet of dat overal zo is maar vond het wel opmerkelijk.

Dat is iets dat ik hier een paar maand geleden ook gepost heb. Bevriend koppel (eerste koppel in vriendengroep) met baby. "Hij slaapt goed, eet goed, weent nooit, ..." (ge kent het wel).
Nu wij een kind hebben, en veel opener zijn over de negatieve kanten (ze eet effectief goed, en ze weent zelden, maar slapen is een probleem), dan komen plots alle dingen naar boven die zij ook hebben meegemaakt.

Er is blijkbaar echt een enorme sociale druk om te tonen dat uw kind perfect is, en dat het ouderschap enkel maar rozengeur en manenschijn is. Ik heb welgeteld 1 vriend waar ik heel eerlijk en open over ouderschap kan praten. Al de rest kan het enkel over de positieve dingen hebben.
Ik vind wel dat zo'n forum als hier daar wel goed helpt, hier is het wel vooral de negatieve kant (omdat je die nergens anders kwijt kan) maar het geeft hopelijk toekomstige ouders een wat realistischer beeld.

 

[Sir.Killalot]

Ik ben daar altijd eerlijk in geweest tegen anderen, maar je merkt dat mensen daar ook niet altijd goed mee om kunnen als je aangeeft dat het moeilijk gaat.

 

[mac-bc]

Dat is iets dat ik hier een paar maand geleden ook gepost heb. Bevriend koppel (eerste koppel in vriendengroep) met baby. "Hij slaapt goed, eet goed, weent nooit, ..." (ge kent het wel).
Nu wij een kind hebben, en veel opener zijn over de negatieve kanten (ze eet effectief goed, en ze weent zelden, maar slapen is een probleem), dan komen plots alle dingen naar boven die zij ook hebben meegemaakt.

Er is blijkbaar echt een enorme sociale druk om te tonen dat uw kind perfect is, en dat het ouderschap enkel maar rozengeur en manenschijn is. Ik heb welgeteld 1 vriend waar ik heel eerlijk en open over ouderschap kan praten. Al de rest kan het enkel over de positieve dingen hebben.
Ik vind wel dat zo'n forum als hier daar wel goed helpt, hier is het wel vooral de negatieve kant (omdat je die nergens anders kwijt kan) maar het geeft hopelijk toekomstige ouders een wat realistischer beeld.

Ik had uw post gemist, maar blijkbaar ben ik dus niet de enige wie dat is opgevallen.

Het verschil tussen sociale media en een forum vind ik nog wel begrijpelijk omwille van de gekende redenen. Maar dat er onder vrienden vaak ook een schone schijn wordt opgehouden, dat vind ik wel een bizarre vaststelling. Enfin, "schone schijn ophouden" is misschien wat sterk uitgedrukt, ik ervaar het eerder als een rem om negatieve ervaringen te delen. Ook bij vrienden die u op andere vlakken de meest gênante zaken zouden vertellen zonder enige remming.

Terwijl gedeelde smart toch vaak als halve smart wordt ervaren. Maar goed, sociale media kan hier wellicht wel een rol in spelen omdat we allemaal geacht worden het perfecte leven te leiden, zonder smart. En het fenomeen "mijn kind, schoon kind" misschien ook.

 

[Green Mamba]

Mensen zitten nu eenmaal graag op een roze wolk. Je geeft nu eenmaal niet graag mee aan de buitenwereld dat je een probleemkind hebt en/of het wat minder gaat. Niet dat dit hier het geval is, want ik vind dat ge daar gewoon open moet over kunnen communiceren.

 

[mac-bc]

Ik ben daar altijd eerlijk in geweest tegen anderen, maar je merkt dat mensen daar ook niet altijd goed mee om kunnen als je aangeeft dat het moeilijk gaat.

Klopt helemaal.

Sommigen kijken me dan aan à la "oei, wat zegt die nu?". Mijn vrouw wil het dan ook altijd wat milderen in groep. Maar ik trek mij daar weinig van aan en zeg rechtuit dat ik niet zo heb met al die roze wolkenverhalen en die feel-good-bullshit. Dat de mensen mogen weten hoe het werkelijk is.

Maar dat er natuurlijk ook veel leuke kanten aan het verhaal zitten, en dat die nog altijd doorwegen. En dat hij ondanks alles toch een schatje is. Beiden spreken elkaar niet tegen. Je kunt perfect heel lastige situaties meemaken, terwijl je uw kleine doodgraag ziet.

 

[Sir.Killalot]

Een andere frustratie. Eergisteren kregen we een bericht van de juf dat vrijdag ons zoontje verkleed moet komen, thema oogstfeest. Mijn vrouw is hier gisterenavond tot laat bezig geweest met een mandje te knutselen. Vandaag krijgen we van een andere juf bericht dat het thema bosdieren is, en dat er liefst geen attributen worden meegenomen.

Waarom moet dat allemaal zo verschrikkelijk last-minute? Het mag creatief ingevuld worden zeggen ze dan

 

[Sir.Killalot]

Klopt helemaal.

Sommigen kijken me dan aan à la "oei, wat zegt die nu?". Mijn vrouw wil het dan ook altijd wat milderen in groep. Maar ik trek mij daar weinig van aan en zeg rechtuit dat ik niet zo heb met al die roze wolkenverhalen en die feel-good-bullshit. Dat de mensen mogen weten hoe het werkelijk is.

Maar dat er natuurlijk ook veel leuke kanten aan het verhaal zitten, en dat die nog altijd doorwegen. En dat hij ondanks alles toch een schatje is. Beiden spreken elkaar niet tegen. Je kunt perfect heel lastige situaties meemaken, terwijl je uw kleine doodgraag ziet.

Het probleem is vooral dat mensen dat wel een keer of twee willen horen, maar ze kunnen dat precies niet accepteren wanneer die situaties blijven doorlopen.

 

[anders.]

Klopt helemaal.

Sommigen kijken me dan aan à la "oei, wat zegt die nu?". Mijn vrouw wil het dan ook altijd wat milderen in groep. Maar ik trek mij daar weinig van aan en zeg rechtuit dat ik niet zo heb met al die roze wolkenverhalen en die feel-good-bullshit. Dat de mensen mogen weten hoe het werkelijk is.

Maar dat er natuurlijk ook veel leuke kanten aan het verhaal zitten, en dat die nog altijd doorwegen. En dat hij ondanks alles toch een schatje is. Beiden spreken elkaar niet tegen. Je kunt perfect heel lastige situaties en doffe ellende meemaken, terwijl je uw kleine doodgraag ziet.

Er zijn ook gewoon heel veel dingen die eigenlijk niks met het kind zelf te zien hebben. Ik had bijvoorbeeld de psychische impact serieus onderschat. Ik kan zelf heel moeilijk om met het continue verantwoordelijkheidsgevoel. De dochter is bijna 10 maand, en ik heb het nog steeds heel lastig om een avond (lees "na haar bedtijd") een paar uur weg te gaan omdat ik weet dat de kans bestaat dat het een moeilijk avond is en mijn vrouw daar niet alleen in wil laten.
Ik ben ook nooit kwaad op mijn dochter, maar dat neemt niet weg dat er situaties zijn die lastig zijn. Nu is ze ziek, heeft ze een heel moeilijke nacht gehad en ik dus ook. Maar daar kan dat kind niks aan doen, het heeft geen zin om daar kwaad op te zijn ofzo. Maar het blijft wel gewoon een heel slechte nacht.

Maar aan de andere kant hebben wij bij het bedtijdritueel even een papa-dochter momentje waarbij we nog even spelen en door de vermoeidheid schaterlacht ze dan wat makkelijker, en dan smelt mijn hart gewoon. Die moment alleen is al genoeg voor mij. Ze komt nu ook op de leeftijd dat ze niet meer enkel aan de moeder hangt, en dan wordt samen spelen ineens een echte zaligheid. Dat moet ook allemaal gezegd worden, maar er zijn wel 2 kanten aan de medaille.

 

[Put_met_keren]

Amai, al die verhalen hier. Veel doorzettingsvermogen gewenst aan iedereen.
Als je dit topic naast de sociale media legt, dan zit daar echt een grand canyon tussen qua perceptie van het "ouder zijn". Op zich wel begrijpelijk, ik heb zelf ook eerder behoefte om hier iets te posten als ik iets van me af wil schrijven als het slecht gaat dan wanneer ik een leuk momentje heb gehad. Maar niet alleen op sociale media wordt de schijn hoog gehouden, ik merk ook dat er onder vrienden niet veel spontaan slechte ervaringen gedeeld worden. Als je zélf eens iets zegt, dan pas komen hun verhalen ook wel boven. Ik weet niet of dat overal zo is maar vond het wel opmerkelijk.

Da’s met fertiliteitsproblemen ook zo, da’s precies nog steeds een groot taboe. Maar de wachtzaal op de fertiliteitsafdeling zat nochtans altijd stampvol. ‘t Is pas als je er zelf over begint te babbelen dat de verhalen bovenkomen. Wij zijn daar van in het begin heel open over geweest. Mijn dichte collega’s op de hoogte gebracht want door de hormonenbehandeling veranderde ik soms bijna in de hulk dus verzwijgen vond ik niet echt een optie Ook vrienden en familie waren op de hoogte en ook nu maken we daar geen geheim van.

 

[Vrouwtje Theelepel]

Ik vind wel dat zo'n forum als hier daar wel goed helpt, hier is het wel vooral de negatieve kant (omdat je die nergens anders kwijt kan) maar het geeft hopelijk toekomstige ouders een wat realistischer beeld.

Eé van de redenen dat ik me, na lang meelezen, toch hier lid gemaakt heb is mede door dit topic.
Wij hebben een relatief gemakkelijk kind en toch vind ik het allemaal met momenten loodzwaar en ben ik al twee jaar bijna constant moe.
Om hier dan over de moeilijke momenten van andere ouders te lezen geeft me het gevoel een normale ouder te zijn


Een vriendin van me is pas bevallen en ze zei dat ik de enigste uit haar vriendengroep ben die zo eerlijk is over de minder makkelijke kanten van zwanger zijn, bevallen en die eerste weken/maanden... na de geboorte.