Toevluchtsoord voor de (toekomstige) mama's en papa's

[Sir.Killalot]

Ik heb een haat-liefdeverhouding met osteopathie. Als EDS-patiënt is osteopathie vaak het enige dat meteen en enigszins duurzaam een beetje werkt, maar de uitleg die ze erbij geven doet heel vaak mijn ogen bijna uit mijn hoofd rollen.

Nu, osteopaten zijn vaak de enige zorgverleners die zich ook op de buik(spieren) richten, daar geloof ik wel in.

Maar door mijn wantrouwen toch nooit de stap durven nemen om met mijn kinderen naar de osteopaat te gaan.

 

[pardal]

bij ons tweede ook regelmatig naar de osteopaat gegaan. Maakte geen stoelgang, na een sessie bij de osteopaat wel altijd op de terugweg.

Het gaat vooral te maken hebben dat hij zich daar kon ontspannen en niet op zich hetgeen ze daar deden, maar het hielp. En als ouders waren we gewoon blij dat er iets wat dat hielp.

 

[anders.]

Wij zijn er 1 keer geweest wegens voorkeurshouding.
Alleen zei die osteopaat wel dat de voorkeurshouding aan de andere kant was dan wat de dokters zeiden...

 

[Thin Liz]

Maar... je verklaart het hier net wel, je schrijft het slapen van jouw kind namelijk specifiek toe aan de manipulaties van de osteopaat.
Manipulaties waarvan empirisch onderzoek uitgewezen heeft dat ze niet werken voor huilbaby's.

Ik kan niet verklaren hoe het gewerkt kan hebben of waarom één sessie voldoende kan geweest zijn. Ik weet ook niet waar het probleem lag, dat wisten de dokters ook niet. Ik weet alleen dat het nadien volledig van de baan was en dat de behandeling met bijna grenzende zekerheid (ik zal voorzichtig zijn nu ) de oorzaak was.

Kijk: soms begrijp je het als dokter of apotheker ook gewoon niet. Net zaterdag komt er een ITP (stollingsprobleem) patiënt binnen. Die persoon liet voor de eerste keer ooit zijn bloed nemen en toen gingen alle alarmbellen af. Zijn stollingswaarden waren zodanig slecht dat een opname met spoed nodig was. De dagen nadien waren ze nog slechter...alleen vertoonde de man geen enkel symptoom. Geen bloedneus, geen blauwe plekken...nooit gehad. Specialisten in het ziekenhuis waren met verstomming geslagen en konden geen verklaring vinden. Ze noemen zijn case nu 'een uitdaging'.
Mijn moeder is tijdens haar lijdensweg (darmkanker) ook door de specialist op een bepaald moment een 'medisch mysterie' genoemd.

Ik kan zo nog wel even doorgaan...

 

[Mr.Anderson]

Dat is niet evident, een kind weghalen van zijn leeftijdsgenootjes. Dan zullen ze daar we de nodige redenen voor gehad hebben.

Hij verveelde zich in de klas waardoor hij echt niet graag naar school ging. Ze hebben testen gedaan in maart/april (2de kleuter) waaruit bleek dat
hij eigenlijk alles wat hij zou moeten kennen op 't einde van het 3de kleuter reeds onder de knie had. Voor ons was het duidelijk dat hij cognitief zeker ging meekunnen in het eerste leerjaar, maar we hadden schrik voor het sociaal emotionele. Blijkt nu wel echt de juiste keuze geweest te zijn.

dat valt eigenlijk best wel mee als ik bekijk hoe dit bij onze zoon is verlopen (1ste naar 3de leerjaar). Die draaide meteen vlot mee met de kinderen van een jaar ouder en hij is maar al te blij dat hij de stap heeft gezet als hij zich nu vergelijkt met de kinderen van zijn leeftijd (1ste secundair vs 6de leerjaar)

Same. Al zit zijne beste vriend nog in 't 3de kleuter en dat blijft precies zijn beste vriend.

Wie trouwens kinderen heeft die zot zijn van fietsen en niet te ver van Kortrijk wonen: naast de wielerpiste van Roubaix (meestal vrij te bezoeken) ligt er een leuke BMX/pump track. Voor wie graag shopt ligt er even verder een outlet center, dus iedereen kan zich bezighouden

Zalig. Merci voor de tip!


Net terug van 5 dagen Spanje en binnen een week en een half zet ik terug aan naar Slowakije voor 10 dagen. Ik merk toch dat ik het lastig vind om de kinderen te missen. Zeker omdat zij mij ook heel hard missen en er veel traantjes vloeien, ook in school merken ze het op. Ik weet soms niet goed hoe ik daar mee om moet gaan. Ik beloof ze dan een fijn cadeautje en probeer uit te leggen dat we zo centjes verdienen, maar dat voelt tegelijkertijd fout aan.

't Is nu eenmaal een luik van de job waar ik niet aan onderuit kan. Maar ik haat het.

 

[quo_vadis]

Same. Al zit zijne beste vriend nog in 't 3de kleuter en dat blijft precies zijn beste vriend.

Hij heeft ook nog enkele vrienden die meegaan sinds kleuter maar ook genoeg anderen zijn huidig jaar. Leuk om te zien dat hij overal zijn plan trekt

 

[anders.]

Hij verveelde zich in de klas waardoor hij echt niet graag naar school ging. Ze hebben testen gedaan in maart/april (2de kleuter) waaruit bleek dat
hij eigenlijk alles wat hij zou moeten kennen op 't einde van het 3de kleuter reeds onder de knie had. Voor ons was het duidelijk dat hij cognitief zeker ging meekunnen in het eerste leerjaar, maar we hadden schrik voor het sociaal emotionele. Blijkt nu wel echt de juiste keuze geweest te zijn.


Same. Al zit zijne beste vriend nog in 't 3de kleuter en dat blijft precies zijn beste vriend.

Wij hebben hier geprobeerd met school wat te bekijken. Dochter is een paar woensdagvoormiddagen in 3e kleuterklas geweest.
De commentaar vooraf was "we willen kijken of ze ook echt wel mee de taakjes doet, en niet gewoon wilt spelen".
Feedback nadien "ja, ze wil eigenlijk alleen de taakjes doen, ze speelt niet echt".
Beide scenarios waren dus niet goed volgens hun...

Ondertussen is ze zichzelf aan het leren schrijven (fonetisch, ze hoort dus een woord, spelt de letters en schrijft dan, ook best moeilijke worden als "krokodil" of ").
Onlangs zei ze dat ze graag naar laatste kleuterklas wil, omdat ze zo snel mogelijk naar eerste leerjaar wil.
Het is echt verschrikkelijk hoe terughoudend school zelf kan zijn. We gaan nu ook maar eens wat "externe" tests laten doen. Ik weet niet of ze hoogbegaafd is, maar een kind van 4 januari loop qua leeftijd sowieso al ver voor op het gemiddelde van de klas, je moet maar een klein beetje voorlopen om dan effectief niks uitdaging meer te hebben.

 

[Mr.Anderson]

Wij hebben hier geprobeerd met school wat te bekijken. Dochter is een paar woensdagvoormiddagen in 3e kleuterklas geweest.
De commentaar vooraf was "we willen kijken of ze ook echt wel mee de taakjes doet, en niet gewoon wilt spelen".
Feedback nadien "ja, ze wil eigenlijk alleen de taakjes doen, ze speelt niet echt".
Beide scenarios waren dus niet goed volgens hun...

Ondertussen is ze zichzelf aan het leren schrijven (fonetisch, ze hoort dus een woord, spelt de letters en schrijft dan, ook best moeilijke worden als "krokodil" of ").
Onlangs zei ze dat ze graag naar laatste kleuterklas wil, omdat ze zo snel mogelijk naar eerste leerjaar wil.
Het is echt verschrikkelijk hoe terughoudend school zelf kan zijn. We gaan nu ook maar eens wat "externe" tests laten doen. Ik weet niet of ze hoogbegaafd is, maar een kind van 4 januari loop qua leeftijd sowieso al ver voor op het gemiddelde van de klas, je moet maar een klein beetje voorlopen om dan effectief niks uitdaging meer te hebben.

Mijn zoon is van 1 januari. Ging niet graag naar school omdat het saai was. In plaats van 's avonds na school te spelen met speelgoed heeft hij zichzelf leren lezen en rekenen, mede omdat hij dat zag van zijn grotere zus maar vooral omdat hij uitdaging miste in de klas. Sinds hij nu in het eerste leerjaar zit speelt hij weer 's avonds als ontspanning en gaat heel graag naar de klas.

Tot nu toe tevreden met de keuze die we gemaakt hebben.

 

[pardal]

Mijn zoon is van 1 januari. Ging niet graag naar school omdat het saai was. In plaats van 's avonds na school te spelen met speelgoed heeft hij zichzelf leren lezen en rekenen, mede omdat hij dat zag van zijn grotere zus maar vooral omdat hij uitdaging miste in de klas. Sinds hij nu in het eerste leerjaar zit speelt hij weer 's avonds als ontspanning en gaat heel graag naar de klas.

Tot nu toe tevreden met de keuze die we gemaakt hebben.

geweldig om te zien dat de zoon zelf zijn uitdagingen ging zoeken buiten school om.

Hier was het eerder een ontploffing van frustraties na school.

 

[Mr.Anderson]

geweldig om te zien dat de zoon zelf zijn uitdagingen ging zoeken buiten school om.

Hier was het eerder een ontploffing van frustraties na school.

Welke frustraties waren dat dan, als ik vragen mag?

 

[pardal]

Welke frustraties waren dat dan, als ik vragen mag?

Verveling in de klas. Maar ook geen connectie met leeftijdsgenoten.

 

[Mr.Anderson]

Verveling in de klas. Maar ook geen connectie met leeftijdsgenoten.

En loopt dat ondertussen wat vlotter?

 

[Sylverscythe]

Hier sinds enkele dagen een soort omslag. Ik doe mijn dochter meestal naar school omdat mijn vrouw om 7u begin te werken en dus al het huis uit is. Nu is het bijna elke ochtend drama want "ik wil mama", "ik wil <insert ongeschikt kledingsstuk>" en algemeen getreuzel wanneer we naar school moeten. Vroeger was het lastig doen als we met de auto gingen omdat ik vroeg naar het werk moest, nu wil ze plots wel de auto en niet meer te voet gaan.

En onze 3.5-jarige is een zeer effectieve drama-queen. Komt ook wat uit het niets eerlijk gezegd. Allemaal normaal voor de "terrible three"?

 

[quo_vadis]

Dat is een fase waar ze door moeten. We hebben dit ook gehad met de dochter in het verleden, met de zoon dit niet voor gehad

 

[Hit Hard]

Dat is een fase waar ze door moeten. We hebben dit ook gehad met de dochter in het verleden, met de zoon dit niet voor gehad

Klopt, die fases gaan allemaal vanzelf over. Hier zitten we aan fase 35 intussen.

 

[Sylverscythe]

Klopt, die fases gaan allemaal vanzelf over. Hier zitten we aan fase 35 intussen.

Na zo'n 18-20 jaar zal het wel beteren zeker?

 

[Cerv.Be]

Onze jongste (5j, 3e kleuterklas) zijn recente tactiek is om bij quasi alles onmiddelijk boos te worden of te beginnen wenen wanneer hij zijn goesting niet krijgt.

Game-on denk ik dan. Die weten maar al te goed dat dat niet pakt bij ons. En zo zijn er wel 100'n fases in hun ontwikkeling

 

[pardal]

En loopt dat ondertussen wat vlotter?

de kinderen krijgen thuisonderwijs nu. School zag het probleem niet (ook al hadden bij externe attesten). Hij blijf het moeilijk hebben met zijn emotie-regularisatie, maar puur op schoolsvlak zit hij goed

 

[Visenya]

Verdorie, ik koop spullen van maat 116 (6jaar) voor ons madame van 4,5 jaar, en dan heb ik nog het gevoel dat ze er het einde van de zomer niet mee zal halen.

 

[Mulan]

Verdorie, ik koop spullen van maat 116 (6jaar) voor ons madame van 4,5 jaar, en dan heb ik nog het gevoel dat ze er het einde van de zomer niet mee zal halen.

Hier 8j en ondertussen de maat 140 (10j) gewisseld voor 146-152 (12j) en schoenmaat 35. Ze zullen wel een keer stoppen met groeien zeker?
Tijdens een bezoek in het ziekenhuis in december kregen we te horen "dat ze wel wat te zwaar was". De curve erbij genomen en ze is toch de volle 2kg te zwaar voor haar lengte. We zullen ze rap op dieet zwieren!