pardal
Well-known member
Dat was bij ons bij de eerst ook niet geval, de 2de was nog erger en we zijn toch voor 4 gegaan.Kleine is intussen 13 maand, echt de zaligste kleine ooit. Slaapt al sinds een maand of 5 door, gezond, wakker rond 7u30, eet goed, actief en leuk, niks op aan te merken en het beste wat ons ooit overkomen is. Vreemd genoeg maakt ons dat vooral bang dat de tweede, waar we door persoonlijke redenen binnen een paar maanden aan “moeten” beginnen qua planning, iets helemaal anders zou kunnen zijn. Je hoort toch veel verhalen van mensen die door de eerste, gemakkelijke, kleine iets te optimistisch begonnen aan hun tweede en vervolgens keihard geconfronteerd wordt met een volledig ander kind. Het speelt toch ook mee dat we het gevoel hebben ons ritme terug gevonden te hebben en het nu zo lekker loopt, dat wil je precies niet kwijt.
Van 1 naar 2 vond ik het zwaarste. Er zit 2 jaar verschil tussen, de baby heeft veel aandacht nodig, maar die van 2 jaar wilt zijn 100% aandacht niet zomaar afgeven en is nog te klein om zich echt alleen te kunnen bezighouden.
En met de volgende wijsheid kom je heel ver: het is maar een fase


) maar haa mijn moederhart
. Zijn eerste pamper vanmorgen was er al ene waar ik moest bijspringen omdat het kind tijdens het verversen zich volledig had ondergeplast, papa kent die supertricks van mama niet om zo’n toestanden te vermijden…
