Toevluchtsoord voor de (toekomstige) mama's en papa's

Kleine is intussen 13 maand, echt de zaligste kleine ooit. Slaapt al sinds een maand of 5 door, gezond, wakker rond 7u30, eet goed, actief en leuk, niks op aan te merken en het beste wat ons ooit overkomen is. Vreemd genoeg maakt ons dat vooral bang dat de tweede, waar we door persoonlijke redenen binnen een paar maanden aan “moeten” beginnen qua planning, iets helemaal anders zou kunnen zijn. Je hoort toch veel verhalen van mensen die door de eerste, gemakkelijke, kleine iets te optimistisch begonnen aan hun tweede en vervolgens keihard geconfronteerd wordt met een volledig ander kind. Het speelt toch ook mee dat we het gevoel hebben ons ritme terug gevonden te hebben en het nu zo lekker loopt, dat wil je precies niet kwijt.
Dat was bij ons bij de eerst ook niet geval, de 2de was nog erger en we zijn toch voor 4 gegaan.

Van 1 naar 2 vond ik het zwaarste. Er zit 2 jaar verschil tussen, de baby heeft veel aandacht nodig, maar die van 2 jaar wilt zijn 100% aandacht niet zomaar afgeven en is nog te klein om zich echt alleen te kunnen bezighouden.

En met de volgende wijsheid kom je heel ver: het is maar een fase :-)
 
Pff ik heb het stilaan wel wat gehad met mijn dochter (en mijn huwelijk). Er gaat gewoon geen dag voorbij of er is iets.

We hebben dan wel het geluk dat ze fysiek min of meer in orde is, maar mentaal is er gegarandeerd iets en hoe dit aan pakken is gewoon zo onduidelijk en moeilijk (voor mij) dat ik gewoon geen geduld meer heb met haar.
Daarnaast blijft mijn vrouw klagen over dezelfde dingen (de renovatie, de taal en geen rijbewijs) en zit ons steeds te vergelijken met andere koppels waar de vrouw niets moet betalen aan de partner voor het huis en dat ze een afgewerkt huis hebben.

Ik ben het gewoon allemaal zo beu. Alleen is de stap naar, je weet wel, de oplossing?
Ik betrap me gewoon hoe langer hoe meer naar de tijd voor mijn dochter en zelfs mijn vrouw, toen ik gewoon alleen was en niet 3,5 jaar aan een stuk slecht sliep.
 
Mijn kleuter heeft twee kleine operaties ondergaan onder volledige narcose. Ik heb hem er wel op voorbereid zodat hij de dag zelf niet zou flippen.
Beeld je maar in dat je als klein kind opeens naar een ziekenhuis gaat, andere kleren moet aandoen, onderzoekjes ondergaan, dan naar een kamer gereden worden waar er dokters en verpleegkundigen volledig in pak met masker naar je kijken, je op een ander bedje moet gaan liggen en ze dan een masker op je gezicht duwen om in slaap te vallen.
We hebben wat boekjes gelezen over het ziekenhuis en operaties, uitgelegd hoe het de dag zelf allemaal in zijn werk gaat gaan.
Op voorhand ook aangegeven dat mijn nieuwsgierige zoon het makkelijkst meewerkt als hij wat uitleg krijgt en weet wat er ongeveer gaat gebeuren.
In het OK heeft hij dan zelf zijn slaapmasker eens mogen 'testen' en uitleg gekregen over vanalles.
Als ouder vond ik het wel akelig om te zien hoe hij in slaap gedaan werd .

Ja, da's idd freaky he. Ondertussen ook al 2x meegemaakt. Mee in de OK en hem daar zien onder zeil gaan.
 
Pff ik heb het stilaan wel wat gehad met mijn dochter (en mijn huwelijk). Er gaat gewoon geen dag voorbij of er is iets.

We hebben dan wel het geluk dat ze fysiek min of meer in orde is, maar mentaal is er gegarandeerd iets en hoe dit aan pakken is gewoon zo onduidelijk en moeilijk (voor mij) dat ik gewoon geen geduld meer heb met haar.
Daarnaast blijft mijn vrouw klagen over dezelfde dingen (de renovatie, de taal en geen rijbewijs) en zit ons steeds te vergelijken met andere koppels waar de vrouw niets moet betalen aan de partner voor het huis en dat ze een afgewerkt huis hebben.

Ik ben het gewoon allemaal zo beu. Alleen is de stap naar, je weet wel, de oplossing?
Ik betrap me gewoon hoe langer hoe meer naar de tijd voor mijn dochter en zelfs mijn vrouw, toen ik gewoon alleen was en niet 3,5 jaar aan een stuk slecht sliep.

Wat klaagt ze over het rijbewijs? Dat ze dan les volgt en 1 haalt. Die van ons heeft er ook geen, maar die klaagt daar niet over. En ze eist ook niet dat ik alles laat vallen om haar weg te voeren, weet niet of dat bij jullie het geval is?
 
Wat klaagt ze over het rijbewijs? Dat ze dan les volgt en 1 haalt. Die van ons heeft er ook geen, maar die klaagt daar niet over. En ze eist ook niet dat ik alles laat vallen om haar weg te voeren, weet niet of dat bij jullie het geval is?
Ze is van Zuid-Amerika en heeft nooit haar rijbewijs daar behaald. Ze kent ondertussen wel wat NL, maar nog net niet goed genoeg om er echt in te werken of om een rijbewijs te halen.
In België vertalen ze het examen niet maar geven ze er audio over en tonen ze het in het NL. Hierdoor is er dus voor haar een extra drempel. Neem er dan nog eens continue onderbroken nachten bij en drie maal in de week naar kantoor gaan en er schieten amper vrije nachten over om iets anders te doen zoals studeren met de extra drempel van studeren in het Engels maar de test in het NL te doen.
 
... zit ons steeds te vergelijken met andere koppels waar de vrouw niets moet betalen aan de partner voor het huis en dat ze een afgewerkt huis hebben.

Tenzij die andere partner de lotto gewonnen heeft of een gigantisch loon heeft, zie ik daar toch de logica niet van in. Ik zou de koppels met een onafgewerkt huis die al jaren samenwonen geen eten willen geven...
 
Ik ken ook geen koppels waar de vrouw niets moet betalen aan de partner voor het huis. Wellicht gaat het hier over een cultuurverschil en is dat op andere plekken in de wereld wel de gang van zaken. Een mentaliteitswijziging is dan niet zo evident, dat begrijp ik. De kosten om hier iets te renoveren zullen echter ook niet te vergelijken zijn en die kan je moeilijk alleen dragen...
 
Pff ik heb het stilaan wel wat gehad met mijn dochter (en mijn huwelijk). Er gaat gewoon geen dag voorbij of er is iets.

We hebben dan wel het geluk dat ze fysiek min of meer in orde is, maar mentaal is er gegarandeerd iets en hoe dit aan pakken is gewoon zo onduidelijk en moeilijk (voor mij) dat ik gewoon geen geduld meer heb met haar.
Daarnaast blijft mijn vrouw klagen over dezelfde dingen (de renovatie, de taal en geen rijbewijs) en zit ons steeds te vergelijken met andere koppels waar de vrouw niets moet betalen aan de partner voor het huis en dat ze een afgewerkt huis hebben.

Ik ben het gewoon allemaal zo beu. Alleen is de stap naar, je weet wel, de oplossing?
Ik betrap me gewoon hoe langer hoe meer naar de tijd voor mijn dochter en zelfs mijn vrouw, toen ik gewoon alleen was en niet 3,5 jaar aan een stuk slecht sliep.
Had je ook niet amper vrij genomen in 2024? Ik zou eens een leuk lang weekend inplannen; doe vrijdags iets onder jullie 2 en rij na schooltijd naar een leuk verblijf onder jullie 3. Verbouwen, weinig slaap en continu werken zijn een ideale combo voor discussies en frustraties, ik zou even het patroon doorbreken :).

Heb je een goede vriend/familielid bij wie je af en toe kan ventileren en die jou neutraal zonder vooringenomen conclusies steunt?

En vooral blijven praten en communiceren. Het is jullie als team en niet individu’s die zich op hun eilandjes frustreren.
 
Ja, da's idd freaky he. Ondertussen ook al 2x meegemaakt. Mee in de OK en hem daar zien onder zeil gaan.
Dat is echt wel freaky. Die ogen die je ziet weg draaien. En maar spartelen. Niet geestig om te zien. Maar 1 keer moeten mee maken maar hoeft toch niet direct meer. Ze zijn alle 2 al 2x geopereerd moeten worden en 3 keer was het mijn vrouw die meeging in het OK. Die ene keer dat ik het was, was er geen ontsnappen aan. Ik met de oudste mee want de vrouw was met de jongste mee en die was de volgende in de wachtrij van de chirurg die dag. Direct het OK afgehuurd voor een halve dag. :ROFLMAO:

Die anesthesist deed dat wel goed moet ik zeggen. Ze mochten een knuffel meedoen. Die deed dan een heel toneeltje met dat masker om samen met het kind die knuffel "onder narcose" te brengen om dan te zeggen: ale nu slaapt de knuffel, dan is het nu uw beurt he.
 
Ik ga vandaag eens met 2 vriendinnen, die eveneens net mama geworden zijn/baby verwachten, op soldenjacht. De papa gaat voor het eerst een lange namiddag alleen zijn met ons dochterje. Ik weet dat hij dat kan (al zal het pittig zijn en zal ons huis ontploft zijn :p) maar haa mijn moederhart 😣 . Zijn eerste pamper vanmorgen was er al ene waar ik moest bijspringen omdat het kind tijdens het verversen zich volledig had ondergeplast, papa kent die supertricks van mama niet om zo’n toestanden te vermijden…
 
Ik ken ook geen koppels waar de vrouw niets moet betalen aan de partner voor het huis. Wellicht gaat het hier over een cultuurverschil en is dat op andere plekken in de wereld wel de gang van zaken. Een mentaliteitswijziging is dan niet zo evident, dat begrijp ik. De kosten om hier iets te renoveren zullen echter ook niet te vergelijken zijn en die kan je moeilijk alleen dragen...
Dat is inderdaad cultureel. In Latijns-Amerika is het vaak meer zoals bij onze grootouders, de vrouw die onderhouden wordt en het huishouden doet. Als je geld hebt krijgt die dan de kredietkaart :)

Volgens wat ik van mijn vrouw hoor is dat ook veel sterker aanwezig in het Zuiden dan in het Noorden, wat wel wat verklaart bij @coldvinc.

De kweste van het rijbewijs hebben we te danken aan Weyts/N-VA. Tot wat jaren terug kon dat met een tolk die je zelf betaalde. Dan werd dat voor twijfelachtige redenen afgeschaft en kon het enkel in een landstaal of Engels. Persoonlijk vind ik het absurd vermits je met een A2 in NL "ingeburgerd" bent maar daarmee nooit in een rijexamen kan slagen. Zie ook deze oude discussie: https://www.beyondgaming.be/threads/rijexamen-is-verkapt-inburgerings-en-taalexamen.2432/
 
Ja, da's idd freaky he. Ondertussen ook al 2x meegemaakt. Mee in de OK en hem daar zien onder zeil gaan.
De eerste keer (1,5j oud) dat ik meeging, was ik echt een wrak, de ganse route terug naar de wachtzaal gehuild. (Zit wat we meegemaakt hebben met haar vroeggeboorte en couveusetijd wel voor iets tussen) Tweede keer (3j) ook een paar traantjes gelaten, maar ging al veel beter. Dochter mag kiezen wie meegaat en ik was de laatste keer de 'winnaar'.
 
Die pre-verdoving is ook grappig. Ligt ge daar met ne kleinen van 4 jaar die daar zo high as a kite in zijn bed de meeste dwaze zever uit zijn botten ligt te slaan. Bij onze jongste hebben we dat gefilmd, gaan we nog altijd strike mee. :laugh:

Bijna de : "gaa et het lef ni veu maa te filmeuh" versie :lol:
 
Terug
Bovenaan