Toevluchtsoord voor de (toekomstige) mama's en papa's

Wij hebben ook vrienden waar, als we er es mee willen afspreken, we maaaaaaanden op voorhand moeten al beginnen doodlen om een gemeenschappelijk slot te vinden.

En het ligt niet aan ons, ik kan nu al zeggen dat ik de komende 6 weekends niks op de agenda heb, zonder in mijn agenda te moeten kijken. Bij hen is het de 4 hobbies van de zoon, het schoolwerk van haar, de hobby van de papa, hun eigen gezinsuitstappen die ze al lang op voorhand gepland hebben.

Dan ben ik toch blij dat die van ons entertained genoeg zijn op een weekend met hun lego, de trampoline in de tuin (het zwembad in de zomer natuurlijk) en de occasionele wandeling op zondag als het mooi weer is.

Ik zou het niet willen dromen dat elk uur van mijn weekend al maanden op voorhand vastgelegd is.
 
Wat is "op orde" uiteindelijk? Ik vind dat je met een of meerdere kleine kind(eren) nu eenmaal wat meer rommel mag tolereren.

Absoluut, mijn kot is een compleet stort qua speelgoed. We doen zelfs de moeite niet meer van op te ruimen. Als er hier iets verdwijnt is het omdat we het verkopen omdat ze er te groot voor zijn geworden. Komt op termijn ook allemaal goed.
 
Wij hebben ook vrienden waar, als we er es mee willen afspreken, we maaaaaaanden op voorhand moeten al beginnen doodlen om een gemeenschappelijk slot te vinden.

En het ligt niet aan ons, ik kan nu al zeggen dat ik de komende 6 weekends niks op de agenda heb, zonder in mijn agenda te moeten kijken. Bij hen is het de 4 hobbies van de zoon, het schoolwerk van haar, de hobby van de papa, hun eigen gezinsuitstappen die ze al lang op voorhand gepland hebben.

Dan ben ik toch blij dat die van ons entertained genoeg zijn op een weekend met hun lego, de trampoline in de tuin (het zwembad in de zomer natuurlijk) en de occasionele wandeling op zondag als het mooi weer is.

Ik zou het niet willen dromen dat elk uur van mijn weekend al maanden op voorhand vastgelegd is.

En bijkomend durven ze dan nog klagen dat het leven zo druk is. :lol:

hoe ist? ha, druk hé, pffff, ge kent da wel hé?

euh nee :lol:
 
Wij hebben ook vrienden waar, als we er es mee willen afspreken, we maaaaaaanden op voorhand moeten al beginnen doodlen om een gemeenschappelijk slot te vinden.

En het ligt niet aan ons, ik kan nu al zeggen dat ik de komende 6 weekends niks op de agenda heb, zonder in mijn agenda te moeten kijken. Bij hen is het de 4 hobbies van de zoon, het schoolwerk van haar, de hobby van de papa, hun eigen gezinsuitstappen die ze al lang op voorhand gepland hebben.

Dan ben ik toch blij dat die van ons entertained genoeg zijn op een weekend met hun lego, de trampoline in de tuin (het zwembad in de zomer natuurlijk) en de occasionele wandeling op zondag als het mooi weer is.

Ik zou het niet willen dromen dat elk uur van mijn weekend al maanden op voorhand vastgelegd is.
Ik ken ook zo een koppel. Vrouw is een Spaanse, man een Belg. Beide serieuze jobs bij multinationals in de chemische sector, hij moet heel de wereld rondreizen, zij vooral naar Spanje. Hebben dan twee kinderen, en dat is gewoon elke week schipperen, dan is hij weg, dan zij, dan familiebezoek in Spanje, dan komt haar zus babysitten, dan haar moeder logeren, en dat al jaren. Proberen dan nog een hobby te houden ook. Resultaat is dus dat die een gedetailleerde planning hebben, en als je er eindelijk mee kan afspreken (wat al wat voeten in de aarde heeft), krijg je dan te horen dat de volgende keer toch pas binnen X maand zal zijn :unsure:
 
Laatst bewerkt:
en volgens mij straal ik mijn eigen innerlijke rust af op mijn eigen kinderen. Iedereen stoeft altijd hoe rustig en welopgevoed die kinderen wel zijn.
Ik heb daar imho niks mee te maken. Die zijn gewoon zoals ik (en mijn madam is eigenlijk krak dezelfde) : laat mij gerust, 't is al zot genoeg.
 
Ik vraag het mij soms ook af hoe mensen het doen en om dan ook nog hun huis(houden) op orde te hebben.
Veel hangt natuurlijk af van de 'chance' van uw eigen situatie.

Wij kunnen beroep doen op een redelijk uitgebreid netwerk van familieleden vlakbij waar we af en toe onze dochter heen kunnen sturen om even wat productieve tijd voor onszelf te hebben.

Als het financieel haalbaar is: Uzelf een kuisvrouw cadeau doen. 3 dienstencheques van €10, en dat 26 keer op een jaar (wij doen om de twee weken), is €780. Voor mij is het op dit punt in ons leven in elk geval meer waard dan andere dingen waar je een gelijkaardig bedrag aan uitgeeft.

Sommige mensen hebben ook gewoon de pure chance dat hun kinderen zichzelf makkelijk bezighouden. Wij hebben dan weer de pech dat die van ons constant, constant geëntertaind moeten worden. Ons zoontje van 6 maand blijft doorgaans 5 minuten in het park of een wipper liggen voor hij weer zijn keel openzet. Onze onthaalmoeder heeft ook al wel laten blijken dat het 'gene makkelijke' is. Dat terwijl je de baby van mijn schoonzus gewoon zou vergeten als je niet af en toe eens gaat kijken. Die blijft daar maar content liggen. Vooral voor mijn schoonmoeder die af en toe wel eens voor beide zorgt valt dat verschil op.

Enige dat ik kan geven als tip: Pareto-principe.
80% van het werk krijg je gedaan in 20% van de tijd, en aan de overige 20% spendeer je 80% van de tijd. Zo is het ook met het huis op orde krijgen. In twee minuutjes kan je de vloer grotendeels stofzuigen, alleen al de kleine hoekjes en kantjes niet. Verlaag je standaarden en laat de 20 lastigste percentjes dus vallen, en je hebt maar 1/5de van het werk.
 
Laatst bewerkt:
Het probleem is tegen dat je kan beginnen stofzuigen moet je eerst al een uur opruimen van al het speelgoed dat hier overal rondslingert.
Wij zijn niet zo'n ouders waar je toekomt en het kraaknet ligt omdat het kind amper iets mag uithalen om te spelen.

Hier ligt de hele living soms letterlijk vol dat je door een hindernissen parkour moet stappen, omdat de kleine dan een stoet (parade) gemaakt heeft met letterlijk al zijn speelgoed. Als die dat graag doet is dat goed hé.

1 probleem hij ruimt het nooit op :rofl:

Onze robotstofzuiger is al in jaren niet meer kunnen rondrijden jammergenoeg.
 
Het hangt inderdaad allemaal af van de persoonlijke situatie.
Wij smeken om eens een vrij weekend te hebben.
Afgelopen weekend hadden we nog eens een weekend waar niets in gepland stond.
Wordt de dochter vrijdag ziek en zitten we er zaterdagochtend mee op spoed om dan opgenomen te worden tot en met maandag...
Nu is ze bij de oma en opa tot vrijdag omdat we beide niet thuis kunnen zijn door het werk.

Wij zitten al 1 tot 2 keer elke maand bij de ene grootouders, en dat is dan al van 10u/11u tot s'avonds
De andere grootouders proberen we 1 keer per maand te bezoeken.
We proberen ook altijd de grootouder bezoekjes te combineren met langs beide kanten de nichtjes.
Dat geeft ons 1 soms 2 weekends dat we andere dingen kunnen plannen.
Reken er dan nog eens afspreken met de meter en haar zoontje bij en 1 bevriend koppel en de agenda zit al vol.

En dan is er nog niets in huis gedaan...
 
Wij proberen nu om toch af en toe eens iemand te regelen die even bij ons komt zitten 's avonds zodat we eens kunnen gaan eten ofzo.

Onlangs zijn we gewoon eens 1 nacht gaan eten + hotelovernachting, op 15 minuten van onze deur... Maar dat doet er niet toe, het is gewoon het weg zijn dat eens telt.

Maar mijn vrouw heeft het bv al direct moeilijk om hem zelfs maar 1 nacht achter te laten bij een gezinslid dan nog, omdat hij zo aanhankelijk is aan haar.
 
Het probleem is tegen dat je kan beginnen stofzuigen moet je eerst al een uur opruimen van al het speelgoed dat hier overal rondslingert.
Wij zijn niet zo'n ouders waar je toekomt en het kraaknet ligt omdat het kind amper iets mag uithalen om te spelen.

Hier ligt de hele living soms letterlijk vol dat je door een hindernissen parkour moet stappen, omdat de kleine dan een stoet (parade) gemaakt heeft met letterlijk al zijn speelgoed. Als die dat graag doet is dat goed hé.

1 probleem hij ruimt het nooit op :rofl:

Onze robotstofzuiger is al in jaren niet meer kunnen rondrijden jammergenoeg.

Ik ben van in het begin gestart met elke avond de living op te ruimen.
We hebben gelukkig wat tijd besteed aan het zoeken van een opbergsysteem dat voor ons werkt. (Zo de trypische ikea Trofast, eentje van 3 breed en 1 van 1 breed)
En we proberen niet teveel in 1 keer aan te bieden, ook al zegt iedereen dat we teveel speelgoed hebben, maar het zijn dan wel die mensen die voor haar speelgoed kopen :p

Maar dus elke avond voor ik ga slapen ruim ik 5-10 minuten op en zorg ik dat alles van de grond is.
Zo kan onze robotstofzuiger net voor wij moeten opstaan nekeer rond.
En als ik thuiswerk laat ik die met nat rondgaan.
Het is niet perfect hé, verre van maar het is beter dan niets.
En de moment dat we ons ergeren aan het stof dat we normaal niet zien in de hoekjes lassen we een moment in om eens zelf het te doen.
Dit jaar al/maar 1 keer gedaan.

Je moet zelf wat de juiste balans vinden
Niet altijd even makkelijk en voor sommige dingen hebben we die zelf nog niet gevonden
 
Dochter van 12.

Dochter adoreert haar vader gedurende die eerste 12 jaar. In de armen springen, rond de benen hangen, met alles lachen, iedere avond mee naar boven om ze in te stoppen. Soms wel eens lachen met die "oude papa" maar allemaal nog onschuldig.

Ergens denk je "hoe lang zal dat blijven duren" maar steeds denk je "ze is nog klein, we zijn nog eventjes goed".

De laatste weken een gedaantenverwisseling om U tegen te zeggen. Imago, kledij, vriendinnen, ... alles wordt complex en over alles wordt nagedacht. Spontane knuffels blijven achterwege om van spontaan gedrag in het openbaar te zwijgen.

Je weet dat het er ooit aankomt maar ik verwonder me toch over de snelheid waarin het gebeurt. Dat beginnend puberen. Finaal weet je het "ik ga ze nu een paar jaar kwijt zijn" en kan enkel hopen dat het pubergedrag binnen de perken zal blijven. Maar bon, weer een nieuwe fase die zich aandient.

En net op zo een dag stuurt google natuurlijk een compilatie van "dochter door de jaren heen". Van baby tot 12 jaar. Ik wil het niet emotioneel noemen maar toch minstens confronterend. De jaren zijn voorbij gevlogen. Het idee dat ze bijgevolg voor je het beseft 24 zal zijn (hout vasthouden) is nog een element om stil te staan bij de sneltrein die ons leven finaal is.
Ik wil het niet horen! 😢
Als ik zie, hoe ze nu aan mij hangt...pff mijn hart gaat breken
 
Hier ook drukke weekends. Vaak iets met de familie (ouders of zussen komen week logeren uit buitenland of weekend bij de familie in België). Ook nog wel vaak een uitje naar ergens, of afspreken met vrienden.

En dan nog veel werk in huis (aan het verbouwen). Ook avonden in de week.

En dan hebben mijn kinderen nog geen hobbies buiten wekelijks is gaan zwemmen :p.

Dus een leeg weekend bestaat niet want dat word ofwel gevuld met verbouwen ofwel met een trip naar ergens. Meer als elke maand is 1 hele dag niks doen thuis zou ik me veel te schuldig voelen.

Binnen een maandje word de derde geboren.

Een voordeel is dat dat zalig gaat zijn als je binnen 5-10 jaar wat kan uitrusten na de heftige periode.
 
Laatst bewerkt:
Ik wil het niet horen! 😢
Als ik zie, hoe ze nu aan mij hangt...pff mijn hart gaat breken
Maak u geen zorgen.
Mijn schoonbroer zijn dochters, 18 en 13 hangen nog altijd evenveel rond zijne nek als toen ze 8 waren.
Hangt allemaal af van hoe ze zijn opgegroeid en tot wie dat ze zich ontpopt hebben.
 
Allé, hier voor de zoveelste keer naar de huisarts. Aanhoudende longontsteking en oorontstekingen. Nu doorverwijzing naar NKO voor buisjes.
Het blijft hier maar duren.
 
Allé, hier voor de zoveelste keer naar de huisarts. Aanhoudende longontsteking en oorontstekingen. Nu doorverwijzing naar NKO voor buisjes.
Het blijft hier maar duren.
Join the club. Ook vandaag terug gegaan en er komt een afspraak voor buisjes en poliepen te verwijderen uit de neus. Ook gaan ze bloed nemen om te kijken of er iets is met haar immuunsysteem. En uiteraard opnieuw (zwaardere) antibiotica. Dat kind heeft al meer antibiotica gehad op 1.5 jaar dan ik in mijn heel leven. Hopelijk hierna beterschap.
 
Join the club. Ook vandaag terug gegaan en er komt een afspraak voor buisjes en poliepen te verwijderen uit de neus. Ook gaan ze bloed nemen om te kijken of er iets is met haar immuunsysteem. En uiteraard opnieuw (zwaardere) antibiotica. Dat kind heeft al meer antibiotica gehad op 1.5 jaar dan ik in mijn heel leven. Hopelijk hierna beterschap.
Zijn ze dan zeker dat het steeds bacteriële infecties zijn? Dat ze zoveel (en zwaardere) antibiotica voorschrijven?

Mijn dochter heeft tussen haar 1 en 2 jaar een stuk of 10 zware dubbele oorontstekingen gehad (met van die looporen waarbij dan haar hele bed doordrenkt was met etter, good times). Het weghalen van haar neuspoliepen was de magische wonderoplossing. Die waren te groot, waardoor alles altijd bleef zitten en broeien. Nadien geen enkele oorontsteking meer gehad, sliep ook veel rustiger*, ...

Bij ons hebben ze trouwens ook gekeken voor dat immuunsysteem, zelfs een bioptie van de trilharen in haar neus om te zien of daar niets mis mee was, kinetherapie gedaan, ... maar het moest (bij haar) dus eigenlijk allemaal zo ver niet gezocht worden. Ze wachten liever met die poliepen omdat bij het groeien er automatisch meer ruimte ontstaat in de neus, maar ik had het toch graag stukken eerder laten uitvoeren.


* De eerste weken wel heel vaak gaan kijken of ze nog ademde, want de twee jaar voordien ademde ze heel luid door die poliepen, en nadien fluisterstil :lol:
 
Hier wordt de oudste vandaag geopereerd aan een gaatje in haar trommelvlies. Op voorhand werd gezegd dat ze daar een nacht moest blijven, maar vandaag horen we dat ze misschien vanavond al naar huis mag. Fingers crossed dus

De middelste zijn neuspoliepen zijn hier ook al weggehaald. Dat werd ook als dé oplossing verkocht, maar heeft geen enkel effect gehad
 
Wij hebben ook vrienden waar, als we er es mee willen afspreken, we maaaaaaanden op voorhand moeten al beginnen doodlen om een gemeenschappelijk slot te vinden.

En het ligt niet aan ons, ik kan nu al zeggen dat ik de komende 6 weekends niks op de agenda heb, zonder in mijn agenda te moeten kijken. Bij hen is het de 4 hobbies van de zoon, het schoolwerk van haar, de hobby van de papa, hun eigen gezinsuitstappen die ze al lang op voorhand gepland hebben.

Dan ben ik toch blij dat die van ons entertained genoeg zijn op een weekend met hun lego, de trampoline in de tuin (het zwembad in de zomer natuurlijk) en de occasionele wandeling op zondag als het mooi weer is.

Ik zou het niet willen dromen dat elk uur van mijn weekend al maanden op voorhand vastgelegd is.
Wij zijn dan zo'n koppel vermoed ik.

Zowel werk als leuke uitstappen moeten nu eenmaal gepland worden. Waar we vroeger elke week op restaurant gingen eten, nodigen we nu vrienden bij ons thuis uit omdat dat nu eenmaal makkelijker is met de kinderen wanneer ze in bed moeten. De vrienden waarmee we afspreken zijn ook niet altijd vrij, dus moeten we dat wat gaan inplannen.

Hetzelfde met sporten, uitstappen, enz. Met kinderen is het plannen geblazen. Dat zorgt ervoor dat we weinig vrije weekends hebben.

Ik zie niet in waarom dat erg zou zijn. Een rustig weekend is altijd eens welkom, maar ik hou van gezellige drukte.
 
Terug
Bovenaan