Toevluchtsoord voor de (toekomstige) mama's en papa's

[anders.]

@anders. Hoe was Technopolis meegevallen voor de dochter?

Uiteindelijk zijn we gisteren gewoon gaan zwemmen (met de storm...), en vandaag Planckendael (wat een zalig weer).
Mogelijks gaan we dit weekend gaan.

 

[Coolguy]

De auto bedoelt ge?

Ik ben niet de gemiddelde BGer die van leaseslet naar leaseslet huppelt eenmaal de vorige vol ongewenste lichaamssappen zit.

 

[pardal]

Wou hier juist een betoog neerschrijven voor het legaliseren van postnatale abortus gezien de 3 jongens hier carnavalsliedjes luidkeels zitten te kweken, die ze hebben opgepikt op de scouts.

Maar dan ziet ge het 3 jarige prutske achter de jongens aan lopen en ook luidkeels zingen IK WIL ZUIPEN, waardoor ik dubbel ga van het lachen.

Toch maar even wachten met de legalisering van die postnatale abortie denk ik dan.

 

[Holocene]

We zitten al volop in de krampjes periode, absurd hoe snel je zaken vergeet ga niet stom doen maar ik was vergeten hoe pittig die eerste weken zijn. Om de drie uur voeding, vriendin last van stuwingen, etc. Maar nu zijn we wel geleerd, "het is allemaal een fase"

Onze koffiemachine was stuk en gingen wachten tot Black Friday om hopelijk een dealtje te doen, na vannacht te overleven op 2.5h slaap heb ik toch maar al ene besteld

Voor de rest, zalig kind. Al terug op haar geboortegewicht etc, flinke drinker.

 

[Cupcake]

Wall of tekst incoming...

Sinds een dikke maand zijn wij bezig aan een estafette ziektemarathon. Eerst onze oudste ziekjes, dan onze jongste (moest aan de antibiotica). Daarna mijn vrouw een week ziek, direct gevolgd door onze oudste die ook aan de antibiotica moest. Toen zij beter was, kon ik niet achterblijven en lag ik een week in de lappenmand met -u raadt het nooit- antibiotica. Allemaal keelpijn. Hetzelfde beestje. Dokter zei dat eenmaal binnen in het huis, het geen kwestie is van óf je het krijgt, maar van wanneer. Dat was twee weken geleden.

Eergisteren deed ik de vroege shift met onze jongste. Was 's ochtends wakker geworden omdat hij een pakketje had gedaan. Hij had de voorgaande dagen al wat last van diarree, maar de dag ervoor was het terug vast geworden. We dachten dat hij tandjes begon te krijgen. Nu had hij zijn romper ook vuilgemaakt. Ik ververs, maar een kwartier later doet hij terug hetzelfde. We steken hem even in bad en hij speelt vrolijk. Eenmaal uit bad, begint hij opeens over te geven en wordt hij zo slap als een vod. Blijft maar vuile pampers maken en overgeven. Wilt niet slapen. Alles geprobeerd wat we hebben qua medicatie en vocht geven, maar niets helpt. Tegen de middag dan maar besloten om naar de pediaterie te gaan van het plaatselijke ziekenhuis en die beslissen om hem op te nemen. Een infuus prikken lukt niet wegens uitgedroogd. Dan maar een sonde. Kan 's nachts niet slapen, blijft vocht verliezen. Eerst was in het bloed niets te zien, maar dan zien ze toch iets. Blijven proberen. Sonde slaat niet aan, dus zitten ze met vijf verplegers te zoeken om toch een infuus te plaatsen. Er wordt zelfs een infuus in zijn hoofdje gestoken, mocht het nodig zijn. Gisteren heeft hij af en toe een opflakkering, maar blijft diarree maken en gewicht verliezen. Hij stond begin deze week op 10kg, maar heeft al rond de anderhalve kilo verloren. Om den duur begin je aan het ergste te denken. Het is irrationeel, ik weet het, maar toch.

Deze nacht slaapt hij redelijk goed, maar blijft ontlasting tegen de sterren op maken. Bij de ochtendronde zegt de dokter dat ze eindelijk weten wat hij heeft; een zware salmonellabesmetting. We weten niet waar die besmetting vandaan komt. Kan zijn van in de crèche omdat er daar een paar kinderen ook last van hadden. Kan bij ons thuis of ergens anders van komen. Onze oudste had de afgelopen dagen ook wat last van darmen en kreeg niet veel eten binnen. Ook ik heb een dag wat last gehad. Hij kruipt nu ook overal rond en sabbelt op alles, dus ja. Heeft ook geen zin om met de vinger te wijzen. Positieve is dat we weten wat het is en dat er gerichte medicatie kan komen. Hij krijgt nu continu pijnstilling, maar moet de voorgaande dagen toch al serieus krampen en buikpijn gehad hebben. Hier hebben we echter niets van gemerkt. Grellig om te zien hoe snel hij zo achteruit kan gaan. Was alsof iemand op een knop drukte. Ronduit beangstigend. Hij moet nog even blijven tot het over is. Koffiedik kijken hoe lang het gaat duren. Kan een week zijn, kunnen er twee zijn...

Ook voor onze oudste is het niet gemakkelijk. Ze is de laatste weken wat lastiger als haar broer ook thuis is en wil dan vaak niet luisteren. Ze heeft het -100% begrijpelijk- wat moeilijker met het feit dat hij ook veel aandacht vraagt en krijgt van ons. Gelukkig werkt ze dat niet uit op hem, want zij is dol op hem en omgekeerd. Eergisteren hebben we dan een uitstap naar de dierentuin moeten schrappen. Gisteren was het heel hectisch en moest ze dan twee keer naar mijn ouders gaan omdat ik naar het ziekenhuis moest. Ze mist haar broer enorm, maar we gaan het niet riskeren om haar aan al die bacillen en ziektekiemen op de pediatrie bloot te stellen, dan staan we er over een week terug met haar. Vandaag gaat ze op uitstap georganiseerd door de gemeentelijke jeugddienst. Haar neefje gaat ook mee en iemand die ze goed kent is ook mee als begeleidster. Toch was ze heel de tijd aan het huilen dat ze niet wou gaan en dat ze bij mij wou blijven. Pfff....

Mijn vrouw is grotendeels in het ziekenhuis, ondersteund door haar moeder. Ik kom als ik kan, maar zorg thuis voor onze oudste. Rationeel weet ik dat onze zoon in goede handen is -moederinstinct is op vlak qua ziektes toch juister en beter imo- en dat iemand voor onze dochter thuis moet zijn, zorgen dat het huishouden blijft draaien, maar toch voelt het enorm moeilijk dat ik niet daar kan zijn. Je voelt je ronduit machteloos en schuldig dat jij -relatief gerust- in je eigen bed kan slapen, terwijl je partner in zo'n ziekenhuisbed zit en amper een oog kan dichtdoen.

Er zit in mijn hoofd een stemmetje te zeggen dat ik niet mag klagen. Er zijn in dit topic jammer genoeg ouders die erger hebben meegemaakt of meemaken. Op één uur rijden zijn er meer ziekenhuizen dan je op twee handen kan tellen. Onze gezondheidszorg is van goede kwaliteit. Je moet in het ziekenhuis niet bang zijn dat er een bom op je kop valt zoals in Gaza. Dat we in deze situatie in vergelijking met minstens 95% van de wereld beter af zijn. Maar ach, zo kan je alles kapot relativeren zeker?

Sorry als het wat op zelfbeklag lijkt, maar de afgelopen dagen waren een rollercoaster. Voelt goed om het even af te schrijven en hier te delen. Heb doorheen de jaren op verschillende vlakken al enorm veel aan dit topic gehad.

Wat een kaksituatie. Zowel letterlijk als figuurlijk.

He, er staat geen weegschaal op verdriet of zwaarte he. Zo vergelijken is niet nodig. Je mag je kak voelen, de situatie klinkt behoorlijk zwaar ook. Succes daar!

 

[Sneakytje]

Wij zijn ondertussen nog niet van de ziektes verlost. Vandaag naar de huisartsenwachtpost geweest, want dag 4 met koorts. 39,5° wat ze nog nooit eerder gehad heeft. Blijkt dat ze een oorontsteking heeft dus niet gewoon (weeral) de luchtwegen, maar dat dus. Een hoopje ellende dat niet wilt eten, amper wil drinken, om moedeloos van te worden. We hebben antibiotica gekregen, voor het eerst, dus zien hoe ze daar op reageert, en hopelijk is ze snel beter daarmee. Maar door niet te eten verliezen we ook weer gewicht. Telkens ze wat bij is, wordt ze ziek en zijn we terug naar af.

 

[Wilcao]

Bestaat er een paard-fase?

Ze neemt steeds haar jas, loopt naar de deur en zegt paaaa (paard). Vooral bij de grootouders.

Dit is toch één van mijn niet-medische nachtmerries (no pun intended). Al blijven de vriendjes wel weg op deze manier, wat weer goed is .

 

[Sylverscythe]

Bestaat er een paard-fase?

Ze neemt steeds haar jas, loopt naar de deur en zegt paaaa (paard). Vooral bij de grootouders.

Dit is toch één van mijn niet-medische nachtmerries (no pun intended). Al blijven de vriendjes wel weg op deze manier, wat weer goed is .

Ik stop per direct met het afspelen van "hop hop hop paardje in galop", dit nooit!

 

[JPV]

Wall of tekst incoming...

Wat een kaksituatie. Zowel letterlijk als figuurlijk.

Hoop dat de situatie daar nu al wat ehm... opgedroogd is? Indien niet: succes, het zijn zaken die héél ambetant zijn op het moment zelf en je mag je daar héél veel over zelfbeklagen, zelfs al weet je dat het binnen enkele weken hopelijk zonder restletsels volledig opgelost i.

 

[JPV]

@anders. Hoe was Technopolis meegevallen voor de dochter?

Wij donderdag geweest met 2 kinderen van 9 en 13. Was héél druk, ondanks dat er nog 1600 tickets beschikbaar waren (kan me niet voorstellen hoe het zou zijn als het daar volzet is), maar je kon wel nog veel doen. Denk dat het vanaf een leeftijd van 6 jaar écht de moeite is, ervoor zullen ze ook wel verbaasd zijn van dingen, maar ze moeten toch wel iéts kunnen lezen als je een beetje op je gemak wil zijn .

 

[Vrouwtje Theelepel]

Wij donderdag geweest met 2 kinderen van 9 en 13. Was héél druk, ondanks dat er nog 1600 tickets beschikbaar waren (kan me niet voorstellen hoe het zou zijn als het daar volzet is), maar je kon wel nog veel doen. Denk dat het vanaf een leeftijd van 6 jaar écht de moeite is, ervoor zullen ze ook wel verbaasd zijn van dingen, maar ze moeten toch wel iéts kunnen lezen als je een beetje op je gemak wil zijn .

Het lijkt me heel interessant maar ik ga idd nog een paar jaar wachten voor ik met mijn vierjarige ga.

 

[Green Mamba]

Meisjes en kressen. Verschrikkelijk. Vandaag maar eens de oordoppen ingedaan. Nu is het aanvaardbaar

 

[Spoiler]

Meisjes en kressen. Verschrikkelijk. Vandaag maar eens de oordoppen ingedaan. Nu is het aanvaardbaar

Mijn man stuurt mij dan altijd naar mijn kamer. Ga hem toch ook eens oordoppen geven en zeggen dat dat de manier is waarop de mannen op BG dat oplossen!

 

[shellshock]

Hoop dat de situatie daar nu al wat ehm... opgedroogd is? Indien niet: succes, het zijn zaken die héél ambetant zijn op het moment zelf en je mag je daar héél veel over zelfbeklagen, zelfs al weet je dat het binnen enkele weken hopelijk zonder restletsels volledig opgelost i.

Gho, het leek (eer)gisteren al wat beter te worden, maar dan koppelen ze hem los van de baxter omdat hij genoeg lijkt bij te komen en prompt weer gewichtsverlies. Het kan minstens nog een paar dagen duren, dus we zijn nog niet aan de nieuwe patatten. Vorige nacht mijn eerste ziekenhuisnachtshift gedaan en het was behoorlijk intens. Gelukkig wel wat momenten kunnen slapen, maar voor de rest, constant bezig met pakken, verschonen, troosten. Je leeft gewoon in een waas.

 

[Mulan]

Vorige nacht mijn eerste ziekenhuisnachtshift gedaan en het was behoorlijk intens. Gelukkig wel wat momenten kunnen slapen, maar voor de rest, constant bezig met pakken, verschonen, troosten. Je leeft gewoon in een waas.

Veel sterkte in elk geval.
Als je ook een ziekenhuisbed+spijlenbed hebt, ik schoof deze tegen elkaar met tralies naast het bed neergeschoven, dat werkt best voor ons allebei, sneller getroost, sneller gepakt, lekker dicht bij de mama of papa.

 

[starspike]

Allrighty, 4 dagen in de eigen kamer achter de rug. Nacht 1: geslapen tot half 5 met tussendoor twintig minuten met haar tut op de spijlen van het bed kloppen. Nacht 2 en 3: elk uur wakker. Nacht 4: geslapen tot kwart voor 6 met 4 keer een paar minuutjes wakker omdat ze een weentje liet horen.

Kon beter. Kon slechter

 

[yode92]

Morgen een MRI scan gepland waarvoor hij onder narcose moet, gaat toch wat benauwd voelen denk ik om hem te zien 'ondergaan'... Ben wel al blij dat het niet via een infuus gaat, maar gewoon via een masker.

 

[Chelark007]

Hier begin februari geplande besnijdenis. Liever niet, maar volgens uroloog ist chronisch.
Hopelijk valt het allemaal mee. Maar tis toch vies.

Dat mijn ma een nieuwe heup laat steken deze maand, geen probleem mee

 

[Visenya]

Morgen een MRI scan gepland waarvoor hij onder narcose moet, gaat toch wat benauwd voelen denk ik om hem te zien 'ondergaan'... Ben wel al blij dat het niet via een infuus gaat, maar gewoon via een masker.

Het in slaap doen zelf is niet zo erg. Ze daar moeten 'achterlaten', vond ik het ergste.

 

[Mefke]

Het in slaap doen zelf is niet zo erg. Ze daar moeten 'achterlaten', vond ik het ergste.

Vond dat in slaap doen toch ook maar vies. Hoe die ogen wegdraaien de moment dat ze uiteindelijk weg waren. En onze oudste is 2 keer geopereerd. Eerste keer niets tegenstribbelen omdat hij niet wist wat er ging gebeuren. 2e keer kwamen ze met dat masker af en bleef hem "vechten" tot hij volledig in slaap was.
Bij de kleinste hebben we zo eens een anesthesist die er een heel toneeltje van maakte en alles voordeed met zijn knuffel en die "in slaap deed" door er dat masker eens op te zetten. En dan overging naar de kleine zelf.