Toevluchtsoord voor de (toekomstige) mama's en papa's

[Mulan]

Of als je een extra slaapkamer hebt: partner A neemt de volledige nachtshift op zich als partner B er volledig door zit, dan kan partner B ook uitslapen.
10tal keer elk gedaan toen we op ons dieptepunt zaten, soms afwisselend dagen na elkaar...

Hier ook hoor, zelfs met slaapmedicatie op doktersadvies enkele keren een volledige week apart geslapen. Meestal na een ziekenhuisopname hier. Maar dan nog werd ik 's nachts wakker.
Als je genoeg wakker gemaakt wordt 's nachts word je compleet geherprogrammeerd.

 

[anders.]

Zelfs met een goed netwerk zetten ze op veel een rem, alleen al omdat je te moe bent om nog normaal te functioneren.

Maar laat ons eerlijk zijn: is er iemand hier die echt volwaardig mee instaat voor de opvoeding van z'n kind die zegt: "Dit is precies wat ik ervan had verwacht/Dit is makkelijker dan ik had gedacht."?
Ik denk het niet. En maar best ook...

Herkenbaar? Eén op de drie Vlaamse ouders onderschatte het ouderschap | VRT NWS Nieuws

Hoewel ouders in Vlaanderen de opvoeding van hun kind overwegend positief ervaren, geeft ook een derde aan dat het ouderschap moeilijker is dan gedacht. Dat blijkt uit de Gezinsenquête van het departement Welzijn, Volksgezondheid en Gezin. "De resultaten geven een eerlijk beeld van wat...

www.vrt.be

 

[Mulan]

Herkenbaar? Eén op de drie Vlaamse ouders onderschatte het ouderschap | VRT NWS Nieuws

Hoewel ouders in Vlaanderen de opvoeding van hun kind overwegend positief ervaren, geeft ook een derde aan dat het ouderschap moeilijker is dan gedacht. Dat blijkt uit de Gezinsenquête van het departement Welzijn, Volksgezondheid en Gezin. "De resultaten geven een eerlijk beeld van wat...

www.vrt.be

1 op de 3 zegt... En de andere 2/3 liegen erover denk ik!

 

[Cupcake]

Als je een goed netwerk hebt van (schoon)ouders zou ik daar persoonlijk niet teveel mee rommelen. Zoiets is kostbaar.

 

[Cerv.Be]

Het is ook niet abnormaal dat die hun mening geven over zaken, vind ik persoonlijk. Die mensen zijn ook nog altijd ouders en volgens mij stopt opvoeden nooit. Mijn moeder wil mij ook nog altijd beschermen tegen vanalles en nog wat. Ook spenderen ze waarschijnlijk al heel veel tijd en moeite in de opvang van de kinderen en is het niet onlogisch dat ze daar ook hun kant in willen laten horen als zij het gevoel hebben dat ze misschien nog meer moeten gaan oppassen. Dat zijn niet zomaar babysits. Gewoon eens een heel open gesprek met hebben op een rustig moment.

 

[eniac]

Maar laat ons eerlijk zijn: is er iemand hier die echt volwaardig mee instaat voor de opvoeding van z'n kind die zegt: "Dit is precies wat ik ervan had verwacht/Dit is makkelijker dan ik had gedacht."?

Beetje een lastige vraag want vooraf weet je nooit wat het "precies" gaat inhouden, maar na 13 jaar kan ik voorlopig toch niet zeggen dat het mij meer last/moeite/hoofdbreken geeft dan ik vooraf had verwacht. Ik denk niet dat ik het onderschat had.

 

[Holocene]

Onze dochter begint echt momenten te hebben waar ze zéér stout is.

slaan/schoppen, ook zeer kieskeurig geworden qua eten terwijl dit vroeger echt geen probleem was en ze alles at.


het is maar een fase zeker vandaag eerste dag terug naar de crèche, benieuwd hoe ze daar gaat eten!

 

[anders.]

Beetje een lastige vraag want vooraf weet je nooit wat het "precies" gaat inhouden, maar na 13 jaar kan ik voorlopig toch niet zeggen dat het mij meer last/moeite/hoofdbreken geeft dan ik vooraf had verwacht. Ik denk niet dat ik het onderschat had.

Maar, had je hetzelfde geantwoord na de eerste 2 jaar? Daar zit imo wel een grote nuance in, bij jonge ouders denk ik dat het merendeel onderschat (vermoeidheid, verantwoordelijkheidsgevoel, gebrek aan vrijheid, ...) maar dat betert allemaal terug met de jaren...

 

[anders.]

Onze dochter begint echt momenten te hebben waar ze zéér stout is.

slaan/schoppen, ook zeer kieskeurig geworden qua eten terwijl dit vroeger echt geen probleem was en ze alles at.


het is maar een fase zeker vandaag eerste dag terug naar de crèche, benieuwd hoe ze daar gaat eten!

Kleine tip: dat is niet "stout", dat is waarschijnlijk uw kind dat meer autonomie zoekt. Als ouder is dat absoluut niet makkelijk, maar blindelings proberen te straffen gaat een averechts effect hebben.

Hier gisterenavond was ze weer lastig aan het doen (gigantisch tijdrekken) voor het slapen gaan. Mijn geduld raakt dan op. FF met vrouw gebabbeld en die zei dat ze wss meer verbinding zocht en helemaal geen extra melkje wilt, of op het potje zitten, maar dat ze gewoon nog even tijd wil om bij papa te zijn. Er dan bij gaan liggen, verhaaltje verteld, dan rustig uitgelegd dat we gingen slapen en dan was alles oké... Kinderen uiten zich soms op rare manieren...

 

[eniac]

Maar, had je hetzelfde geantwoord na de eerste 2 jaar?

Eigenlijk wel.

Als ik het zo bekijk vond ik die periode zeker niet moeilijker/lastiger dan bvb het voorbije jaar met mijn oudste, die haar eerste jaar middelbaar er heeft opzitten en waarbij de problematieken toch weer anders van aard zijn. Balans vinden op veel vlakken is niet altijd eenvoudig: sociaal contact, wat laat je wel/niet toe, in welke mate ga je nog welke controle uitoefenen, welke impacten of beperkingen genereer je met je beslissingen naar "haar" externe wereld en connecties toe, etc. Mondigheid vergroot ook stelselmatig dus het is nog meer dialoog dan voorheen, en puberteit zorgt dan ook nog eens voor extra hormonaal-gedreven complexiteiten en reacties.

 

[Holocene]

Maar laat ons eerlijk zijn: is er iemand hier die echt volwaardig mee instaat voor de opvoeding van z'n kind die zegt: "Dit is precies wat ik ervan had verwacht/Dit is makkelijker dan ik had gedacht."?
Ik denk het niet. En maar best ook...

(momenteel) had ik enkel het slaaptekort + de hoeveelheid ziek zijn immens onderschat.

ik dacht altijd dat ik er geen problemen mee ging hebben (naïef genoeg om te denken dat het OK ging zijn want ik kom toe met weinig slaap ) maar de eerste maanden waren écht pittig.

nu is het echt een droomkind op het vlak van slapen. 19:00 tot 07:00. In het verlof zelfs een paar keer tot 08:30



na de bevalling van #2 start ik met een nieuwe job, wel schrik om het (nieuwe) slaaptekort te combineren met alle nieuwe info/opleidingen op't werk

 

[coldvinc]

ik ben blij dat wij een tuinpoortje hebben waardoor de buurkindjes kunnen komen spelen wanneer ze maar willen.
En die 2 van ons zien dan dat er activiteit is aan de trampoline en weg zijn ze. Papa en mama rust

Waar is da poortje? Als ze kan fietsen komt ze ook af. Want met buren bedoel je de ruime buurt, als in de gemeente, toch?

 

[JDB]

Hier leert de onze recht staan. Dat gaat natuurlijk gepaard met vanalles vast te proberen nemen en veel frustraties als het niet lukt.
In bed steken is nog altijd ambiance, we mogen daar toch iedere avond een half uur bij zitten of het is een hoop gekrijs.
Maar eenmaal hij slaapt is het hier ook wel een luxe, die slaapt gemakkelijk 9u aan een stuk door.

Hopelijk leren we er uit en gaat het nog beter bij #2, nog 6 maanden te gaan.

 

[coldvinc]

Beetje een lastige vraag want vooraf weet je nooit wat het "precies" gaat inhouden, maar na 13 jaar kan ik voorlopig toch niet zeggen dat het mij meer last/moeite/hoofdbreken geeft dan ik vooraf had verwacht. Ik denk niet dat ik het onderschat had.

Hier iig wel. Boeken er over gelezen en andere ouders erover aangesproken, maar niets komt overeen met onze ervaringen:

• Slechte slaper sinds geboorte. Concreet, tot ong. 2 jaar om de 2 u wakker worden al wenent. Nu slaapt ze nog niet echt door de nacht. Ik moet er steeds bij gaan, zelfs met de methode van een aantal minuten laten wenen. Dit heeft het wel verbetert maar ze slaapt nog steeds slecht. M.a.w. we hebben beiden geen volle nacht meer gehad de afgelopen twee jaar.
  • Daarbij wordt ze 80% van de tijd al schreeuwend wakker.
• Dutjes zijn kort, 1 u tot 1,5 u maar daardoor gaat ze niet vroeger slapen hoor. Nope, ten vroegste om 21 u 30 ogen dicht.
• De aandacht, continue, stil zitten zit er niet in.
• Het eten: de kieskeurigheid en willekeur van wat ze wanneer wilt eten.

Dan nog wat dingen, maar allemaal veel moeilijker en zwaarder dan iemand ooit heeft uitgelegd.

Gelukkiger zijn er zaken dat wel erg goed gaan. Ze is met heel veel zaken snel weg. Als ze iets graag doet, dan kan ze zich er toch wel een paar uur mee bezighouden.
Ze loopt en springt graag. Gisteren naar Planckendael geweest en ze heeft gans de tijd gelopen en gestapt.

 

[Cupcake]

Hier een zorgenkindje, dus sowieso is het ouderschap hier veel intenser dan ik aanvankelijk voor ogen had.

 

[taste like summer]

Dat heb ik sinds een paar weken voor de bevalling aan de hand, pun intended De oorzaak zou hormonaal zijn en onder invloed van het rekken van ligamenten etc.
Volgende week is de baby 3 maand en amper beterschap in zicht. Ik ben intussen bezig met de 4e week kiné. Ik heb al ibuprofen genomen, dat mag tijdens de borstvoeding en voltaren patches geprobeerd, ik heb ook een brace. Rusten en minder belasten is de boodschap maar probeer dat maar eens met een baby én peuter in huis Last resort zou infiltraties met cortisone zijn maar dat is voor mij geen optie met de borstvoeding. Ik hoop dat het bij jou wél vlotter geneest

Ik heb intussen maandag een kinesessie gehad en sinds vandaag een brace. Als het 2-3 weken na de bevalling niet beter is moet ik terug gaan.

 

[Visenya]

Hier een prematuurtje (10 weken), we zijn in het ouderschap gesmeten toen we er zelf nog niet helemaal klaar voor waren, zijn, meerdere malen, met de neus op de feiten gedrukt dat niets zou verlopen zoals bij een gewoon kind en hebben nooit echt een roze wolk gehad. Het is een roetsjbaan, in het begin een heel extreme in ons geval, maar ik zou er niet meer af willen.

Als baby'tje was ze heel gemakkelijk, slapen en eten eigenlijk, maar nu dat stevig peuterkarakter erdoor gekomen is, amaai. Maar het is wel zoveel leuker, om te zien dat ze nieuwe dingen leert, nieuwe ervaringen opdoen, andere uitstapjes en meer interactie (goede en slechte). Nu enkel hopen dat ze de herfst en winter deze keer wel gezond kan doorkomen en dan zijn we er. Ze is bijna twee en ik twijfel af en toe om er de automatische, "Maar ze is 10 weken te vroeg geboren.", eraf te laten als er naar haar leeftijd gevraagd wordt. Het is er eigenlijk niet aan te zien.

 

[glashelder]

Toevallig daarover gehad met mijn ouders recent, mijn pa zei dat hij eigenlijk niemand kent van zijn generatie die wél op opnieuw zou kiezen voor kinderen... "Gelukkig beginnen we er allemaal blindelings aan, anders zou de wereldpopulatie snel klein worden!"

Misschien heeft je papa een punt. Dat is namelijk de reden dat ik er nooit aan begonnen ben. Het lijkt mij verschrikkelijk.

 

[zarathustra]

- "Je moet niet denken dat we (extra) voor de kinderen gaan inspringen omdat jullie deze plannen willen realiseren"
- Etc.

Heel jammer om vast te stellen dat die (fantastische) hulp van de schoonouders nu plots niet meer zo onvoorwaardelijk blijkt maar met een kost komt. De kost van vrijheidsinperking en bemoeienissen. Ongetwijfeld allemaal goedbedoeld maar de bemoeizucht gaat mij nu te ver.

Ik ben eerlijk gezegd verbaasd dat iemand als jij die anders zo sterk belang hecht aan persoonlijke verantwoordelijkheid nu ineens het normaal lijkt te vinden dat anderen inspringen om uw keuzes ( kinderen, carriere switch) mogelijk te maken.

 

[Avondland]

Zoals ik hier eerder al beschreven had, zijn mijn schoonouders de enige mensen die ons even kunnen ontzorgen van onze drukke kinderen. Ze springen vaak even bij, en zijn dus regelmatig bij ons thuis.

Ik apprecieer dat natuurlijk enorm en daarom tolereer ik ook vrij veel van hen, zoals enkele kleinere bemoeienissen in huis die praktisch van aard zijn (vaak omtrent de kinderen). Ik heb al vaker gemerkt dat ze zich bemoeien maar zolang ik er zelf geen uitgesproken mening over had, liet ik betijen. Ik was al lang content dat ze zo vaak bijspringen, die kleinere nadelen nam ik er wel bij.

Maar nu we recent onze plannen aankondigden om eventueel professioneel in het toerisme te stappen, zijn ze zich opnieuw gaan moeien. Ze hebben zich duidelijk uitgesproken tégen onze plannen. Ze denken dat de kinderen eronder gaan lijden, dat we ze niet zullen zien opgroeien, ... Enkele uitspraken:
- "Jullie mogen doen wat jullie willen, maar we gaan niet tevreden zijn als jullie plannen doorgaan"
- "Kinderen die elke dag tot 18u in de naschoolse opvang moeten blijven, zijn sukkelaartjes" (alsof je als werknemer altijd mooi om 15u30 aan de schoolpoort kan staan)
- "Je moet niet denken dat we (extra) voor de kinderen gaan inspringen omdat jullie deze plannen willen realiseren"
- Etc.

Een enorm vervelende situatie want onze inschatting is namelijk dat er helemaal niet minder aandacht zal zijn voor de kinderen, eerder integendeel. En vooral: ze zullen normaal gesproken ook een minder stressy vader hebben. Maar dat willen ze niet geloven.
Heel jammer om vast te stellen dat die (fantastische) hulp van de schoonouders nu plots niet meer zo onvoorwaardelijk blijkt maar met een kost komt. De kost van vrijheidsinperking en bemoeienissen. Ongetwijfeld allemaal goedbedoeld maar de bemoeizucht gaat mij nu te ver.

En sorry maar op die manier ga ik (ongewild) de kinderen opnieuw gaan beschouwen als een vrijheidsbeperkende factor.
Ik heb wel altijd al gedacht dat de vrijheidsbeperking van kinderen mij zwaar zou vallen, maar het is nog erger dan ik me had ingebeeld. In een recent dieptepunt (met beide kinderen opnieuw niet in slaap te krijgen, hysterisch aan het wenen, oververmoeidheid zelfs in mijn verlof, ...) heb ik nog tegen mijn vrouw gezegd dat ik niet wist of ik nog aan kinderen zou beginnen, als ik alles op voorhand had geweten. Na een paar leuke momenten met de kinderen ebt dat gevoel dan weer weg. En zo boldert mijn leven als vader verder, met heel diepe dalen en relatief hoge toppen. Ik hoop dat de dalen stilaan minder diep worden en de toppen de bovenhand beginnen nemen.

Ik heb het geluk dat we aan beide zijden grootouders hebben die graag inspringen om te passen op de kleinkinderen, maar ik zou het niet als een onvoorwaardelijke vanzelfsprekendheid mogen beschouwen en eerder als een soort gunst die je met alle respect (en ook wel wat gretigheid ) kan aanvaarden. Ik zou het eerder onbeleefd vinden om er zomaar vanuit te gaan dat de grootouders gaan inspringen, maar dat is ook weer iets dat je op voorhand afstemt.

In jouw situatie is het natuurlijk klote dat je schoonouders plots een soort veto lijken te stellen op jullie toekomstplannen. Hopelijk weten ze toch onder welke druk jij momenteel staat en dat je dit niet meer kan uithouden?

Op drukke momenten verlang ik ook naar een kinderloos en soms zelfs partnerloos bestaan: gewoon je eigen ding doen zonder dat iemand zich daarbij komt moeien. Zoals je zelf aangeeft ebt dat weg na leuke momenten en in mijn geval is de balans wel positief. Dat verlangen naar een kinder- en partnerloos bestaan is eerder een tijdelijke verzuchting op het moment dan een knagend gevoel dat maar niet weggaat.