Ik heb het geluk dat we aan beide zijden grootouders hebben die graag inspringen om te passen op de kleinkinderen, maar ik zou het niet als een onvoorwaardelijke vanzelfsprekendheid mogen beschouwen en eerder als een soort gunst die je met alle respect (en ook wel wat gretigheid

) kan aanvaarden. Ik zou het eerder onbeleefd vinden om er zomaar vanuit te gaan dat de grootouders gaan inspringen, maar dat is ook weer iets dat je op voorhand afstemt.
In jouw situatie is het natuurlijk klote dat je schoonouders plots een soort veto lijken te stellen op jullie toekomstplannen. Hopelijk weten ze toch onder welke druk jij momenteel staat en dat je dit niet meer kan uithouden?
Op drukke momenten verlang ik ook naar een kinderloos en soms zelfs partnerloos bestaan: gewoon je eigen ding doen zonder dat iemand zich daarbij komt moeien. Zoals je zelf aangeeft ebt dat weg na leuke momenten en in mijn geval is de balans wel positief. Dat verlangen naar een kinder- en partnerloos bestaan is eerder een tijdelijke verzuchting op het moment dan een knagend gevoel dat maar niet weggaat.