Zoals ik hier eerder al beschreven had, zijn mijn schoonouders de enige mensen die ons even kunnen ontzorgen van onze drukke kinderen. Ze springen vaak even bij, en zijn dus regelmatig bij ons thuis.
Ik apprecieer dat natuurlijk enorm en daarom tolereer ik ook vrij veel van hen, zoals enkele kleinere bemoeienissen in huis die praktisch van aard zijn (vaak omtrent de kinderen). Ik heb al vaker gemerkt dat ze zich bemoeien maar zolang ik er zelf geen uitgesproken mening over had, liet ik betijen. Ik was al lang content dat ze zo vaak bijspringen, die kleinere nadelen nam ik er wel bij.
Maar nu we recent onze plannen aankondigden om eventueel professioneel in het toerisme te stappen, zijn ze zich opnieuw gaan moeien. Ze hebben zich duidelijk uitgesproken tégen onze plannen. Ze denken dat de kinderen eronder gaan lijden, dat we ze niet zullen zien opgroeien, ... Enkele uitspraken:
- "Jullie mogen doen wat jullie willen, maar we gaan niet tevreden zijn als jullie plannen doorgaan"
- "Kinderen die elke dag tot 18u in de naschoolse opvang moeten blijven, zijn sukkelaartjes" (alsof je als werknemer altijd mooi om 15u30 aan de schoolpoort kan staan)
- "Je moet niet denken dat we (extra) voor de kinderen gaan inspringen omdat jullie deze plannen willen realiseren"
- Etc.
Een enorm vervelende situatie want onze inschatting is namelijk dat er helemaal niet minder aandacht zal zijn voor de kinderen, eerder integendeel. En vooral: ze zullen normaal gesproken ook een minder stressy vader hebben. Maar dat willen ze niet geloven.
Heel jammer om vast te stellen dat die (fantastische) hulp van de schoonouders nu plots niet meer zo onvoorwaardelijk blijkt maar met een kost komt. De kost van vrijheidsinperking en bemoeienissen. Ongetwijfeld allemaal goedbedoeld maar de bemoeizucht gaat mij nu te ver.
En sorry maar op die manier ga ik (ongewild) de kinderen opnieuw gaan beschouwen als een vrijheidsbeperkende factor.
Ik heb wel altijd al gedacht dat de vrijheidsbeperking van kinderen mij zwaar zou vallen, maar het is nog erger dan ik me had ingebeeld. In een recent dieptepunt (met beide kinderen opnieuw niet in slaap te krijgen, hysterisch aan het wenen, oververmoeidheid zelfs in mijn verlof, ...) heb ik nog tegen mijn vrouw gezegd dat ik niet wist of ik nog aan kinderen zou beginnen, als ik alles op voorhand had geweten. Na een paar leuke momenten met de kinderen ebt dat gevoel dan weer weg. En zo boldert mijn leven als vader verder, met heel diepe dalen en relatief hoge toppen. Ik hoop dat de dalen stilaan minder diep worden en de toppen de bovenhand beginnen nemen.
Als de baby nu zou komen dan ben ik zelfs niet in staat om hem vast te houden. Woensdag vervolgonderzoek.
geworden. @Coolguy en ik staan al paraplu van dat muziekje.
Dat en curryworst.
