Ik heb maar 1 kind en weet dus niet hoe andere kinderen zijn, maar dat wij enorm veel geluk hebben met het onze, dat weet ik wel.
En ik stoef niet graag over mijn dochter, want ik kan zelf niet goed tegen dat "mijn kind goed kind"-gedoe naar mensen van buitenaf toe, maar damn.
Ik kan mij oprecht niet inbeelden hoe het is om een kind te hebben dat slecht slaapt of moeilijkheden heeft met eten of met zindelijkheid of met douchen,.. Alles gaat hier precies zo vanzelfsprekend.
Wij zijn ouders die ons kind eigenlijk veel alleen laat spelen. Af en toe kom ik eens bij haar zitten, maar voor de rest laat ik ze zelfstandig zijn.
Ook naar bed gaan is 1 verhaaltje lezen, 7 kusjes geven (ja, dat is een gewoonte waar ik niet van af raak, want anders denk ik dat er iets gaat gebeuren

) en die slaapt rond de klok rond. Ik probeer die routine te behouden.
Qua zindelijkheid zijn wij 1 week voor ze naar school moest ermee begonnen. Veel te laat, I know, maar na 2 dagen was ze er al mee weg en sindsdien nooit nog een pamper, nooit geen natte broek gehad en 1x in bed geplast omdat ik vergeten was haar voor het slapengaan pipi te laten doen.
Haar tutje hebben we weggedaan toen ze 2.5j was, geen seconde heeft ze er om geweend, we een paar keer achter gevraagd waar haar tutje nu naartoe was.
Ook gaat ze super graag naar school en kan al heel mooie zinnen maken en zelfs al bij vele werkwoorden op de juiste moment de verleden tijd gebruiken.
Ze eet ook alles, soms al eens met tegenzin, maar ze doet het wel.
Kortom, wij zijn met ons gat in de boter gevallen. Elke dag stap ik op met een glimlach om haar dan nog te zien slapen in haar bedje.
Het kan van korte duur zijn, maar ze is nu net 3 jaar geworden en deze 3 jaar vol gemak nemen ze ons alvast niet meer af.