Weer een zware periode met de kinderen momenteel.
- Oudste is bijna 3 jaar. Heeft lang geduurd voor hij helemaal zindelijk was, met tientallen kakbroeken tot gevolg. Nu is hij redelijk zindelijk maar dan schiet hij plots door naar om de 5 botten "ik moet pipi!", "ik moet kaka", ... ganser dagen door. En hij heeft nog veel begeleiding nodig bij het spelen. En veel praten, heel veel praten. Leuk, maar vermoeiend.
- Jongste is nog een baby van een paar maanden. Slaapt 's nachts wel relatief goed maar kan overdag nooit gewoon eens liggen. Moet ALTIJD op iemand liggen, zoniet: wenen. Niet normaal. Draagzak, draagdoek, ... verdraagt ze niet. Wipper? Nope. Park? Nope. Speelmat? Nope. Alleen op haar buik slapen op de mama of op de papa. Dat neemt gewoon heel veel "werkcapaciteit" weg. Bij dat huilen begint onze oudste soms mee te huilen omdat hij niet tegen dat lawaai kan. En dan nog mijn vrouw die vol hormonen zit en waarvan de borstvoeding niet altijd even goed lukt... Een slechte cocktail. En barstende koppijn.
De combinatie van alles zorgt er dus momenteel voor dat het echt zoeken is naar een gaatje om eens boodschappen te doen, te koken, de was, etc. Er schiet gewoon NIETS van tijd over om eens te praten met elkaar. Overdag kunnen we geen 2 zinnen na elkaar zeggen zonder gestoord te worden. De communicatie beperkt zich overdag dus quasi puur tot elkaar instructies geven. Frustrerend. Met ruzies tot gevolg. Tot zelfs onze zoon zegt: "Niet roepen!". Of hij vraagt: "papa, ben jij blij?". Waarop ik weet dat hij aan mij ziet of hoort dat ik weer eens slechtgezind ben. Hij is zelfs al een paar keer begonnen met wenen omdat onze ruzies zo hoog oplaaiden in the heat of the moment. Dan stoppen we natuurlijk direct, en dan breekt ons hart. We beseffen dat dat echt niet goed is voor hem.

Het woord "scheiden" is al een paar keer gevallen in discussies, hoewel we het allebei (nog) niet menen (denk ik). We proberen het de volgende dag wel weer goed te maken. Maar meestal zit het er een paar uur later weer bovenarms op. Ik hoop zo hard dat alles eens een beetje in zijn plooi begint te vallen.
- Oudste is bijna 3 jaar. Heeft lang geduurd voor hij helemaal zindelijk was, met tientallen kakbroeken tot gevolg. Nu is hij redelijk zindelijk maar dan schiet hij plots door naar om de 5 botten "ik moet pipi!", "ik moet kaka", ... ganser dagen door. En hij heeft nog veel begeleiding nodig bij het spelen. En veel praten, heel veel praten. Leuk, maar vermoeiend.
- Jongste is nog een baby van een paar maanden. Slaapt 's nachts wel relatief goed maar kan overdag nooit gewoon eens liggen. Moet ALTIJD op iemand liggen, zoniet: wenen. Niet normaal. Draagzak, draagdoek, ... verdraagt ze niet. Wipper? Nope. Park? Nope. Speelmat? Nope. Alleen op haar buik slapen op de mama of op de papa. Dat neemt gewoon heel veel "werkcapaciteit" weg. Bij dat huilen begint onze oudste soms mee te huilen omdat hij niet tegen dat lawaai kan. En dan nog mijn vrouw die vol hormonen zit en waarvan de borstvoeding niet altijd even goed lukt... Een slechte cocktail. En barstende koppijn.
De combinatie van alles zorgt er dus momenteel voor dat het echt zoeken is naar een gaatje om eens boodschappen te doen, te koken, de was, etc. Er schiet gewoon NIETS van tijd over om eens te praten met elkaar. Overdag kunnen we geen 2 zinnen na elkaar zeggen zonder gestoord te worden. De communicatie beperkt zich overdag dus quasi puur tot elkaar instructies geven. Frustrerend. Met ruzies tot gevolg. Tot zelfs onze zoon zegt: "Niet roepen!". Of hij vraagt: "papa, ben jij blij?". Waarop ik weet dat hij aan mij ziet of hoort dat ik weer eens slechtgezind ben. Hij is zelfs al een paar keer begonnen met wenen omdat onze ruzies zo hoog oplaaiden in the heat of the moment. Dan stoppen we natuurlijk direct, en dan breekt ons hart. We beseffen dat dat echt niet goed is voor hem.


Het woord "scheiden" is al een paar keer gevallen in discussies, hoewel we het allebei (nog) niet menen (denk ik). We proberen het de volgende dag wel weer goed te maken. Maar meestal zit het er een paar uur later weer bovenarms op. Ik hoop zo hard dat alles eens een beetje in zijn plooi begint te vallen.
en het is een echte spraakwaterval.

.