Zijn er hier nog die zo veel twijfelen om uiteindelijk toch voor een tweede te gaan?
Wij hebben zeer veel en lang getwijfeld om voor een tweede te gaan (ongeveer een jaar over nagedacht). Maar toch totuiteindelijk besloten om niet voor een tweede te gaan.
Onze enigste hoofdreden zou zijn zodat zij een broertje of zusje zou kunnen beleven, maar de tol die we ervoor betaalden zou wel zeer groot zijn.
Onze dochter is van 2019 en de mama is medisch nog dagelijks altijd aan het nasukkelen van de bevalling. Er is nog een operatie gepland in de toekomst die hopelijk nu eindelijk soelaas biedt. De 4de reeds. Qua medische zaken is zij altijd de pechvogel en moet er altijd wel iets misgaan. Hier heb ik meermaals gezegd: als het de bedoeling is dat je "gewoon maar het draagvehikel bent om een tweede op de wereld te werpen" en dan geradbraakt bent voor de rest van je leven dan hoeft het voor mij echt niet. Je moet nog minstens 50-60 jaar mee hé. Wij moeten verder, als gezin, één unit, niet twee kinderen, één papa en dan één mama die het allemaal op haar eigen tempo moet doen omdat ze medisch niet mee kan.
Zij werkt 80% op dit moment, ik denk dat na alle verloven waar ze recht op heeft dat dit op 80% gaat blijven. Haar werkrooster ligt drie maand maand op voorhand vast en is quasi nihil variabel/flexibel. Praktisch gezien heb ik dan weer een job die de flexibiliteit vereist. Er zijn late avonden er is onvoorspelbaarheid, er zijn dagen dat ik de hele dag thuis zit te werken, en dan ineens komt er een week waar je dagen bij hebt 3 uur heen naar klanten en 3 uur terug, dan kan je juist de kleine nog een kusje geven voor je ze in bed doet. Of zelfs valiezen pakken en enkele dagen buitenland. We konden qua planning juist ééntje aan, een tweede zou gewoon een moersleutel door mijn carrière smijten vrees ik en haar dwingen om nog minder te gaan werken. De job die ik nu heb, heb ik sinds mijn 15de naartoe gewerkt en ik ben één van de weinigen die kan zeggen dat hij met zijn hobby zijn geld kan verdienen. Moest ik nu een gewoon jobke doen waar ik elke dag maar wat op lag te zagen, max 6000 bruto per maand mee naar huis zou nemen dan zou ik er toch ook anders naar kijken, fuck die job ik ga ne keer zien hoe mijn klein mannen het doen. Maar ik doe nu eenmaal de job echt graag, en we kunnen er ons luxe mee veroorloven. Het maakt het leven nu eenmaal een pak makkelijker als je gewoon je bankkaart maar tegen een praktisch probleem hoeft aan te smijten. (Ik laat wel iemand afkomen om dat te maken, etc...) Maar het heeft ook zo zijn sociale kost, maar het is een kost die ik toelaat voor wat ik er mentaal van terug krijg. Als ik werk laden mijn batterijen terug op in plaats van af. Een tweede zou dan ook betekenen dat er sowieso onrechtstreeks extra druk komt op de mama, of de omgeving, en dat is gewoon niet eerlijk in mijn opinie.
En dan heb je nog de dochter zelf, een papa kindje eerste klas. Als vader zijnde hangt ze altijd om je nek. Vermoeiend. Papa moet alles doen. Qua karakter is ze zeer binair, al van dag één in het moederhuis zeiden de verpleegsters dit. Meteen wenen of meteen heel explosief gelukkig en kan schakelen op enkele milliseconden. Als ze begint te wenen hoor je meteen "doekje" "doekje", en plukt ze de hele doos kleenex leeg om haar traantjes te deppen. Brol.com denkt waarschijnlijk dat we met een puberende zoon van 15 jaar in huis zitten, zo vlug vliegen alle papieren zakdoekjes erdoor. We hebben al geprobeerd om over te schakelen op stoffen zakdoeken, maar helaas. Om daarna 20 seconden later een volledige toer van 180° te doen en het gelukkigste kind te zijn. En zo is het constant, elke dag. Schooldag te zwaar is een avondje roepen en tieren. Ze is op haar huidige leeftijd nog steeds zeer intensief, maar de rust is al bij al een beetje terug gekeerd. Wij hebben dus ook een zeer turbulente periode achter de rug. Ik weet nog dat ik op haar eerste verjaardag zei: de laatste nacht dat ik nog een volledige nachtrust gekend heb was 5 dagen voor haar geboorte. Zelfs nu, bijna 4 jaar later, zijn de nachten dat ik meer dan 6 uur geslapen heb op twee handen te tellen. Maar ik kan er allegeluk beter tegen. We hadden liever ook een zak patatten gehad die daar rustig in zijnen alleenen in een hoekje wat lijm ligt te fretten, maar we hopen ergens wel dat haar karakter later gaat opbrengen en dat het niet voor niets is. De volgende kan meevallen, het kan ook exact hetzelfde karaktertje zijn. Dat telt ook. Als ge drie patattenzakken thuis hebt zitten die af en toe is ferm lastig kunnen zijn, dan kan ik me best wel voorstellen dat de keuze om van één naar twee te gaan niet al te moeilijk zal zijn.
Dus na veel nadenken: als de enigste reden is om haar een broertje te geven zodat ze niet alleen is als kind, dat is ons niet genoeg reden. We zouden het feitelijk meer voor haar doen dan voor ons. Dus hebben we besloten om haar een zo prachtig mogelijke jeugd proberen te geven in plaats van twee in het verhaaltje proberen te wringen. Ik zeg nooit, nooit, maar zoals het er nu uit ziet.
Wij hebben feitelijk ook nooit een gevoel gehad van: weetje misschien moeten we het nog eens een keertje opnieuw doen want dat was toch wel ne schonen tijd. Wij zijn met twee die tijd gewoon op survival instinct doorgegaan willens of nillens.
Pas op: wat bij die sprongen staat qua gedragingen en dergelijke kloppen wel. Dus geen afbreuk op de theorie en praktijk erachter. Maar die klassificatie lijkt me soms vooral "om te klassificeren".
(was een mopje he, ik weet ook wel dat het niet alles zegt, soms echter wel een indicatie. Zeker omdat er opm zijn over motoriek bij juf)
morgen toch eens mee naar de dokter gaan. Slijmerige diarree en nu weeral overgegeven, toch eens checken.
. Als die van ons weeral plat schijt gelijk ne reiger is dat meteen beter.
