Oktober en november zijn traditioneel drukke maanden omdat iedereen zijn games wilt uitbrengen voor de feestdagen. Liefhebbers van JRPG's worden dit jaar in het bijzonder verwend, want met titels als Metaphor ReFantazio, Ys X: Nordics, Romancing Saga 2: Revenge of the Seven, DRAGON QUEST III HD-2D Remake, Fantasian Neo Dimension en Farmagia zou je haast niet weten waar eerst te beginnen. Tussen al deze titels die in een spervuur op ons worden losgelaten, zou je haast vergeten dat NIS America en FuRyu eind september nog een andere JRPG hebben uitgebracht: het actievolle Reynatis.
Als je al eens een spel hebt gespeeld dat ontwikkeld of uitgegeven werd door FuRyu, zoals Lost Dimension, Crymachina, MONARK of The Caligula Effect, dan weet je waaraan je je mag verwachten met Reynatis
. Deze games missen de afwerking die je zou verwachten bij een Square Enix-titel, lijken grafisch een generatie achterop te hinken, bevatten zeer rudimentair leveldesign en zijn doorspekt met anime- en mangastereotypen. Maar ze weten te charmeren met hun geweldige art direction, interessant verhaal en originele ideeën die ze in de gameplay verwerken. Ook Reynatis kleurt perfect binnen deze lijntjes, wat zowel een vloek als een zegen is.
Hoewel deze wereld natuurlijk niets te maken heeft met Harry Potter, deed het verhaal van verborgen tovenaars versus gewone mensen, een select groepje dat denkt dat ze superieur zijn aan de mensen en een soort van uitverkoren persoon me er af en toe toch wat aan denken. Maar dan met een serieuze scheut anime en Japanse weirdness erover natuurlijk. Zoals verwacht is de wereldvorming en de art direction, met voornamelijk het ontwerp van de personages, schitterend voor de fans van dit soort media. Heel origineel is het echter allemaal niet, en vooral Marin ziet eruit als de typische emo-achtige jongeman, maar het oogt gelukkig allemaal wel stijlvol. Shibuya zelf werd ook zorgvuldig nagebouwd en wie hier al eens heeft rondgelopen zal de straten van deze wijk onmiddellijk herkennen, alleen zijn ze hier heel wat leger dan in het echt. Het spel speelt zich bovendien 's nachts af en samen met de vele neonbelichting zorgt dit alvast voor een opvallend kleurenpalet. Al kan het helaas niet tippen aan de weergave van Shibuya in Ghostwire: Tokyo.
Wanneer je rondloopt in Shibuya is er trouwens een belangrijk iets waarmee je rekening zal moeten houden. Wanneer een tovenaar zich kenbaar maakt, dan maken voorbijgangers hier melding van via de sociale media en wanneer je een bepaalde drempel bereikt dan krijg je de M.E.A. achter je aan en krijg je een haast onwinbaar gevecht voorgeschoteld. Dit "wanted"-systeem lijkt echter halfslachtig aangepakt, want wanneer je van zone verandert dan verdwijnt dit en als je het gevecht verliest kan je toch gewoon verder spelen. Het enige nadeel is dat je ook stress opbouwt, wat zorgt voor een zwakkere verdediging maar wel een boost in je aanvalskracht. Jezelf onthullen zorgt er trouwens ook voor dat je bepaalde dingen kan zien die je anders niet ziet, maar je zal ook niet kunnen praten met de NPC's.
De vijanden waartegen je vecht zijn helaas meestal te eenvoudig of ze gedragen zich verschrikkelijk irritant. Wat het design betreft blinken ze helaas ook niet echt uit en dit kan trouwens ook gezegd worden van de dungeons in het spel. Het design van deze dungeons is bijzonder teleurstellend en bestaat voor het grote deel uit niet meer dan lange gangen met sporadische open ruimtes waar je een groepje vijanden zal tegenkomen. Dit element blijkt dus ook in deze JRPG weer het zwakste element te zijn. Grafisch is het spel zoals verwacht geen hoogvlieger, maar in ruil daarvoor krijg je wel een strakke prestatie met een 4K-resolutie en een stabiele framerate van 60 fps. De voice acting in het spel is ook degelijk, dit in tegenstelling tot de eerder matige soundtrack. De muziek werd nochtans verzorgd door Yoko Shimomura. Zij is vooral bekend voor haar composities van onder andere de Kingdom Hearts-reeks, Final Fantasy XV en klassiekers zoals Parasite Eve, Street Fighter II en Breath of Fire. De muziek in Reynatis klinkt helaas weinig memorabel in vergelijking met haar ander werk.
Waar ik tot slot wel fan van was, is de lengte van het spel. In tegenstelling tot vele andere JRPG's, is Reynatis namelijk een hapklare ervaring die je kan uitspelen in een kleine vijftien uur en waarbij hoofdstukken nooit langer duren dan een half uur. Dit zorgt ervoor dat je het gevoel krijgt aan een goed tempo vooruitgang te maken. Daarnaast beloofden de makers om regelmatig (gratis) post-launch content te voorzien voor het spel, waaronder extra hoofdstukken bovenop de bestaande endgame content. Zo zijn er ondertussen al drie extra hoofdstukken die je kan ontdekken, waaronder eentje dat een samenwerking vormt met NEO: The World Ends with You, nog zo'n speciale game die zich afspeelt in Shibuya. Dit soort toevoegingen zijn natuurlijk geweldig voor de fans van het genre.
Als je al eens een spel hebt gespeeld dat ontwikkeld of uitgegeven werd door FuRyu, zoals Lost Dimension, Crymachina, MONARK of The Caligula Effect, dan weet je waaraan je je mag verwachten met Reynatis
Een andere soort Wizarding World
Het verhaal van Reynatis speelt zich af in het hedendaagse Shibuya, een van de meest iconische wijken in Tokio dankzij het fameuze Shibuya Scramble Crossing. Hier mag je in de huid kruipen van twee protagonisten die een bijzonder kenmerk delen: ze zijn tovenaars in een wereld waar magie bestaat maar verboden en dus onderdrukt is. Sari is een officier van de Magical Enforcement Administration (M.E.A.), een overheidsdienst die deze tovenaars onder controle moet houden. Marin is dan weer een zogenaamde stray wizard die in een andere dimensie genaamd Another op zoek gaat naar een speciale kracht om de sterkste tovenaar te worden. Hun paden kruisen elkaar wanneer Sari en haar twee teamleden worden beschuldigd van de moord op hun baas nadat die wou overlopen naar de Guild. Deze groepering is de aartsvijand van de M.E.A. omdat ze geloven dat tovenaars moeten overheersen over de mensen zonder magie en ze de gevaarlijke drug Rubrum fabriceren, waardoor verslaafden veranderen in monsters.Hoewel deze wereld natuurlijk niets te maken heeft met Harry Potter, deed het verhaal van verborgen tovenaars versus gewone mensen, een select groepje dat denkt dat ze superieur zijn aan de mensen en een soort van uitverkoren persoon me er af en toe toch wat aan denken. Maar dan met een serieuze scheut anime en Japanse weirdness erover natuurlijk. Zoals verwacht is de wereldvorming en de art direction, met voornamelijk het ontwerp van de personages, schitterend voor de fans van dit soort media. Heel origineel is het echter allemaal niet, en vooral Marin ziet eruit als de typische emo-achtige jongeman, maar het oogt gelukkig allemaal wel stijlvol. Shibuya zelf werd ook zorgvuldig nagebouwd en wie hier al eens heeft rondgelopen zal de straten van deze wijk onmiddellijk herkennen, alleen zijn ze hier heel wat leger dan in het echt. Het spel speelt zich bovendien 's nachts af en samen met de vele neonbelichting zorgt dit alvast voor een opvallend kleurenpalet. Al kan het helaas niet tippen aan de weergave van Shibuya in Ghostwire: Tokyo.
Shibuya zelf werd ook zorgvuldig nagebouwd en wie hier al eens heeft rondgelopen zal de straten van deze wijk onmiddellijk herkennen.
Wanneer je rondloopt in Shibuya is er trouwens een belangrijk iets waarmee je rekening zal moeten houden. Wanneer een tovenaar zich kenbaar maakt, dan maken voorbijgangers hier melding van via de sociale media en wanneer je een bepaalde drempel bereikt dan krijg je de M.E.A. achter je aan en krijg je een haast onwinbaar gevecht voorgeschoteld. Dit "wanted"-systeem lijkt echter halfslachtig aangepakt, want wanneer je van zone verandert dan verdwijnt dit en als je het gevecht verliest kan je toch gewoon verder spelen. Het enige nadeel is dat je ook stress opbouwt, wat zorgt voor een zwakkere verdediging maar wel een boost in je aanvalskracht. Jezelf onthullen zorgt er trouwens ook voor dat je bepaalde dingen kan zien die je anders niet ziet, maar je zal ook niet kunnen praten met de NPC's.
Overstijgt de matigheid niet
Dit concept van gehuld of onthuld zijn laat zich trouwens ook voelen in de gevechten. Je kan namelijk pas vechten wanneer je je onthult, maar in deze staat wordt je magie opgebruikt en vooral speciale en ultieme aanvallen gebruiken veel magie. Om je magie terug bij te vullen, moet je je opnieuw verhullen en vooral ervoor zorgen dat je een perfect dodge of perfect parry uitvoert. Eens je magie volledig is gevuld, zorgt je eerste aanval er bovendien voor dat je je vijanden eventjes in slowmotion kan aanvallen. Bovendien bestaat je team uit drie personen waarvan je er slechts eentje bestuurt. Wanneer je wisselt, blijft het vorige personage even meevechten en is er daarna een korte cooldown voordat je dit personage opnieuw kan inschakelen. Dit zorgt voor een interessante strategische laag waarbij je tactisch moet wisselen tussen je personages en defensief te werk moet gaan om je aanvalspotentieel te benutten. Het wisselen tussen verhulde en onthulde staat werkt trouwens goed tijdens de baasgevechten, maar is echter minder evident wanneer er veel vijanden zijn. Verder voelen de speciale aanvallen zwak of weinig spectaculair aan, waardoor je voornamelijk op de normale aanvalsknop zal zitten rammen.De vijanden waartegen je vecht zijn helaas meestal te eenvoudig of ze gedragen zich verschrikkelijk irritant. Wat het design betreft blinken ze helaas ook niet echt uit en dit kan trouwens ook gezegd worden van de dungeons in het spel. Het design van deze dungeons is bijzonder teleurstellend en bestaat voor het grote deel uit niet meer dan lange gangen met sporadische open ruimtes waar je een groepje vijanden zal tegenkomen. Dit element blijkt dus ook in deze JRPG weer het zwakste element te zijn. Grafisch is het spel zoals verwacht geen hoogvlieger, maar in ruil daarvoor krijg je wel een strakke prestatie met een 4K-resolutie en een stabiele framerate van 60 fps. De voice acting in het spel is ook degelijk, dit in tegenstelling tot de eerder matige soundtrack. De muziek werd nochtans verzorgd door Yoko Shimomura. Zij is vooral bekend voor haar composities van onder andere de Kingdom Hearts-reeks, Final Fantasy XV en klassiekers zoals Parasite Eve, Street Fighter II en Breath of Fire. De muziek in Reynatis klinkt helaas weinig memorabel in vergelijking met haar ander werk.
Waar ik tot slot wel fan van was, is de lengte van het spel. In tegenstelling tot vele andere JRPG's, is Reynatis namelijk een hapklare ervaring die je kan uitspelen in een kleine vijftien uur en waarbij hoofdstukken nooit langer duren dan een half uur. Dit zorgt ervoor dat je het gevoel krijgt aan een goed tempo vooruitgang te maken. Daarnaast beloofden de makers om regelmatig (gratis) post-launch content te voorzien voor het spel, waaronder extra hoofdstukken bovenop de bestaande endgame content. Zo zijn er ondertussen al drie extra hoofdstukken die je kan ontdekken, waaronder eentje dat een samenwerking vormt met NEO: The World Ends with You, nog zo'n speciale game die zich afspeelt in Shibuya. Dit soort toevoegingen zijn natuurlijk geweldig voor de fans van het genre.
Conclusie
Reynatis laat je rondlopen in het hedendaagse Shibuya, overgoten met een vleugje magie en dystopische sciencefiction. Het spel weet vooral te overtuigen met zijn setting, verhaal en personages, maar ontsnapt helaas niet aan de valkuilen van dit soort mid-budget JRPG's zoals de verouderde graphics, het simplistische design van de dungeons en de gameplay die net tekortschiet. Reynatis is leuk als een tussendoortje, maar helaas ook niet meer als dat.
Pro
- Art direction
- Leuk verhaal en ditto personages
- Niet overdreven lang
- Enkele leuke ideeën in de gameplay...
Con
- Grafisch niet echt sterk
- Saaie dungeons
- Teleurstellende vijanden
- Muziek is weinig memorabel
- ...maar deze ideeën zijn matig uitgewerkt
6.5
Over
Beschikbaar vanaf
27 september 2024
Gespeeld op
- PlayStation 5
Beschikbaar op
- Nintendo Switch
- PC
- PlayStation 4
- PlayStation 5
Genre
- JRPG
Ontwikkelaar
- FuRyu Corporation
Uitgever
- NIS America
