Ik denk soms - pas op, ik ken ze gewoon als tieners in klassen - dat er weinig zal veranderen tot er aan hun kant een fundamentele shift in de opvoeding komt. Zij hebben hetzelfde issue als wat onze grootouders en ervoor hadden: er is voor zowat álles een ‘conventionele’ of ‘gewenste’ aanpak of manier van doen. Voor gewenst lees je dan ‘enige aanvaardbare manier’. Waardoor elke gram persoonlijkheid in een identikit pasvorm gedwongen wordt en je eindigt met rijen gefrustreerde jonge mensen. De manier voor die frustratie om buiten te komen is wangedrag, waar hun oudere generaties weinig problemen om maken omdat zij vanuit dezelfde quasi-middeleeuwse pasvorm naar hun nieuwe thuishavens kijken en zowel bewust als onbewust vinden dat wij volgers van Iblis (ik overdrijf, maar je snapt het) verdienen om gestraft te worden.
Ik vergoelijk daarmee geen krapuul-gedrag, er gaan er daar evenveel zijn of bij ons die gewoon rot zijn. Maar ik denk dan aan Orwell en hoe hij, heel correct, meegaf dat een van de ergste dingen aan armoede was, hoe ongelofelijk saai het was. Dat lijkt mij hetzelfde voor dat keurslijf die zij generationeel meekrijgen. Macho patser of fanatiekeling, veel meer is er precies niet. Ja, iedereen kent wel ‘de Mo’ of zo die ‘gewoon werkt en leeft’ maar 1 Brusselse patser ontdoet het positief beeld van 10 ‘de Mo’s’.
Strengere straffen gaan weinig uithalen, behalve hen nog meer inwaarts doen keren. Dat is enorm frustrerend. Als je je eigen kind jaren hard straft, komt die als volwassene nooit nog op bezoek. Helaas (sarcastisch) wil dat niet zeggen dat de hard gestraften hier een ticket naar Casablanca gaan indoen en nooit terugkomen. Van een strengere straf voelen wij ons (even) beter maar het geeft niet het gewenste resultaat. Vrijer zijn in hun gaan, staan en kiezen is waar het grote verschil hem zou zitten (in mijn mening, deze is persoonlijk dus) en de grote rem daar zit hem veelal in (groot)ouders en besloten gemeenschapsomkadering. Wij gaan daar weinig kunnen aan veranderen.
.
