11-jarige jongen op E-step overleden na politieachtervolging

[E-gised]

‘t is een enorm spijtige zaak dat dieje 11 jarige jongen is komen te overlijden, niemand die dit zo gewild heeft uiteraard.

Het is gewoon enorm spijtig dat die politie-inspecteur zijn proces al gevoerd is in de media en die hoogstwaarschijnlijk door mediageile magistraten zal worden gestraft als “voorbeelddossier”.

Ge hoort en leest nu overal “kut politie, altijd tzelfde, overdreven geweld”

Ik ben oprecht eens benieuwd als de politie eens 24u gene klop zou doen, geen interventies of tussenkomsten. Er zouden er veel anders piepen.

 

[MrKend54l]

Maar je citaat van de korpschef ontkracht toch niet wat ik zeg? Natuurlijk zijn achtervolgingen gangbaar en zullen ze blijven gebeuren. Maar het hele punt is: tot welk moment. Want achtervolgen voor elke reden, aan eender welke snelheid, tot de dood volgt, zal nooit gangbaar zijn. Dus er is een grens vanaf wanneer niet meer. En ik zag nog niemand zeggen dat die grens hier niet overschreden is.

Dus ik zeg helemaal niet: hebben ze niks beters te doen. Nog geen enkele keer. Ik zeg wat ik tot nu toe van zowat elke stem heb gehoord: hier zijn ze te ver gegaan.

Het citaat van de korpschef ontkracht wel zeer duidelijk dit. Waar het narijden niet volgens de procedure zou zijn.

Als het kind op de step de enige reden is dat hij de achtervolging inzette, is dat op zich al een schending van de procedure, volgens zowat elke expert die erover al aan het woord is geweest. Omdat er dan geen proportionaliteit is, en de procedure voorschrijft dat op dat moment zo'n achtervolging niet gedaan wordt.

Procedure is niet alleen zwaailichten. Dat is ook wanneer je escaleert, wanneer je de-escaleert, wanneer je geweld gebruikt en wanneer niet.

Dus inderdaad het punt is tot welk moment. En hoe breed hou je uw blik.
En trouwens ik herhaal het nog eens, het is narijden en niet achtervolgen.

 

[stungunner]

‘t is een enorm spijtige zaak dat dieje 11 jarige jongen is komen te overlijden, niemand die dit zo gewild heeft uiteraard.

Het is gewoon enorm spijtig dat die politie-inspecteur zijn proces al gevoerd is in de media en die hoogstwaarschijnlijk door mediageile magistraten zal worden gestraft als “voorbeelddossier”.

Ge hoort en leest nu overal “kut politie, altijd tzelfde, overdreven geweld”

Ik ben oprecht eens benieuwd als de politie eens 24u gene klop zou doen, geen interventies of tussenkomsten. Er zouden er veel anders piepen.

Oprechte vraag, maar waar lees en hoor je dit?

Want in de media zie ik het niet en hier lees ik het ook niet. En ook in mijn directe omgeving is dat echt geen gangbare mening.

 

[Loser]

Het citaat van de korpschef ontkracht wel zeer duidelijk dit. Waar het narijden niet volgens de procedure zou zijn.



Dus inderdaad het punt is tot welk moment. En hoe breed hou je uw blik.
En trouwens ik herhaal het nog eens, het is narijden en niet achtervolgen.

Als er geen proportionaliteit is, is het moment van staken hetzelfde als het moment van starten. Dat is gewoon semantiek zonder echte betekenis, hè.

 

[E-gised]

Oprechte vraag, maar waar lees en hoor je dit?

Want in de media zie ik het niet en hier lees ik het ook niet. En ook in mijn directe omgeving is dat echt geen gangbare mening.

Ik zou eigenlijk beter moeten weten maar onder de artikels van HLN lees je nogal veel van deze commentaren

 

[Fcs.be]

Ik kies ervoor om me niet publiekelijk uit te spreken over de specifieke omstandigheden van het ongeval waarbij de 11-jarige Fabian om het leven is gekomen. Wat er precies gebeurd is, zal het onderzoek moeten uitwijzen. Wat ik wél kan doen, is spreken vanuit mijn eigen ervaring.

Ik werk inmiddels 17 jaar bij de politie en heb in die tijd meerdere achtervolgingen meegemaakt. In het begin van mijn loopbaan stond ik daar misschien minder bij stil: de adrenaline, de wil om te doen wat juist lijkt, soms zelfs de drang om te bewijzen dat je je job ernstig neemt — ze wegen zwaar door. Maar ouder worden is ook leren. Vandaag stel ik veiligheid altijd op de eerste plaats: die van mezelf, van collega’s, van omstaanders en van het individu dat we proberen te stoppen. Ik zal nog zelden, bijna nooit, een achtervolging aan hoge snelheid inzetten. Het is het mij simpelweg niet waard.

Als ik probeer me in de schoenen van de betrokken collega te plaatsen, dan kan ik ergens begrijpen hoe het zo ver is kunnen komen. Hij is lid van de verkeersdienst, en binnen Brussel-West is de aanpak van opgevoerde steps een duidelijke prioriteit. Niet uit verveling of willekeur, maar vanuit het mandaat dat die dienst draagt. Misschien heeft hij zijn taak wel té goed willen doen — met alle gevolgen van dien. Heeft hij een verkeerde inschatting gemaakt? Dat is mogelijk. Maar daar wil en kan ik geen oordeel over vellen.

Wat vooropstaat, is dat dit een buitengewoon spijtig ongeval is. Voor de familie, voor de collega, voor iedereen die hierbij betrokken is. Het doet ons allemaal nadenken over de verantwoordelijkheid die met dit uniform gepaard gaat, over hoe snel iets fout kan lopen, en hoe belangrijk ervaring, terughoudendheid en zelfreflectie zijn in elke interventie.

 

[E-gised]

Ik kies ervoor om me niet publiekelijk uit te spreken over de specifieke omstandigheden van het ongeval waarbij de 11-jarige Fabian om het leven is gekomen. Wat er precies gebeurd is, zal het onderzoek moeten uitwijzen. Wat ik wél kan doen, is spreken vanuit mijn eigen ervaring.

Ik werk inmiddels 17 jaar bij de politie en heb in die tijd meerdere achtervolgingen meegemaakt. In het begin van mijn loopbaan stond ik daar misschien minder bij stil: de adrenaline, de wil om te doen wat juist lijkt, soms zelfs de drang om te bewijzen dat je je job ernstig neemt — ze wegen zwaar door. Maar ouder worden is ook leren. Vandaag stel ik veiligheid altijd op de eerste plaats: die van mezelf, van collega’s, van omstaanders en van het individu dat we proberen te stoppen. Ik zal nog zelden, bijna nooit, een achtervolging aan hoge snelheid inzetten. Het is het mij simpelweg niet waard.

Als ik probeer me in de schoenen van de betrokken collega te plaatsen, dan kan ik ergens begrijpen hoe het zo ver is kunnen komen. Hij is lid van de verkeersdienst, en binnen Brussel-West is de aanpak van opgevoerde steps een duidelijke prioriteit. Niet uit verveling of willekeur, maar vanuit het mandaat dat die dienst draagt. Misschien heeft hij zijn taak wel té goed willen doen — met alle gevolgen van dien. Heeft hij een verkeerde inschatting gemaakt? Dat is mogelijk. Maar daar wil en kan ik geen oordeel over vellen.

Wat vooropstaat, is dat dit een buitengewoon spijtig ongeval is. Voor de familie, voor de collega, voor iedereen die hierbij betrokken is. Het doet ons allemaal nadenken over de verantwoordelijkheid die met dit uniform gepaard gaat, over hoe snel iets fout kan lopen, en hoe belangrijk ervaring, terughoudendheid en zelfreflectie zijn in elke interventie.

Ervaring is key en hoever je hierin gaat, ik heb ook al achtervolgingen gedaan en dan is het soms heel moeilijk om “op te geven”.

Door de jaren heen weet ik voor mezelf dat ik voor verkeersinbreuken, want hier begint t mee, geen risicos ga nemen, zowel voor mezelf en mn collega als voor andere burgers of zelfs voor degene die de overtreding begaat.

“Die komen we nog wel opnieuw tegen” is wat er vaak gezegd wordt en in de praktijk klopt dit meestal ook.