Dit pik ik er nog even uit, gewoon omdat ik dat nog een béétje interessant vind in deze discussie.
Dat een kind het leuk vindt dat het zichzelf herkent in een personage, tot daaraan toe. Toevallig zijn kinderen ook deel van het doelpubliek. Een belangrijk deel, want zij doen ouders kopen.
Maar goed. De volgende zin vind ik gewoon raar. Jij wilt dan liever rolmodellen die tonen waar je naartoe kan streven. Wat bedoel je dan precies? Want dat is exact wat die representatie en herkenning is, hè. Jij wilt iets waar je je aan vast kunt klampen waar je naar kunt streven, en wat je laat zien is: streef naar blank zijn, want dat zijn de helden. Of 'don't bother, jij kunt nog zo goed je best doen, je blijft toch de grappige Puertoricaanse sidekick van de echte held'. Dat is toch het hele punt?
Wat bedoel ik met aspirationele rolmodellen? In de context van volwassenen: dat ik het normaal vind dat op de cover van Runner's World geen persoon staat met obesitas maar iemand die effectief langere afstanden kan lopen. Een hoger doel om na te streven dat je misschien zelf nooit bereikt (ik zal nooit een ultraloper worden). Zeker wanneer het gaat om zaken als schoonheidsproducten/kledij te verkopen gemiddeld mooiere/jongere mensen gebruiken. etc. Als volwassene mag je toch enige realiteitszin hebben. Qua zaken als body positivity en fat shaming is de slinger dan ook te ver doorgeslagen.
Wat films, representatie en (iets verder) kinderen betreft: moet je die dingen ook in hun context zien, want als je die "kinderlijke" logica gaat toepassen op films, zou ik bijvoorbeeld ook niet hebben mogen gaan kijken naar 'Captain Marvel' of 'Black Panther', maar wél naar 'Iron Man', 'Thor' of 'Dr. Strange'? Ah, ja, want ik ben blank en mannelijk dus kan me alleen identificeren met hoofdpersonages die blank en mannelijk zijn... terwijl reality check: ik zal ook nooit nog miljardair worden zoals Tony Stark of de looks van Chris Hemsworth of Benedict Cumberbatch ontwikkelen. 95% van alle kleine jongens dat naar die films gaan kijken, waarschijnlijk ook niet. Dus daar heb je al meteen een barst in het idee dat films de realiteit moeten weerspiegelen (pun intended).
Dat je ervoor zorgt om een goed signaal naar kinderen te sturen dat niet elke superheld een jongen/man moet zijn of blank, top...
Maar wanneer kinderen spelen, is er niets mis met een zwarte jongen die liever de krachten van Dr. Strange zou hebben dan die van Black Panther denk ik dan. Of een meisje dat Captain America speelt, zie de afbeelding
hier. Ik denk dan graag dat die personages ook waarden vertegenwoordigen die verder gaan dan hun huidskleur of geslacht en dat hun seksualiteit er op dat moment ook absoluut niet toe doet... en hoewel ik het absurd zou vinden dat men een blanke of Aziatische acteur zouden casten als de nieuwe Black Panther, moet een kind van elke etniciteit zo'n pak kunnen dragen voor Carnaval of Halloween.
Of om eens een lokaal, niet-Disney voorbeeld uit de goede oude tijd te gebruiken: Mijnheer Spaghetti (
Albertooo!) toen hij nog "gezellig dik" was, zat niet in Samson & Gert om kinderen met obesitas zich in te laten herkennen, maar als een karikaturaal voorbeeld om te tonen dat gulzig of egoïstisch zijn, iets slecht is. Om te lachen hoe een volwassene soms nog een mama's kindje kan zijn (hoewel dat misschien meer voor Octaaf gold). Meisjes konden vroeger evenzeer zaken bijleren uit Samson & Gert ook al was er geen vrouwelijk hoofdpersonage, en ik hoop (al heb ik er eigenlijk nog geen afleveringen van gezien, wegens niet meer in die leeftijdscategorie) dat jongens evenveel gaan kunnen leren en genieten van Samson & Marie. De essentie van die serie is meer de interactie tussen hond en baasje en nevenpersonages, dan hond en mannelijk baasje of hond en vrouwelijk baasje... Andere producten van Studio 100 zijn dan weer net iets meer op het ene geslacht of het andere gericht (K3 bijvoorbeeld).
Huidskleur, geslacht/gender of seksualiteit moeten niet de essentie vormen van élk personage, en door die overmatige focus daarop, gaat het verhaal ten onder en/of verliest men de authenticiteit van het bronmateriaal meer en meer.
Oh, en om af te sluiten en terug te koppelen naar LOTR... die Puerto Ricaanse acteur mag dan nog (en ik ben geneigd te denken dat hij dat verhaal gewoon verzonnen heeft) kon er inderdaad niet naar streven blank te worden, maar hij zal net zomin ooit een elf/dwerg/hobbit worden.
De essentie van die personages in LOTR was ook niet dat ze blank waren. In een andere setting (dan denk ik aan Dungeons en Dragons, etc.) heb ik ook geen enkel probleem met meer diverse fantasy rassen, maar LOTR is een stukje, "recente Europese mythologie" en daar past dat eenvoudigweg niet. Net zoals een blanke Black Panther in Wakanda niet zou passen.