Post - / math - / experimental / indie rock

Fantastische band, Goat en Liar zijn van het beste dat alternatieve rock in de 90s te bieden had. Je gaat misschien een beetje moeten wennen aan de "zang" van David Yow (die door één schrijver werd omschreven als klinkend gelijk een ontvoerd slachtoffer dat door de duct tape op zijn mond heen probeert te schreeuwen), maar de scherpe gitaarlijnen van Duane Denison over de hoekige, beukende ritmesectie zijn onweerstaanbaar.

Debuut Head is ook de moeite, evenals Down. De twee platen na Down (Shot en Blue) waren op een major label en in die tijd moest je ze dan automatisch slecht vinden. Ze zijn ook een pak minder goed maar bevatten volgens mij nog genoeg goeie nummers voor de fans.

Deze nieuwe sluit heel vlot aan achter hun nineties platen, blij om weer nieuw werk van hun te horen.

Kara Delik ook op de affiche. Nice, want ik ga ze missen op Desertfest...
 
Godmiljaar dat album van Geordie Greep. :love:
Yesyesyes!!

Gisteren was echt een stacked release day, maar ik ben zelf ook al vooral bij deze blijven steken. Heb hem zeker nog niet verteerd, maar hij is wel echt indrukwekkend. Het theatrale gecroon, hoewel erg divisief, vind ik perfect passen bij de vaak gestoorde mini-narratieven in de songs. Hellfire vond ik pakken beter dan de eerste twee black midi albums en deze New Sound gaat verder op dat elan. Gelukkig!
 
Laatst bewerkt:
Yesyesyes!!

Gisteren was echt een stacked release day, maar ik ben zelf ook al vooral bij deze blijven steken. Heb hem zeker nog niet verteerd, maar hij is wel echt indrukwekkend. Het theatrale gecroon, hoewel erg divisief, vind ik perfect passen bij de vaak gestoorde mini-narratieven in de songs. Hellfire vond ik pakken beter dan de eerste twee black midi albums en deze New Sound gaat verder op dat elan. Gelukkig!
Een album die Alex Turner enkel in zijn dromen kan maken. :unsure:

Nieuwe GY!BE is ook erg de moeite, benieuwd naar hoe dit live zal klinken. :love:
 
Ik ben uiteraard nog altijd blij wanneer GY!BE een nieuw album dropt maar als ik eerlijk ben mis ik ergens iets van de muziek die ze voor de hiatus maakten. Ik kan mijn vinger er niet goed op leggen maar de muziek sinds Allelujah is veel meer direct en eigenlijk wat "simpeler"? Ik heb het gevoel dat ze misschien wat minder "ingewikkelde" muziek maken die makkelijker live te spelen is (en waarschijnlijk ook daar beter tot z'n recht komt). Ik ben misschien aan't zagen want de muziek raakt me nog altijd, Babys In A Thundercloud bouwt bijvoorbeeld weer op tot een prachtig crescendo.

Dat album van Geordie Greep vind ik na twee luisterbeurten ook goed, je hoort wel waarom hij nood had om solo te gaan. Je herkent heel duidelijk het Greep-deel van de black midi songs in zijn eigen nummers maar er staat nu geen rem meer op. Soms is het allemaal een beetje vermoeiend omdat het all over the place is maar er staan wat fantastische nummers op zoals Motorbike (de drumpartij van Morgan Simpson!) en The Magician.

De nieuwe van The Smile moet ik nog een paar keer beluisteren voor ik er een oordeel over kan geven. Het klinkt nog wat meer coherent als een album maar er zijn minder nummers die onmiddellijk een impact maken zoals op de vorige albums.

En ten slotte vind ik dat album van Eels Being Dead ook heel leuk, aangename verrassing!
 
Ik ben uiteraard nog altijd blij wanneer GY!BE een nieuw album dropt maar als ik eerlijk ben mis ik ergens iets van de muziek die ze voor de hiatus maakten. Ik kan mijn vinger er niet goed op leggen maar de muziek sinds Allelujah is veel meer direct en eigenlijk wat "simpeler"? Ik heb het gevoel dat ze misschien wat minder "ingewikkelde" muziek maken die makkelijker live te spelen is (en waarschijnlijk ook daar beter tot z'n recht komt). Ik ben misschien aan't zagen want de muziek raakt me nog altijd, Babys In A Thundercloud bouwt bijvoorbeeld weer op tot een prachtig crescendo.

G_d's Pee vond ik nochtans een geweldig album, beter dan het laatste waar ik nu naar aan het luisteren ben (ook al vind ik het nog steeds echt goed). De muziek is inderdaad heel wat directer en gemakkelijker verteerbaar dan wat ze in hun beginperiode maakten. Ik denk niet dat ik zo veel van GYBE zou zijn gaan houden als ze alleen maar albums als deze uitbrachten. Maar dat kan me niet veel schelen tbh, want ook bij mij raakt de muziek nog steeds een snaar.

De nieuwe van The Smile moet ik nog een paar keer beluisteren voor ik er een oordeel over kan geven. Het klinkt nog wat meer coherent als een album maar er zijn minder nummers die onmiddellijk een impact maken zoals op de vorige albums.
Ik vind de nieuwe echt... fucking groovy.
 
Laatst bewerkt:
Ik begrijp het gevoel over GY!BE, hoe goed hun albums sinds de reünie ook zijn vallen ze licht ten opzichte van alles voor hun hiatus. Ik ben blij dat ze touren en hun albums zijn nog steeds goed maar dat extra van een F#A#oo of LYSFLATH zie ik niet meer gebeuren.

Desalnietttemin, door de reünie heb ik Sleep live kunnen meemaken en dat maakt mijn leven een stukje completer en mooier.
 
Is dat niet vooral omdat we met een nostalgische blik naar GYBE kijken? Ik merk dat vaker bij artiesten die al wat langer bezig zijn dat je automatisch naar hun eerste werken teruggrijpt. In het geval van GYBE, ik heb ze pas leren kennen na ze al gestopt waren dus natuurlijk hebben die eerste albums veel meer impact.

Als ik even een persoonlijke ranking uit de losse pols draai zou het er zo uit zien denk ik:

F#Aoo
Slow Riots
Lift Your
Allelujah
Asunder
G_d's PEE
No Title
Yanqui UXO
Luciferian Towers

De verschillen zijn klein al krijgen de laatste twee hier steeds het minste airplay, misschien moet ik vandaag Luciferian Towers eens opzetten.
Nu ik het hier trouwens zo neerpen, wat een waanzinnig indrukwekkende discografie is dit eigenlijk. :drool:
 
Niet nieuw sinds vandaag, maar heeft hier de afgelopen week/weken wel regelmatig opgestaan:

Christopher Owens - I Wanna Run Barefoot Through Your Hair
Soloplaat van zanger van Girls. Dat laatste nummer is zo'n heerlijk lang uitgesponnen nummer als Vomit (dat ik nog net ietsjes hoger plaats wel)



Nap Eyes - The Neon Gate
Herkenbare stem, maar kan het niet pinpointen. Destroyer misschien?


MJ Lenderman - Manning Fireworks
Deze werkelijk al grijsgedraaid. Geeft mij wat Car Seat Headrest vibes met een folk toets.
Binnenkort ook in de Botanique tickets waren amper €10. Uitverkocht ondertussen.
 
Ben eens benieuwd!!

Folkies eten goed dezer dagen:

Real talk Laura Marling heeft ondertussen een toch wel indrukwekkend oeuvre uitgebouwd met een paar heel goeie albums. Once I Was An Eagle is misschien mijn favoriet voorlopig.
En deze stond de voorbije week op repeat bij mij:


Vandaag ook nieuwe Moin!


Én Amyl & The Sniffers

Porridge Radio vond ik ook goed, Amyl deed me bij een eerste luisterbeurt veel minder. Misschien te hoge verwachtingen na het vorige album. Moin moet ik nog horen, saving the best for last?
Niet nieuw sinds vandaag, maar heeft hier de afgelopen week/weken wel regelmatig opgestaan:

Christopher Owens - I Wanna Run Barefoot Through Your Hair
Soloplaat van zanger van Girls. Dat laatste nummer is zo'n heerlijk lang uitgesponnen nummer als Vomit (dat ik nog net ietsjes hoger plaats wel)



Nap Eyes - The Neon Gate
Herkenbare stem, maar kan het niet pinpointen. Destroyer misschien?


MJ Lenderman - Manning Fireworks
Deze werkelijk al grijsgedraaid. Geeft mij wat Car Seat Headrest vibes met een folk toets.
Binnenkort ook in de Botanique tickets waren amper €10. Uitverkocht ondertussen.
Girls nooit veel beluisterd maar onlangs het debuut willekeurig nog eens opgezet en dat is toch wel een fijne plaat. Manning Fireworks laat me helaas vrij koud, jammer want z’n vorig album vond ik wel tof.
 
Terug
Bovenaan