Opnieuw op eigen benen na een lange relatie
- Onderwerp starter Mulan
- Startdatum
En, aan te raden?
Geen klagen van gehad, mooie herinnering en ook energiek,
Maar overleden toen ik 7 was, dat was dus minder.
Maar oorzaak stond los van leeftijd.
pardal
Well-known member
Ik vond dat ik op mijn 38ste al oud was om nog eens papa te zijn.
Zelf mijn vader verloren toen hij net geen 50 was. Dat speelt wel mee in mijn hoofd, dat de jongste dan maar 12 is.
Anderzijds een van mijn nichtjes is samen met iemand van 70 en ze zijn een paar maanden geleden ouders geworden. Hij heeft zowel volwassen kinderen, kleinkinderen, nog een tiener uit een andere relatie en nu dus terug een baby.
Zelf mijn vader verloren toen hij net geen 50 was. Dat speelt wel mee in mijn hoofd, dat de jongste dan maar 12 is.
Anderzijds een van mijn nichtjes is samen met iemand van 70 en ze zijn een paar maanden geleden ouders geworden. Hij heeft zowel volwassen kinderen, kleinkinderen, nog een tiener uit een andere relatie en nu dus terug een baby.
Bijna 1 maand verder nu en ik ben nog wel een puinhoop, teveel herinneringen, te moeilijk om te kijken hoe de andere persoon haar leven verder zet terwijl dat van jou stil staat.
Vannacht gedroomd dat we een leuke dag hadden en terug samenkwamen en knuffelen en doen, fuck wat een hel om daar uit wakker te worden.
De dagen dat ik de kleine niet heb loop ik hier 12-14 uur te werken omdat ik niet veel anders kan doen, er is toch niemand die op me wacht, mijn werk gaat zeker 30-40% trager dan vroeger dusja kan niet anders dan gewoon rustig aan de hele dag verder doen.
De schatter is geweest dus nu is het afwachten op wat cijfers en nummers en dan eens gaan rekenen en tellen wat ik ga doen met het huis.
Vannacht gedroomd dat we een leuke dag hadden en terug samenkwamen en knuffelen en doen, fuck wat een hel om daar uit wakker te worden.
De dagen dat ik de kleine niet heb loop ik hier 12-14 uur te werken omdat ik niet veel anders kan doen, er is toch niemand die op me wacht, mijn werk gaat zeker 30-40% trager dan vroeger dusja kan niet anders dan gewoon rustig aan de hele dag verder doen.
De schatter is geweest dus nu is het afwachten op wat cijfers en nummers en dan eens gaan rekenen en tellen wat ik ga doen met het huis.
Enj0i^
Active member
Ah yes niks leuker dan die dromen!
Zelfs als je een goede dag hebt gehad en er praktisch niet hebt aan gedacht krijg je opeens meer dan een jaar later toch nog zo'n vreselijke kutdroom
Gelukkig duurt dit ook steeds minder en minder lang om het dan een plaats te geven bij het wakker worden.
Dag per dag.
poeperman
Well-known member
Hoho heerlijk voor die mens. Binnen 15j weer een vers blaadje. Legacy 4.0
kinxton
Active member
Kan wel enkele weken tot paar maanden duren, je focussen op 't werk en je kleine, en het zal wel overwaaien. Komt goed, ander en beter, maar ook voor jou een levensles om je toekomstige liefde wat meer aandacht te geven. De mijne beklaagd het hier ook soms, maar weet ten minste dat ik op weg ben naar een leuker leven, dat is ook één van de redenen waarom ik stop met m'n zaak...
Altijd open om eens ene of meer te gaan drinken! PM.
Wij waren ook op weg naar een leuker leven. Het was nog 1, max 2 jaar tandenbijten, maarja.
Allé, tandenbijten was een groot woord, we hadden niets tekort, konden gewoon nog niet echt reizen en grote verlof nemen.
Mulan
Well-known member
Mijn vroegere buren:
Zij had vrij snel na de breuk een nieuwe partner die nog geen kinderen had en er ECHT wel nog wou: jaar erop een zoontje.
Die zijn nu +- 15j uit elkaar; volwassen kinderen ondertussen en nu is hij op 55j ook recent opnieuw papa geworden.
Mijn ex zijn kinderwens was/is ook nog niet opgeborgen ondanks onze dochter dus daarin zou ik ook niet verschieten mocht ik ooit nog horen dat er gezinsuitbreiding komt.
Mijn zus heeft 2 kinderen met haar ex; hij heeft ondertussen ook weer 2 kinderen met zijn nieuwe partner (50/50 co-ouderschap) waarvan zijn 45ste verjaardag werd gevierd enkele dagen na de geboorte van zijn jongste.
Het enige wat telt is of jullie SAMEN die keuze bewust willen maken.
Laatst bewerkt:
kinxton
Active member
Helaas kan een gedachte soms al te vergaand zijn voor iemand, of men is intussen al iemand tegengekomen zonder er wat mee te doen, en om u niet te kwetsen stoppen ze de relatie liever om dan verder aan te pappen met die persoon.
Ik mag al blij zijn dat die van mij begrip en geduld heeft, het is niet altijd rozengeur en manenschijn en sommige limieten werden bereikt, maar dat is zo van beide kanten. Veel water bij de wijn doen, maar soms spat de bubbel uiteen en is er geen terugweg.
Als kleine ondernemer is het vaker nog moeilijker omdat je samen iets aan het opbouwen bent, om dan te zien dat de partner er niet even gelukkig/serieus over is, komt dan nog harder aan.
@Chickenlal , veel sterkte man. Had dat helemaal gemist.
Wij hadden ook niets te kort, hell, we woonden 2 weken in onze nieuwbouw toen we uit elkaar gingen. Maar een relatie draait om veel meer dan geld en materiële dingen. Ben nog altijd wat materialisitsch, maar dan vooral naar het huis toe en wat spullen voor de hobby, minder naar nog meer geld, wss omdat dat er tegenwoordig voldoende is.
Ik heb in 2016 na veel tobben het huis dan overgenomen, omdat dat financieel goed doenbaar was (nauwelijks duurder dan appartement huren, moest mijn ex niets betalen, enkel de 1% miserietaks en notariskosten) en om de kleine een vaste thuis te geven, we waren op 2 jaar namelijk al 2x verhuisd (van eigen appartement, naar huurappartement tijdens bouw, naar definitief huis). Mijn zoontje werd net 4 toen ik ging scheiden, had zijn kamer mogen kiezen etc. Veel sentimenteel gedoe en dat is OK.
Je moet gewoon goed zorgen voor je zoontje, maar dat is duidelijk je prioriteit, dat wisselen van huis, vergeet dat. Eens dat 1 van de 2 verder gaat is dat niet doenbaar. Als je je huis kan houden (ook al is het te groot nu), dan zou ik dat doen. Het is belangrijker om je ex trachten een huis/appartement dichtbij te laten betrekken. Mijn vrouw is ook gescheiden en haar man woont 50km verder, die is het contact met zijn kinderen gewoon kwijt, die zijn daar niet graag etc (gelukkig is het een 20/80 regeling). Dat moet je trachten te vermijden. Nu, hun vader zoekt ook geen contact, in periodes dat hij niet kan en de kinderen 6! weken niet ziet, geen enkel telefoontje.
Net als jij heb ik ook in een (heel) donkere periode gezeten toen, toch wel een jaar, waar 1 week gewerkt werd en 1 week wat relaxter voor de zoon. De wisselmomenten dat ik hem moest wegbrengen waren een hell, tot wenen in een hoekje toe, niets kon mij op dat moment troosten.
Maar alles betert, na een tijd rondpo*epen, ondertussen iemand leren kennen met 2 kindjes, 5 jaar LAT relatie terwijl de kinderen elkeer door en door leerde kennen, dan samen gaan wonen, getrouwd, nieuw groter huis gekocht en nog nooit zo gelukkig geweest op dat vlak. Enfin, buiten het feit dat mijn zoontje niet altijd bij mij is zal ik wss op het toppunt van geluk zitten.
Ergens blijft het wringen dat je zoontje op- en af moet, maar mijn zoon is dat zo gewoon en weet nietmeer beter. Nu die 13 is, is die grens ook minder strikt, mijn zoon is veel meer bij mij dan bij mijn ex. Heeft een eigen GSM met abbonnement en je kan altijd bellen, hij belt soms ook, al heeft hij meestal iets nodig dan.
Misschien is dat de standvastigheid, hulp bij school, wel een eigen kamer hier dat het hem doet, ik weet het niet. Maar mijn zoontje ziet 0 af van de scheiding. Nu is het wel zo dat hij perfect overeenkomt met de kinderen van mijn vrouw, die zit nu voor het 3de jaar samen in de klas met haar zoon (eerste middelbaar nu), doen alles samen. Als mijn zoontje bij mijn ex is gaan die samen buiten ravotten, die komt hier studeren etc.
Een aantal dingen ga je idd moeten dubbel kopen, maar dat mag geen probleem zijn al je financiën dat toelaten.
Een aantal zaken kan gemeenschappelijk, wij doen schoenen, jassen, schoolgerief, laptop/tablet en dan zal je het veruit gehad hebben. Maar dat zal echt het minste van je zorgen zijn.
Wij hadden ook niets te kort, hell, we woonden 2 weken in onze nieuwbouw toen we uit elkaar gingen. Maar een relatie draait om veel meer dan geld en materiële dingen. Ben nog altijd wat materialisitsch, maar dan vooral naar het huis toe en wat spullen voor de hobby, minder naar nog meer geld, wss omdat dat er tegenwoordig voldoende is.
Ik heb in 2016 na veel tobben het huis dan overgenomen, omdat dat financieel goed doenbaar was (nauwelijks duurder dan appartement huren, moest mijn ex niets betalen, enkel de 1% miserietaks en notariskosten) en om de kleine een vaste thuis te geven, we waren op 2 jaar namelijk al 2x verhuisd (van eigen appartement, naar huurappartement tijdens bouw, naar definitief huis). Mijn zoontje werd net 4 toen ik ging scheiden, had zijn kamer mogen kiezen etc. Veel sentimenteel gedoe en dat is OK.
Je moet gewoon goed zorgen voor je zoontje, maar dat is duidelijk je prioriteit, dat wisselen van huis, vergeet dat. Eens dat 1 van de 2 verder gaat is dat niet doenbaar. Als je je huis kan houden (ook al is het te groot nu), dan zou ik dat doen. Het is belangrijker om je ex trachten een huis/appartement dichtbij te laten betrekken. Mijn vrouw is ook gescheiden en haar man woont 50km verder, die is het contact met zijn kinderen gewoon kwijt, die zijn daar niet graag etc (gelukkig is het een 20/80 regeling). Dat moet je trachten te vermijden. Nu, hun vader zoekt ook geen contact, in periodes dat hij niet kan en de kinderen 6! weken niet ziet, geen enkel telefoontje.
Net als jij heb ik ook in een (heel) donkere periode gezeten toen, toch wel een jaar, waar 1 week gewerkt werd en 1 week wat relaxter voor de zoon. De wisselmomenten dat ik hem moest wegbrengen waren een hell, tot wenen in een hoekje toe, niets kon mij op dat moment troosten.
Maar alles betert, na een tijd rondpo*epen, ondertussen iemand leren kennen met 2 kindjes, 5 jaar LAT relatie terwijl de kinderen elkeer door en door leerde kennen, dan samen gaan wonen, getrouwd, nieuw groter huis gekocht en nog nooit zo gelukkig geweest op dat vlak. Enfin, buiten het feit dat mijn zoontje niet altijd bij mij is zal ik wss op het toppunt van geluk zitten.
Ergens blijft het wringen dat je zoontje op- en af moet, maar mijn zoon is dat zo gewoon en weet nietmeer beter. Nu die 13 is, is die grens ook minder strikt, mijn zoon is veel meer bij mij dan bij mijn ex. Heeft een eigen GSM met abbonnement en je kan altijd bellen, hij belt soms ook, al heeft hij meestal iets nodig dan.
Misschien is dat de standvastigheid, hulp bij school, wel een eigen kamer hier dat het hem doet, ik weet het niet. Maar mijn zoontje ziet 0 af van de scheiding. Nu is het wel zo dat hij perfect overeenkomt met de kinderen van mijn vrouw, die zit nu voor het 3de jaar samen in de klas met haar zoon (eerste middelbaar nu), doen alles samen. Als mijn zoontje bij mijn ex is gaan die samen buiten ravotten, die komt hier studeren etc.
Een aantal dingen ga je idd moeten dubbel kopen, maar dat mag geen probleem zijn al je financiën dat toelaten.
Een aantal zaken kan gemeenschappelijk, wij doen schoenen, jassen, schoolgerief, laptop/tablet en dan zal je het veruit gehad hebben. Maar dat zal echt het minste van je zorgen zijn.
Ondertussen zijn we een 7-tal weken verder zeker.
Ik ga nogsteeds naar de psycholoog, het is nu een dag of 2-3 dat het mentaal met mij wat beter gaat en dat ik ook terug wat vlotter mijn werk kan doen. Heb echt 7 weken dagelijks zitten huilen, zowel in bed als in mijn loods, gewoon random de hele dag door... Maar nu begint het stilletjes te beteren...
Volgende week verhuist ze naar haar appartement en dan gaan we officieel in de week week regeling en kunnen we beide verder met ons leven zeker.
Al blijft het echt enorm enorm jammer natuurlijk, ik blijf nogsteeds met het gevoel dat er niets gebeurd is die niet kan opgelost worden.
Ik was te weinig aanwezig, maar zij is evengoed in fout (en dat zegt ze zelf ook, dat is niet eerlijk geweest), zij heeft de relatie in stilte laten doodbloeden. Ze had moeten zeggen dat ze ongelukkig was en dan hadden we er aan kunnen werken. Nu was het gewoon eens "we zijn weer als broer en zus" en dan werkten we er weer eens aan. Maar ze had echt moeten zeggen ik ben ongelukkig en ik denk er aan om bij je weg te gaan, dan ging ik ook wakker geschud zijn zoals ik nu wakker geschud ben.
Elk weekend nu dat ik de kleine heb probeer ik er echt tijd en energie in te steken en zeker nu dat het nog vakantie was zijn we nog gaan zwemmen, naar de zoo geweest, speeldorp etc... Echt leuke dingen gaan doen.
Natuurlijk kan dat ook niet elk weekend, zeker niet als alleenstaande krijg je dat allemaal niet bekostigd.
Maar ik voel dat het beter begint te gaan met me, het moeilijkste is de leegte als ik thuis ben. Maar de leegte op mijn werk daar kan ik al beter mee om.
Het huis ga ik ook overnemen, gelukkig kunnen mijn ouders 3/4 van het bedrag dat ik haar moet toeschieten, deels als gift en deels als voorschot op de erfenis en dan gaat het wel haalbaar zijn. Overschot zal er niet zijn de eerste jaren, maar het gaat te doen zijn. En nog 15 jaar en het is van mij en van mij alleen
edit: de wisselmomenten zijn inderdaad wel heftig. Ook al stak ik hem vroeger nooit in bed, als ik hem nu de avond voor de wissel in bed deed (het was nog geen school), dan lag ik ook te wenen naast hem toen hij sliep.
Vandaag een uurtje aan de telefoon gehangen met mijn ex en het is vandaag ook wissel, ze had hem afgezet aan school en dan gezegd "tot maandag" en dan is ze ook al huilend naar huis gelopen. Dan hebben we even gebeld en samen nog even gehuild aan de telefoon haha. Maar dat gaan heel lang heel moeilijke momenten blijven vrees ik, zeker als ze nog kleiner zijn.
edit2:
Natuurlijk heb ik ook nogsteeds de hoop, waar ik niet van af geraak.
Het feit dat ik denk dat als ze een tijdje gaat alleen wonen ze misschien toch gaat inzien dat het allemaal zo slecht niet was en dat we toch nog konden werken aan een betere toekomst samen.
Ik besef ondertussen ook beter waarom ze weg is, door te praten met haar zussen vooral en ik begrijp het ook.
We waren niet veel samen en als we samen waren, waren we ook niet altijd meer echt verbonden, je kent het wel elk in een hoekje van de zetel wat scrollen, dat is niet samen zijn natuurlijk.
Ik ga nogsteeds naar de psycholoog, het is nu een dag of 2-3 dat het mentaal met mij wat beter gaat en dat ik ook terug wat vlotter mijn werk kan doen. Heb echt 7 weken dagelijks zitten huilen, zowel in bed als in mijn loods, gewoon random de hele dag door... Maar nu begint het stilletjes te beteren...
Volgende week verhuist ze naar haar appartement en dan gaan we officieel in de week week regeling en kunnen we beide verder met ons leven zeker.
Al blijft het echt enorm enorm jammer natuurlijk, ik blijf nogsteeds met het gevoel dat er niets gebeurd is die niet kan opgelost worden.
Ik was te weinig aanwezig, maar zij is evengoed in fout (en dat zegt ze zelf ook, dat is niet eerlijk geweest), zij heeft de relatie in stilte laten doodbloeden. Ze had moeten zeggen dat ze ongelukkig was en dan hadden we er aan kunnen werken. Nu was het gewoon eens "we zijn weer als broer en zus" en dan werkten we er weer eens aan. Maar ze had echt moeten zeggen ik ben ongelukkig en ik denk er aan om bij je weg te gaan, dan ging ik ook wakker geschud zijn zoals ik nu wakker geschud ben.
Elk weekend nu dat ik de kleine heb probeer ik er echt tijd en energie in te steken en zeker nu dat het nog vakantie was zijn we nog gaan zwemmen, naar de zoo geweest, speeldorp etc... Echt leuke dingen gaan doen.
Natuurlijk kan dat ook niet elk weekend, zeker niet als alleenstaande krijg je dat allemaal niet bekostigd.
Maar ik voel dat het beter begint te gaan met me, het moeilijkste is de leegte als ik thuis ben. Maar de leegte op mijn werk daar kan ik al beter mee om.
Het huis ga ik ook overnemen, gelukkig kunnen mijn ouders 3/4 van het bedrag dat ik haar moet toeschieten, deels als gift en deels als voorschot op de erfenis en dan gaat het wel haalbaar zijn. Overschot zal er niet zijn de eerste jaren, maar het gaat te doen zijn. En nog 15 jaar en het is van mij en van mij alleen
edit: de wisselmomenten zijn inderdaad wel heftig. Ook al stak ik hem vroeger nooit in bed, als ik hem nu de avond voor de wissel in bed deed (het was nog geen school), dan lag ik ook te wenen naast hem toen hij sliep.
Vandaag een uurtje aan de telefoon gehangen met mijn ex en het is vandaag ook wissel, ze had hem afgezet aan school en dan gezegd "tot maandag" en dan is ze ook al huilend naar huis gelopen. Dan hebben we even gebeld en samen nog even gehuild aan de telefoon haha. Maar dat gaan heel lang heel moeilijke momenten blijven vrees ik, zeker als ze nog kleiner zijn.
edit2:
Natuurlijk heb ik ook nogsteeds de hoop, waar ik niet van af geraak.
Het feit dat ik denk dat als ze een tijdje gaat alleen wonen ze misschien toch gaat inzien dat het allemaal zo slecht niet was en dat we toch nog konden werken aan een betere toekomst samen.
Ik besef ondertussen ook beter waarom ze weg is, door te praten met haar zussen vooral en ik begrijp het ook.
We waren niet veel samen en als we samen waren, waren we ook niet altijd meer echt verbonden, je kent het wel elk in een hoekje van de zetel wat scrollen, dat is niet samen zijn natuurlijk.
Laatst bewerkt:
schiptrekker
Member
Zo herkenbaar ...Ondertussen zijn we een 7-tal weken verder zeker.
Ik ga nogsteeds naar de psycholoog, het is nu een dag of 2-3 dat het mentaal met mij wat beter gaat en dat ik ook terug wat vlotter mijn werk kan doen. Heb echt 7 weken dagelijks zitten huilen, zowel in bed als in mijn loods, gewoon random de hele dag door... Maar nu begint het stilletjes te beteren...
Volgende week verhuist ze naar haar appartement en dan gaan we officieel in de week week regeling en kunnen we beide verder met ons leven zeker.
Al blijft het echt enorm enorm jammer natuurlijk, ik blijf nogsteeds met het gevoel dat er niets gebeurd is die niet kan opgelost worden.
Ik was te weinig aanwezig, maar zij is evengoed in fout (en dat zegt ze zelf ook, dat is niet eerlijk geweest), zij heeft de relatie in stilte laten doodbloeden. Ze had moeten zeggen dat ze ongelukkig was en dan hadden we er aan kunnen werken. Nu was het gewoon eens "we zijn weer als broer en zus" en dan werkten we er weer eens aan. Maar ze had echt moeten zeggen ik ben ongelukkig en ik denk er aan om bij je weg te gaan, dan ging ik ook wakker geschud zijn zoals ik nu wakker geschud ben.
Elk weekend nu dat ik de kleine heb probeer ik er echt tijd en energie in te steken en zeker nu dat het nog vakantie was zijn we nog gaan zwemmen, naar de zoo geweest, speeldorp etc... Echt leuke dingen gaan doen.
Natuurlijk kan dat ook niet elk weekend, zeker niet als alleenstaande krijg je dat allemaal niet bekostigd.
Maar ik voel dat het beter begint te gaan met me, het moeilijkste is de leegte als ik thuis ben. Maar de leegte op mijn werk daar kan ik al beter mee om.
Het huis ga ik ook overnemen, gelukkig kunnen mijn ouders 3/4 van het bedrag dat ik haar moet toeschieten, deels als gift en deels als voorschot op de erfenis en dan gaat het wel haalbaar zijn. Overschot zal er niet zijn de eerste jaren, maar het gaat te doen zijn. En nog 15 jaar en het is van mij en van mij alleen
Toen het mij net overkomen was, vertelde iemand mij over de Kubler-Ross curve. Dat is een curve dat het verloop samenvat bij een plots en ongewild verlies, zoals een overlijden, maar ook zoals een scheiding er eentje is. Op dat moment hechtte ik er weinig geloof in, dat die curve ooit weer een opwaartse trend kent. Ik had net zoals jij een immens verdriet en zag amper een uitweg.
Ondertussen, anderhalf jaar later kan ik wel zeggen dat ik al in de opwaartse trend beland ben. Googel die curve eens en prent het in uw hoofd. Het zal je enigszins bewust maken dat er nog een moeilijk traject voor jou ligt. Momenteel zit jij in die fase van ongeloof, angst, verdriet ... Maar de kans is groot dat je nog dieper zal vallen zodra alles concreet is. Wees daar op voorbereid.
Maar probeer ook, en ik weet dat het immens moeilijk is, te denken dat het effectief ooit zal beteren. Je zal stukje bij beetje accepteren, berusten en loslaten. Ik ben daar ongeveer net aan begonnen, en de ene dag lukt het beter dan de andere, maar het is effectief aan het gebeuren. En dus geloof ik er rotsvast in dat het enkel maar zal beteren.
Uiteraard is dat zeer persoonlijk, maar je kan het een kans geven om het als houvast te gebruiken.
Wat betreft jouw twijfel of dit allemaal wel nodig was, en of het fair is dat je geen kans gekregen hebt, en of het toch niet anders had kunnen verlopen ... probeer dat los te laten. Die gevoelens hebben mij maanden verteerd, maar nu ik al zoveel verder in het proces zit, besef ik meer en meer dat het iets ondefinieerbaar is. Soms denk ik: was er maar echt een reden geweest zoals bijvoorbeeld overspel. Dan kan je het echt daar aan toe wijzen en is het beter te vatten. Als je partner zegt dat ze ongelukkig is, maar dat je verder een goeie man en papa bent, dat vond ik zeer moeilijk te begrijpen. Maar ondertussen begrijp ik wel dat het effectief een reden kan zijn: "het" niet meer voelen, zich afvragen "of dit het nu is", twijfelen aan een toekomst samen. Dus, hoe moeilijk ook, maar het is een reden. En hier was het ook onomkeerbaar, hoe zeer ik ook mijn best deed. Kwel uzelf niet met die vraag.
Succes met alles wat er nog aan komt. Maar probeer mij te geloven: op een dag zal de zon weer (een beetje) schijnen.
Goed te lezn dat het al iets beter gaat, het is natuurlijk te vroeg om te concluderen dat het ergste achter de rug is, aangezien je nog de officiële verhuizing, samen naar de notaris ed moet. Dat zijn momenten dat je een herval kan hebben, maar dat is iets waar je wel door moet.
Ik herken ook hetgeen wat je zegt, dat je als vader in een gezin onbewust minder tijd uittrekt voor je kind. Ik ging quasi elk weekend een heel weekend weg bvb (RC racen in competitieverband), iets waar ik van de ene op de andere mee gestopt ben wegens geen tijd.
Nu staat mijn zoon duidelijk op de eerste plaats, ik game/race nog graag, maar enkel en alleen wanneer daar echt tijd voor is. Nu hij wat ouder wordt trekt die ook volledig zijn plan en krijg ik meer tijd terug, enkel het school is een echte slokop qua tijd.
Neem vooral de tijd voor jezelf, sluit je zeker niet op en koester de extra tijd die je nu met je zoontje krijgt. Hij wordt zeer snel groot.
Maar @schiptrekker heeft het juist, het lijkt ver weg, maar op een dag trekken die sombere wolken weg en beetje bij beetje komt de zon er door. Hoe lang dat duurt kan alleen jij bepalen.
Ik herken ook hetgeen wat je zegt, dat je als vader in een gezin onbewust minder tijd uittrekt voor je kind. Ik ging quasi elk weekend een heel weekend weg bvb (RC racen in competitieverband), iets waar ik van de ene op de andere mee gestopt ben wegens geen tijd.
Nu staat mijn zoon duidelijk op de eerste plaats, ik game/race nog graag, maar enkel en alleen wanneer daar echt tijd voor is. Nu hij wat ouder wordt trekt die ook volledig zijn plan en krijg ik meer tijd terug, enkel het school is een echte slokop qua tijd.
Neem vooral de tijd voor jezelf, sluit je zeker niet op en koester de extra tijd die je nu met je zoontje krijgt. Hij wordt zeer snel groot.
Maar @schiptrekker heeft het juist, het lijkt ver weg, maar op een dag trekken die sombere wolken weg en beetje bij beetje komt de zon er door. Hoe lang dat duurt kan alleen jij bepalen.
cege
Well-known member
1) Waarom moet ze zeggen dat ze weg wil, voor je in gang zou schieten ? Je wil toch dat je partner uit zichzelf iets doet ? Ik zou ook niet elke keer bij de madam willen moeten neuten om wat aandacht te krijgen. Zeker niet met de 'ik ga weg als je geen aandacht geeft'.
2) Wat had ze dan moeten zeggen ? Ik vind het niet leuk dat we elk in een hoekje zitten en niks samen doen ? Zou dat niet obvious moeten zijn
3) Wat vond jij dan nog zo leuk aan de relatie ? Elk in een hoekje scrollen, lijkt me niet de definitie van leuke relatie ?
Omdat je in de sleur van het dagelijkse leven soms niet altijd door hebt dat er iets aan de hand is...
Maar bedankt voor je feedback
Maar bedankt voor je feedback
Guazala
Well-known member
Ja, waarom eigenlijk? Allez wat ne noob moet je ook zijn om met je partner uit elkaar te gaan. Je kan er toch ook gewoon voor zorgen dat je de perfecte relatie hebt, met perfecte communicatie, een perfect aanvoelen van elkaars noden en wensen, perfect op elkaar afgestemde agenda's en uiteraard een perfecte frequentie, intensiteit en uitvoering van intimiteit en seks.
Als je daar gewoon voor zorgt, hoef je niet uit elkaar te gaan. Simpel!
Enj0i^
Active member
Hehe zeer herkenbaar
Heeft een dik jaar geduurd bij mij die hoop, en je zoekt hem echt in de domste kleine details...
Gaat uiteindelijk ook wel weg! Ik ben zelf iemand die heel lang blijft hangen bij dingen en moeilijk mij over iets kan zetten, maar we zijn nu dik anderhalf jaar verder en uiteindelijk heb ik op een maand waarschijnlijk 27 goeie dagen en 4 slechte. Kan ik dik mee leven!
Het gene dat het moeilijkst zich hersteld bij mij is het zelfvertrouwen... Ik voel me nog altijd héél vaak alsof ik uiteindelijk gewoon niet goed genoeg was. Ik zie nu ook in haar nieuwe relatie dat ze wel een beetje terug aan het openbloeien is, dus ergens bevestigt dat ook wel dat het deels aan mij lag. Dat vind ik moeilijker om van terug te komen, hoe leer je jezelf terug graag zien?
Ik had eerst gedacht dat één of meerdere goeie dates dit wel ging oplossen maar ook dat helpt niet echt om die 'wonde' terug te helen.
Dat gevoel ken ik maar al te goed. Want op het einde van de rit was het ook ik die niet goed genoeg was voor haar.
Maar dat wil niet zeggen dat ik, of we, niet goed genoeg zijn in het algemeen
Dat wil gewoon zeggen dat in mijn geval mijn introverte karakter en mijn gebrek aan nood aan affectie doorheen de dag geen voldoende match waren met haar nood aan affectie. Dat wil niet zeggen dat we niet goed genoeg zijn, maar niet voor de verwachtingen van deze persoon, misschien wel voor iemand anders hé.Maar het ergste vind ik ook dat ik haar niet gelukkig kon maken en zelfs al moesten we het proberen, weet ik nogsteeds niet als ik haar gelukkig kan maken. Ik kan me wel aanpassen en verbeteren, maar onze karakters liggen op zich misschien te ver uit elkaar.
Gisteren is ze dan verhuisd.
Ook al hebben we al 2 maand niet meer samen gewoond, het is toch raar, heb nog wel wat traantjes gelaten gisteren, was een week geleden dat ik nog geweend had.
Kan toch voor haar niet anders dan ongelofelijk raar zijn ook om hier de nacht voordien de laatste keer geslapen te hebben, de laatste keer de deur toe te trekken in het huis dat we samen hebben gebouwd (allé gestript en verbouwd)...
Haar hoofdkussen en slaapknuffel die nu weg zijn, die hakken er wel in.
Ook al hebben we al 2 maand niet meer samen gewoond, het is toch raar, heb nog wel wat traantjes gelaten gisteren, was een week geleden dat ik nog geweend had.
Kan toch voor haar niet anders dan ongelofelijk raar zijn ook om hier de nacht voordien de laatste keer geslapen te hebben, de laatste keer de deur toe te trekken in het huis dat we samen hebben gebouwd (allé gestript en verbouwd)...
Haar hoofdkussen en slaapknuffel die nu weg zijn, die hakken er wel in.
