Opnieuw op eigen benen na een lange relatie

[Topperman]

Ik ga mezelf nog eens quoten.

Zoals hierboven te lezen valt ben ik deze lente gebroken met mijn vriendin. Toch even diep gezeten deze zomer. Het waren lange maanden waarin ik haar heb gemist en waar ik me eenzaam heb gevoeld. Veel naar oude foto's gekeken en liedjes gespeeld met herinneringen, you know the drill. Mijn hobbies en vrienden hielden me gelukkig in balans.

Nu, na enkele maanden werden er verrassend genoeg opnieuw berichten uitgewisseld. De frequentie van sturen ging steeds omhoog. Eerst eerder informatief maar steeds meer inhoudelijk. In putje zomer besloten om nog eens af te spreken op een Antwerps terrasje en ze is eigenlijk nooit meer weggegaan. Vuurwerk! Het wonder is geschied en we waren opnieuw samen.

We zijn nu enkele maanden verder en waar in het begin de hormonen en de herwonnen liefde me op een roze wolk zetten begin ik nu toch meer en meer te voelen waarom het eerder niet werkte. De twijfel sluipt er overal in en ik krijg het gevoel een fout gemaakt te hebben. Ik zit de hele tijd in m'n hoofd dingen af te wegen. Ligt het echt aan haar of saboteer ik mezelf? Ga ik niet altijd op zoek zijn naar "iets beters"? Moet ik niet gewoon eens durven springen, of passen we gewoon niet bij elkaar? Ik voel me niet oprecht naar haar toe. Ik panikeer een beetje.

Daarnaast is er ook schuldgevoel. Ze wil heel graag kinderen en liefst zo snel mogelijk gezien haar leeftijd. Dit afblazen betekent voor haar misschien een toekomst zonder kinderen. Ik weet dat het niet zou mogen meespelen in mijn beslissing, maar it does.

Dus ja, ik balanceer nu al enkele dagen op de rand om het te vertellen.
Maar het is nooit het juiste moment en ik vind het gewoon moeilijk. Eenmaal gezegd is er geen weg terug.

>> Advies is moeilijk gezien de beperkte informatie, maar ik wou het even van me afschrijven.

Je gevoel is heel herkenbaar, been there.
En inderdaad sinds ik mijn twijfels uitgesproken had (want het knaagde aan mij) is het eigenlijk fout beginnen lopen.
Om dan nadien wel nog interesse te ontwikkelen om er voor te gaan maar zij uiteraard al verder was gegaan.
Wat nu wel knaagt.
Al hang ik nu misschien vast in een geïdealiseerd beeld.

Bij u complexer daar je al eens een relatie had met haar. Waarom zijn jullie uit elkaar gegaan en wat is er nu veranderd?

 

[MisterV]

Ze wil heel graag kinderen en liefst zo snel mogelijk gezien haar leeftijd. Dit afblazen betekent voor haar misschien een toekomst zonder kinderen. Ik weet dat het niet zou mogen meespelen in mijn beslissing, maar it does.

Begin alstemblieft niet aan kinderen als je met dit soort twijfels zit.

 

[Sylverscythe]

Begin alstemblieft niet aan kinderen als je met dit soort twijfels zit.

+1, een relatie gaat nooit verbeteren tijdens die eerste intense maanden en jaren trouwens.

 

[Z3r0]

Daarnaast is er ook schuldgevoel. Ze wil heel graag kinderen en liefst zo snel mogelijk gezien haar leeftijd. Dit afblazen betekent voor haar misschien een toekomst zonder kinderen. Ik weet dat het niet zou mogen meespelen in mijn beslissing, maar it does.

In deze situatie kinderen met haar willen is het slechtste idee dat ik hier dit jaar al gelezen heb.

 

[Ebel]

Je gevoel is heel herkenbaar, been there.
En inderdaad sinds ik mijn twijfels uitgesproken had (want het knaagde aan mij) is het eigenlijk fout beginnen lopen.
Om dan nadien wel nog interesse te ontwikkelen om er voor te gaan maar zij uiteraard al verder was gegaan.
Wat nu wel knaagt.
Al hang ik nu misschien vast in een geïdealiseerd beeld.

Bij u complexer daar je al eens een relatie had met haar. Waarom zijn jullie uit elkaar gegaan en wat is er nu veranderd?

Eigenlijk is er niet zo veel veranderd, behalve misschien de realisatie dat we elkaar meer misten dan we beseften.

In deze situatie kinderen met haar willen is het slechtste idee dat ik hier dit jaar al gelezen heb.

Ik zeg ook niet dat ik in deze situatie kinderen met haar wil.
Maar alles op zijn beloop laten betekent voor haar wel verlies van kostbare tijd.

 

[touring]

Ik ga mezelf nog eens quoten.

Zoals hierboven te lezen valt ben ik deze lente gebroken met mijn vriendin. Toch even diep gezeten deze zomer. Het waren lange maanden waarin ik haar heb gemist en waar ik me eenzaam heb gevoeld. Veel naar oude foto's gekeken en liedjes gespeeld met herinneringen, you know the drill. Mijn hobbies en vrienden hielden me gelukkig in balans.

Nu, na enkele maanden werden er verrassend genoeg opnieuw berichten uitgewisseld. De frequentie van sturen ging steeds omhoog. Eerst eerder informatief maar steeds meer inhoudelijk. In putje zomer besloten om nog eens af te spreken op een Antwerps terrasje en ze is eigenlijk nooit meer weggegaan. Vuurwerk! Het wonder is geschied en we waren opnieuw samen.

We zijn nu enkele maanden verder en waar in het begin de hormonen en de herwonnen liefde me op een roze wolk zetten begin ik nu toch meer en meer te voelen waarom het eerder niet werkte. De twijfel sluipt er overal in en ik krijg het gevoel een fout gemaakt te hebben. Ik zit de hele tijd in m'n hoofd dingen af te wegen. Ligt het echt aan haar of saboteer ik mezelf? Ga ik niet altijd op zoek zijn naar "iets beters"? Moet ik niet gewoon eens durven springen, of passen we gewoon niet bij elkaar? Ik voel me niet oprecht naar haar toe. Ik panikeer een beetje.

Daarnaast is er ook schuldgevoel. Ze wil heel graag kinderen en liefst zo snel mogelijk gezien haar leeftijd. Dit afblazen betekent voor haar misschien een toekomst zonder kinderen. Ik weet dat het niet zou mogen meespelen in mijn beslissing, maar it does.

Dus ja, ik balanceer nu al enkele dagen op de rand om het te vertellen.
Maar het is nooit het juiste moment en ik vind het gewoon moeilijk. Eenmaal gezegd is er geen weg terug.

>> Advies is moeilijk gezien de beperkte informatie, maar ik wou het even van me afschrijven.

Wellicht heb je last van bindingsangst en een vermijdende hechtingsstijl, die veelal zijn oorsprong heeft in je kindertijd. Het is kenmerkend dat je vroegere relaties inderdaad gaat romantiseren, personen gaat missen, gaat twijfelen indien het te intiem wordt bij bv. grote volgende stappen. Is dit je niet bekend, probeer je hierover wat in te lezen om patronen te herkennen etc... Zoek eventueel professionele hulp (pyscholoog). Struggling with the same and ongoing...

 

[Ebel]

Wellicht heb je last van bindingsangst en een vermijdende hechtingsstijl, die veelal zijn oorsprong heeft in je kindertijd. Het is kenmerkend dat je vroegere relaties inderdaad gaat romantiseren, personen gaat missen, gaat twijfelen indien het te intiem wordt bij bv. grote volgende stappen. Is dit je niet bekend, probeer je hierover wat in te lezen om patronen te herkennen etc... Zoek eventueel professionele hulp (pyscholoog). Struggling with the same and ongoing...

Klinkt inderdaad heel bekend.
39 jaar hier en al heel wat relaties achter de rug die afspringen wanneer het serieus wordt.
Daarna alles romantiseren en terug willen naar vroeger.

 

[touring]

Klinkt inderdaad heel bekend.
39 jaar hier en al heel wat relaties achter de rug die afspringen wanneer het serieus wordt.
Daarna alles romantiseren en terug willen naar vroeger.

Same... Het ergste is dat je vaak ook personen met een angstige hechtingsstijl aantrekt waardoor je in een patroon van aftrekken-afstoten belandt... Probeer te achterhalen hoe zij in elkaar zit qua hechting want een veilige hechtingsstijl zal het een pak makkelijker maken. Niet ieder type is even geschikt als je vermijdend bent. Anyway, probeer aan jezelf te werken - ik ben ook volop bezig - want wanneer je dit nu niet oplost, heb je dit sowieso opnieuw in een nieuwe relatie. Het ergste op deze leeftijd is natuurlijk dat je zowel bij jezelf als anderen met een mogelijke kinderwens zit en dit bemoeilijkt de zaken natuurlijk nog meer.

Hoe sta je dan tegenover samenwonen? Zou dat lukken denk je of komt dit ook te dicht?

 

[Biljart]

Idem hier. Geconfronteerd geweest met 4 overlijdens in heel directe omgeving tussen mijn 7e en 12e levensjaar en dit heeft een enorme impact op relatievorming, nog steeds.

Ik hoor het graag: “aan uzelf werken en hulp zoeken”, echter de dreun die je krijgt als kind, dat kan je volgens mij niet meer goedmaken.,

 

[touring]

Idem hier. Geconfronteerd geweest met 4 overlijdens in heel directe omgeving tussen mijn 7e en 12e levensjaar en dit heeft een enorme impact op relatievorming, nog steeds.

Ik hoor het graag: “aan uzelf werken en hulp zoeken”, echter de dreun die je krijgt als kind, dat kan je volgens mij niet meer goedmaken.,

Begrijp ik hoor, ik ben er ook nog niet en ik weet ook niet of het überhaupt zal lukken, maar je kan/moet het een kans geven. Op z'n minst bewust zijn van bepaalde patronen helpt toch al een beetje heb ik de indruk, ze terugdraaien/ontwijken is nog iets anders als je ergens diep vanbinnen nog met angst van vroeger zit.

 

[Biljart]

@touring en idd ook ik trek meestal vrouwen aan die ook een probleem hebben met hechting (het is alsof je tot elkaar toe getrokken wordt), wat het nog complexer maakt.,,

 

[touring]

@touring en idd ook ik trek meestal vrouwen aan die ook een probleem hebben met hechting (het is alsof je tot elkaar toe getrokken wordt), wat het nog complexer maakt.,,

Vanaf een bepaalde leeftijd zijn er ook steeds minder vrijgezellen met een veilige hechting en dan blijven de 'moeilijkere' gevallen over...

 

[Karton]

Begin alstemblieft niet aan kinderen als je met dit soort twijfels zit.

+1, een relatie gaat nooit verbeteren tijdens die eerste intense maanden en jaren trouwens.

In deze situatie kinderen met haar willen is het slechtste idee dat ik hier dit jaar al gelezen heb.

Ik heb zelf geen kinderen dus ik kan niet van de last meespreken maar als uw vriendin echt graag kinderen wil en het is qua leeftijd zon beetje haar laatste kans, en jijzelf staat ook wel open voor kinderen, kan je er dan niet aan beginnen en moest je wat later toch uit elkaar gaan gewoon een week op week scenario afspreken voor de kinderen?

Ergens lijkt mij dat ook wel aangenaam, dat je weken hebt waar je focust op je kinderen maar waar je ook weken hebt dat je enkel mag/kan bezig zijn met wat je zelf wil.

 

[arevee]

Als je aan kinderen begint moet je toch heel zeker zijn van elkaar en het feit dat je allebei kinderen wil, 100 procent zekerheid dat je samen oud wordt heb je uiteraard nooit maar denken van ach ja zij wil er dus dan zullen we er maar voor gaan ik ben ook niet anti kinderen, dat is in ieder geval een no go, imo.

 

[kinxton]

Als je aan kinderen begint moet je toch heel zeker zijn van elkaar en het feit dat je allebei kinderen wil, 100 procent zekerheid dat je samen oud wordt heb je uiteraard nooit maar denken van ach ja zij wil er dus dan zullen we er maar voor gaan ik ben ook niet anti kinderen, dat is in ieder geval een no go, imo.

Ja, doe aub niet gelijk m'n vader. 3 x 2 kinderen. Ffs. Als ge dan de oudsten zijt (37), en uw jongste stiefbroer 10 is... En dan zelf aan kinderen begint...

 

[Karton]

Als je aan kinderen begint moet je toch heel zeker zijn van elkaar en het feit dat je allebei kinderen wil, 100 procent zekerheid dat je samen oud wordt heb je uiteraard nooit maar denken van ach ja zij wil er dus dan zullen we er maar voor gaan ik ben ook niet anti kinderen, dat is in ieder geval een no go, imo.

Maar er zijn toch heel veel gescheiden koppels en nieuw samengestelde gezinnen en de kinderen komen daar toch niet per se slechter uit?

 

[Tha_nOn]

Ik heb zelf geen kinderen dus ik kan niet van de last meespreken maar als uw vriendin echt graag kinderen wil en het is qua leeftijd zon beetje haar laatste kans, en jijzelf staat ook wel open voor kinderen, kan je er dan niet aan beginnen en moest je wat later toch uit elkaar gaan gewoon een week op week scenario afspreken voor de kinderen?

Ergens lijkt mij dat ook wel aangenaam, dat je weken hebt waar je focust op je kinderen maar waar je ook weken hebt dat je enkel mag/kan bezig zijn met wat je zelf wil.

Maar ge moet wel nog altijd overeen komen over opvoeding en beslissingen rond die kinderen en idealiter normaal met elkaar kunnen omgaan en nekeer inspringen indien nodig. (En in elkaar buurt blijven wonen en hopen dat eventuele toekomstige partners meevallen met de kinderen)

Kunt dat doen met iemand die uw partner niet is en als ge daar op voorhand in het lang en breed over palavert (maar dan nog, opvoeding is moeilijk in te schatten tor ge het doet bv) maar vanuit een relatie die al wankel is en een 'we zien wel' ingesteldheid; dat lijkt mij nu niet direct een succesrecept.

 

[Sylverscythe]

Maar er zijn toch heel veel gescheiden koppels en nieuw samengestelde gezinnen en de kinderen komen daar toch niet per se slechter uit?

Ik betwijfel dat er een studie bestaat die daarover veel kan concluderen.

Als je in een falende relatie nog snel een kind maakt en dat wel ok vindt omdat je met een week/week regeling nog wat tijd hebt voor jezelf lijken me dat gewoon twee rode vlaggen in plaats van enkel een.

 

[Tanuki_]

Heel anekdotisch maar ik heb van mensen die klein waren toen hun ouders scheidden alleen maar redelijk negatieve ervaringen gehoord over hoe lastig ze het vonden om wat tussen twee werelden te leven (zelf met ouders die nog deftig overeen konden komen en dat was zeker ook niet in alle gevallen zo). Dat het voor uzelf misschien ok tot plezant lijkt om wekelijks af te wisselen is 1 ding maar denk best ook eens aan dat hypothetische kind.

 

[zarathustra]

Maar er zijn toch heel veel gescheiden koppels en nieuw samengestelde gezinnen en de kinderen komen daar toch niet per se slechter uit?

Niet slechter dan het bij ouders blijven die elkaar niet kunnen hebben? Misschien. Niet slechter dan opgroeien zonder dat trauma? Ik betwijfel het ten zeerste.

Ik ben me er 100% van bewust dat ik gefaald heb tov mijn kinderen en dat kan ik nooit meer in orde maken, dat is iets dat altijd zal bijblijven. Ja je kan uw best doen, maar het zal altijd compenseren blijven.