Iets meer dan anderhalf jaar geleden is mij exact overkomen wat jou overkomen is, al is er 1 groot verschil: wij waren reeds 26 jaar samen, waarvan 12 jaar getrouwd, en hebben twee jongvolwassen kinderen. Mijn echtgenote had nood aan een druk sociaal leven terwijl ik eerder een huismus was, en ik gunde haar dat best wel, maar toch zorgde het voor frustraties. Tot ze tenslotte op een winterachtige zondagochtend tegen mij zei: ik wil scheiden. Zonder ooit enig signaal vooraf te geven ...
Bleek dat zij al heel ver stond in dit proces, en we hebben hier ook open kunnen over praten. Maar dat nam niet weg dat ik exact voelde wat jij nu voelt: ongeloof, blinde paniek, 10 kilo vermagerd op 2 maand tijd, depressie, verdriet ... het hier neerpennen zorgt instant weer voor een knoop in mijn maag. Wij hebben eerst nog een aantal maanden aangemodderd, maar uiteindelijk bleek dat het onvermijdbaar was. Ondanks dat ik werkelijk alles geprobeerd heb, en tot alles bereid was. Wees daar dus op voorbereid dat ze inderdaad niet meer op haar beslissing zal terugkomen.
Daarna heb ik beslist om mee te werken en alles op een serene manier op te lossen. Wij hebben eigenlijk ook nooit echt ruzie gemaakt, en daar ben ik wel blij om. Ok, soms moest ik eens diep inademen en mijn woorden inslikken. Maar uiteindelijk is het enkel maar minder emotioneel belastend als je samen de rust kan bewaren.
Tot daar het 'slechte' nieuws.
Het advies dat velen hier geven dat alles goed komt, en dat de tijd zijn werk moet doen, ... die oneliners en adviezen kwamen mij de oren uit. Ik kon het niet meer horen en ik werd er zelfs kwaad om. Want net zoals jou had ik het gevoel dat mijn leven verwoest was, dacht ik enorm na over het welzijn van de kinderen, dat niks nog zin had. En ja, ook donkere gedachten hoorden daar bij.
En ik ga er niet flauw over doen: zelfs vandaag heb ik nog een bepaalde tristesse, heerst er nog ongeloof over wat mij overkomen is, en zijn er momenten waarop ik het nog heel lastig heb. Maar er is 1 groot verschil: de hemel klaart wel degelijk op, die mindere momenten worden minder talrijk, en voor een heel klein beetje geloof ik zelfs opnieuw in een leven met een andere partner.
Dus neem je tijd, laat je verdriet toe, omring je met mensen die jou graag zien, maar probeer ook rustig te blijven. Probeer een oplossing te vinden met jouw partner, ook al is dat niet de oplossing die je wenst. Op den duur had ik ook een mantra: "ooit komt alles goed". En ook al geloofde ik er zelf allerminst in, ondertussen doe ik dat wel.
Ik wens je veel moed en sterkte, maar ik wens je ook zo snel mogelijk geloof in een nieuwe (weliswaar andere) toekomst.
