Nooit gedacht dat het zou gebeuren, maar na 13 jaar gaat mijn vriendin bij me weg, we gingen over 2 maand trouwen.
We hebben 1 zoontje van 6 jaar oud.
Mijn wereld is volledig ingestort natuurlijk.
Voor haar is het iets dat al lang speelde en zij zit al veel verder in het verwerkingsproces.
Het gevoel bij mij is vooral ongeloof en wanneer ga ik wakker worden en zien dat het allemaal niet echt was. Ik kan het niet vatten dat het ons overkomt.
Oorzaak is vooral eenzaamheid, ik heb te weinig tijd in ons gezin gestoken en teveel afwezig geweest door de zaak en een zaak uitbouwen, wat je op zich ook doet voor je gezin, maarja.
Te weinig gemeenschappelijke interesses toch ook uiteindelijk, dingen die zij graag deed, deed ik niet graag en omgekeerd.
Zij deed altijd alle leuke dingen met de zoon en dan bleef ik thuis en ging ik maar werken omdat zij dan naar Disneyland was of naar Plopsaland of whatever en ik dat helemaal niet graag deed. Ze zei wel steeds het is oké, ik heb die momentjes met de zoon, het is ok.
Maar op het einde van de rit is het toch allemaal niet oké en zijn we echt uit elkaar gegroeid, ik heb dat zelf nooit opgemerkt, maar zij was blijkbaar echt eenzaam.
Met het naderen van de trouwdatum is ze dan nog meer in paniek geslaan dat ze niet wil settlen voor dit leven, dat ze meer wil, dat ze echt een soulmate wil in het leven. Ze heeft alles wat ze moet hebben, maar het was niet genoeg, mijn karakter is te verschillend, ik ben introvert zij is extravert en ik kan haar niet voldoende bieden om haar gelukkig te maken.
Na haar uitleg te horen begrijp ik haar, ik vind het jammer dat ik haar niet gelukkig kan maken.
Wat ik ook jammer vind is dat we er het laatste jaar niet meer over gepraat hebben en ik dus geen kans meer heb gehad, ook al was die kans misschien uitstel, maar ik heb er niet meer voor kunnen vechten.
Het is godverdomme heel erg moeilijk, het is nu dag 3 dat het is uitgesproken en ja we wonen nog samen natuurlijk, we gaan rustig uitzoeken hoe we alles gaan aanpakken, wat het beste is voor de kleine.
Maar fucking hell, ik kan niet eten, ik kan niet slapen, ik kan niet leven gewoon, ik kan niet werken, kan niet gamen, kan geen TV kijken.
het enige dat ik kan doen is rondjes draaien, of dat nu in de living is of op mijn loods.
De laatste 2 dagen zet ik meer dan 10.000 stappen gewoon in mijn loods, gewoon door heen en weer te wandelen pffff
Het ergste van alles is eigenlijk ook dat ze het de laatste 7-8 maand mee werkte in de zaak.
Dus ik sta zowel privé als zakelijk er terug alleen voor en ik heb zowel privé als op mijn werk de hele dag lang herinneringen aan haar... Ik ga momenteel echt door de hel.
Edit: ik heb de korte termijn hoop kunnen loslaten al, dat heeft ze duidelijk genoeg aangegeven. Het gevoel is weg voor haar.
Maar kan me toch niet onthouden van te denken aan sommige verhalen waar mensen toch na weken of maanden terug samen komen en gelukkiger zijn dan ooit
Ook zei ze toen ik dat zo eens halvelings liet vallen “ik kom nooit terug op beslissingen, dat weet je”
edit 2:
Ik weet niet als we er nu goed mee om gaan, maar ik heb gevraagd om rustig afscheid te kunnen nemen.
ze ging in de logeerkamer slapen, maar gisteren lag ik in bed gewoon met hartkloppingen en dan ben ik in de logeerkamer gegaan (ze was nog niet thuis) en daar gaan liggen met haar knuffel in mijn armen en heb daar gewoon de rust gevonden. Dan toen ze thuis kwam is ze met die knuffel naar het andere bed gegaan en lag ik weer onrustig en ben ik maar bij gaan liggen en ging het beter om te slapen.
Vandaag ook een momentje gehad waarbij we even gepraat hebben en dan heb ik haar dat verteld van die knuffelbeer en dat ik veel beter kan slapen als ze toch nog een beetje bij me is.
Fuck korte pijn zeker, let's go lange pijn??? Geen idee, er is geen handleiding voor, we zien wel zeker.
Ze werkte bij mij, dus het belangrijkste is nu dat ze eerst werk gaat zoeken en dan pas kan ze een woonplaats gaan zoeken.
We hebben geen ruzie, er is niemand die hier opeens weg moet, dus we doen het op het gemak.
En als het niet meer gaat dan kan ik even bij mijn ouders intrekken en kan ze hier nog even blijven met het zoontje, wat voor hem het beste is.
Daarna ga ik waarschijnlijk haar uitkopen en het huis behouden, maar ook dat weet ik niet als dat een goede zet is, financieel misschien wel, maar al die herinneringen om hier dan alleen te wonen in zo'n groot huis die je samen hebt gekocht en samen hebt ingericht en 10 jaar in gewoond hebt ik weet het niet.
ik voel in alles wat ge schrijft dat ge kapot zijt, maar tegelijk zie ik ook iemand die probeert eerlijk te zijn, die verantwoordelijkheid opneemt en die de dingen wil snappen. Zoals al gezegd, ge zult hier door moeten, stap voor stap, maar dit gaat ooit lichter worden.
