Avondland
Well-known member
Eenderwelk Trumptopic.
Opnieuw op eigen benen na een lange relatie
- Onderwerp starter Mulan
- Startdatum
Damocless85
Member
Bang om single te zijn... Zeg ik hem al jaren, maar het dringt niet door. Je wil niet weten hoe vijandig ze zich naar mij toe opstelt op basis van redenen die nergens op slaan.
Laatst bewerkt:
Damocless85
Member
Blij dat iemand anders het eens zegt... Voor zo'n enorme stap is een erg sterke basis nodig, en dat is er naar mijn mening helemaal niet.
Een (drastische) nieuwe start aangaan en hopen dat dit alles zal doen keren, mss in de films maar zelden in real life. Het zal alleen maar moeilijker zijn.
kinxton
Active member
Desnoods gaan we daar dan uit mekaar éh, verhuizen gaan we sowieso doen.
Zubrowka
Well-known member
Damocless85
Member
Ik hoop dat je niet op mij doelt... Ik denk dat ik al voldoende pogingen heb ondernomen om je op andere gedachten te brengen. Om even de parallel te trekken naar de gemiddelde Trump-supporter: wie niet horen wil, moet voelen
Damocless85
Member
Ondertussen ben je wel je huis en je stabiele inkomstenbron kwijt. En misschien heb je er nog een vechtscheiding erbij (of in het ergste geval een kind). Is dat het allemaal waard?
Laatst bewerkt:
Minsk? Ging kinxton niet naar Zwitserland?
Soit kinxton, ge zijt ne toffe mens denk ik maar als uw posts hier op het forum representatief zijn leeft ge wel een beetje in een fantasiewereld. Enerzijds ventileert ge vaak terecht over hoe uw vriendin op dagelijkse wijze uw ballen afkapt en in een kluis steekt om u vervolgens in oneerlijke situaties te steken. Anderzijds bedekt ge dat al snel weer met de mantel der liefde en verdwijnt ge in die grote verhuis en fantasietjes over talloze secretaresses wiens slipje doorweekt wordt als gij op de deurbel drukt.
Zoveel structurele frustraties over hoe uw partner denkt en handelt lijkt mij zeer moeilijk te overbruggen. En eerlijk gezegd, ik ken verschillende mensen met een vriendin uit het Oost-blok en verwante regio's. Stuk voor stuk kerels die per se zo iemand wilden hebben want :
- Die willen nog een 'echte' man
- Die zijn bereid om als 'traditionele' vrouw te leven en voor de kinderen te zorgen
- Ohlala sexy taaltje
En de hele fantasie is dan om de alpha te zijn die het brood op de tafel brengt, thuiskomt en zijn stoel aan tafel schuift terwijl daar enkele perfect opgevoede kinderen aan tafel verschijnen. Vervolgens gaan die braaf slapen en krijgt ge wat diensten waarbij het wit uit uw ogen wordt gezogen om tenslotte in het slaap te vallen, vredig en voldaan. Want dat is ginder toch het stramien nog, toch? Toooooch?
Maar in realiteit moogt gij hard werken en zelden genoeg verdienen om op uw eentje een heel gezin te spekken. Maar ge mag wel alles betalen van a-z. Inclusief creche want madam gaat zelf ook nog minstens part-time (zwart)werken. Maar haar geld blijft op haar eigen rekening staan en gaat hoogstens naar Polen/Bulgarije/Roemenië/whatever OF verdwijnt naar eigen leningen voor het eigen vastgoedimperium dat stelselmatig wordt uitgebouwd. Uw beloning is dagelijks slachten van uw 'traditionele mannelijkheid' door de verwijten dat ge niet genoeg moeite doet, niet genoeg verdient, niet voldoende aandacht toont, niet voldoende reisjes boekt, ...
Uiteindelijk merkt ge dat ge stilaan als een sopraan begint te klinken maar scheiden is 50/50 regeling en liefst ook nog wat alimentatie betalen terwijl uw ex-vrouw intussen kapitaalkrachtiger is geworden dan gijzelf. En niet enkel dat maar de helft van de tijd is ze inmiddels op een ander gaan kruipen want gij zijt in haar ogen een zielige worm geworden. Er is ook niemand in uw buurt die u nog serieus neemt en op Instagram liket ge hulpeloos al die debiele meuk van Alpha wolves en vrouwen die een échte man appreciëren etc etc...
Uitzondering bevestigt de regel enzovoort maar ik ken alleen maar gasten die mentaal nog een schim zijn van zichzelf na dit bovenstaande riedeltje te hebben meegemaakt. Maar maakt niet uit waar uw vrouw vandaan komt, keer op keer zo op uw doos krijgen in een relatie is niet gezond. Klinkt als een transactionele verhouding, geen echte liefde. Als ik al die moeite doe en ik krijg op mijn neus dat ik internationale vrouwendag ben vergeten dan verdient ze inderdaad een dik boeket rozen, maar ze mag wel zelf de vaas spelen dan. Hoe ge dat volhoudt? Geen idee man. Holy shit, het lijkt alsof gij hier al een paar jaar mental abuse uit de doeken doet.
Soit kinxton, ge zijt ne toffe mens denk ik maar als uw posts hier op het forum representatief zijn leeft ge wel een beetje in een fantasiewereld. Enerzijds ventileert ge vaak terecht over hoe uw vriendin op dagelijkse wijze uw ballen afkapt en in een kluis steekt om u vervolgens in oneerlijke situaties te steken. Anderzijds bedekt ge dat al snel weer met de mantel der liefde en verdwijnt ge in die grote verhuis en fantasietjes over talloze secretaresses wiens slipje doorweekt wordt als gij op de deurbel drukt.
Zoveel structurele frustraties over hoe uw partner denkt en handelt lijkt mij zeer moeilijk te overbruggen. En eerlijk gezegd, ik ken verschillende mensen met een vriendin uit het Oost-blok en verwante regio's. Stuk voor stuk kerels die per se zo iemand wilden hebben want :
- Die willen nog een 'echte' man
- Die zijn bereid om als 'traditionele' vrouw te leven en voor de kinderen te zorgen
- Ohlala sexy taaltje
En de hele fantasie is dan om de alpha te zijn die het brood op de tafel brengt, thuiskomt en zijn stoel aan tafel schuift terwijl daar enkele perfect opgevoede kinderen aan tafel verschijnen. Vervolgens gaan die braaf slapen en krijgt ge wat diensten waarbij het wit uit uw ogen wordt gezogen om tenslotte in het slaap te vallen, vredig en voldaan. Want dat is ginder toch het stramien nog, toch? Toooooch?
Maar in realiteit moogt gij hard werken en zelden genoeg verdienen om op uw eentje een heel gezin te spekken. Maar ge mag wel alles betalen van a-z. Inclusief creche want madam gaat zelf ook nog minstens part-time (zwart)werken. Maar haar geld blijft op haar eigen rekening staan en gaat hoogstens naar Polen/Bulgarije/Roemenië/whatever OF verdwijnt naar eigen leningen voor het eigen vastgoedimperium dat stelselmatig wordt uitgebouwd. Uw beloning is dagelijks slachten van uw 'traditionele mannelijkheid' door de verwijten dat ge niet genoeg moeite doet, niet genoeg verdient, niet voldoende aandacht toont, niet voldoende reisjes boekt, ...
Uiteindelijk merkt ge dat ge stilaan als een sopraan begint te klinken maar scheiden is 50/50 regeling en liefst ook nog wat alimentatie betalen terwijl uw ex-vrouw intussen kapitaalkrachtiger is geworden dan gijzelf. En niet enkel dat maar de helft van de tijd is ze inmiddels op een ander gaan kruipen want gij zijt in haar ogen een zielige worm geworden. Er is ook niemand in uw buurt die u nog serieus neemt en op Instagram liket ge hulpeloos al die debiele meuk van Alpha wolves en vrouwen die een échte man appreciëren etc etc...
Uitzondering bevestigt de regel enzovoort maar ik ken alleen maar gasten die mentaal nog een schim zijn van zichzelf na dit bovenstaande riedeltje te hebben meegemaakt. Maar maakt niet uit waar uw vrouw vandaan komt, keer op keer zo op uw doos krijgen in een relatie is niet gezond. Klinkt als een transactionele verhouding, geen echte liefde. Als ik al die moeite doe en ik krijg op mijn neus dat ik internationale vrouwendag ben vergeten dan verdient ze inderdaad een dik boeket rozen, maar ze mag wel zelf de vaas spelen dan. Hoe ge dat volhoudt? Geen idee man. Holy shit, het lijkt alsof gij hier al een paar jaar mental abuse uit de doeken doet.
Laatst bewerkt:
Damocless85
Member
Amen to that!
Ik kom hier met een update
We zijn inmiddels een 2-tal maanden verder en ik ben oprecht gelukkig. Wie mij dat destijds tijdens het plaatsen van bovenstaande bericht had gezegd, dat ik mij nu al goed en gelukkig zij voelen, die had ik zot verklaard. Maar het is wel effectief zo.
De eerste maand vond ik nog zwaar en dacht ik van aan "wat als..", maar we zijn dan rond die eerste maand nog eens samen gaan eten om te kijken hoe of wat en het leek wel alsof ik daar plots de knop heb omgedraaid van "dit werkt voor mij niet meer". En sindsdien gaat het leven mij voor de wind. Ik voel me gelukkiger dan eender welk moment het afgelopen jaar, ik heb veel minder stress en ik spendeer heel veel tijd met mijn dochter (die ik voor 2/3de bij mij heb (maar waar ik absoluut ook niet over klaag)). Ik heb mijn dochter liever een dag meer dan een dag minder, iets waar mijn ex precies anders over denkt.
Al moet ik ook wel zeggen, er is geen gebrek aan vrouwelijke aandacht en dat speelt ook wel mee dat ik er zo vlot over ben. Al kan dat natuurlijk ook wel altijd voor een serieuze terugslag geven als er daar eens iets van problemen mee komen.
Maar voorlopig voelt het alvast aan dat we de juiste beslissing hebben genomen. Ik voel me goed, mijn dochter staat op de eerste plaats en ik amuseer me hier en daar wel.
Enj0i^
Active member
Ik denk dat hier voor velen het schoentje kwelt na een lange relatie. Het is een stuk moeilijker je eenzaam te voelen als je de juiste nieuwe aandacht krijgt
Maar vaak na het beëindigen van een lange relatie, en zeker als je bedrogen bent, is je zelfvertrouwen al compleet naar de knoppen. Als je dan erna nog eens merkt dat er praktisch geen interesse is door nieuwe dames dan komt dat wel vrij hard aan en haalt dat het broze zelfvertrouwen nog meer naar beneden.
In die situatie is het moeilijker om gelukkig te zijn.
Let op: ik zeg niet onmogelijk hé, gewoon moeilijker
Avondland
Well-known member
Ik denk dat het wel een opluchting kan zijn om apart te leven van elkaar eens je beslist om met elkaar te breken. Elk geval is uniek en er zullen ook mensen zijn die jarenlang rouwen om wat er is geweest, net als er mensen zijn die al vrij snel terug in een relatie stappen. Wat die vrouwelijke aandacht betreft: krijg je gewoon meer aandacht en geniet je daarvan of ben je al aan het daten? Met een kind erbij is dat allemaal niet zo evident.Ik kom hier met een update
We zijn inmiddels een 2-tal maanden verder en ik ben oprecht gelukkig. Wie mij dat destijds tijdens het plaatsen van bovenstaande bericht had gezegd, dat ik mij nu al goed en gelukkig zij voelen, die had ik zot verklaard. Maar het is wel effectief zo.
De eerste maand vond ik nog zwaar en dacht ik van aan "wat als..", maar we zijn dan rond die eerste maand nog eens samen gaan eten om te kijken hoe of wat en het leek wel alsof ik daar plots de knop heb omgedraaid van "dit werkt voor mij niet meer". En sindsdien gaat het leven mij voor de wind. Ik voel me gelukkiger dan eender welk moment het afgelopen jaar, ik heb veel minder stress en ik spendeer heel veel tijd met mijn dochter (die ik voor 2/3de bij mij heb (maar waar ik absoluut ook niet over klaag)). Ik heb mijn dochter liever een dag meer dan een dag minder, iets waar mijn ex precies anders over denkt.
Al moet ik ook wel zeggen, er is geen gebrek aan vrouwelijke aandacht en dat speelt ook wel mee dat ik er zo vlot over ben. Al kan dat natuurlijk ook wel altijd voor een serieuze terugslag geven als er daar eens iets van problemen mee komen.
Maar voorlopig voelt het alvast aan dat we de juiste beslissing hebben genomen. Ik voel me goed, mijn dochter staat op de eerste plaats en ik amuseer me hier en daar wel.
Absoluut en ik besef dat ook goed. Ik ken ook mensen die uit een lange relatie komen en het heel moeilijk hebben om nieuwe contacten te leggen. Dat werkt zeker en vast niet helend, maar je moet natuurlijk ook nog wel eerst en vooral alleen kunnen zijn, voor je je daar echt al gaat instorten.Ik denk dat hier voor velen het schoentje kwelt na een lange relatie. Het is een stuk moeilijker je eenzaam te voelen als je de juiste nieuwe aandacht krijgt
Maar vaak na het beëindigen van een lange relatie, en zeker als je bedrogen bent, is je zelfvertrouwen al compleet naar de knoppen. Als je dan erna nog eens merkt dat er praktisch geen interesse is door nieuwe dames dan komt dat wel vrij hard aan en haalt dat het broze zelfvertrouwen nog meer naar beneden.
In die situatie is het moeilijker om gelukkig te zijn.
Let op: ik zeg niet onmogelijk hé, gewoon moeilijker
Ik heb gedurende onze relatie het laatste half jaar mij eigenlijk al alleen gevoeld en mijn dochter quasi alleen opgegroeid. Die aanpassing was er voor mij dus nagenoeg niet.
En het is ook niet dat ik 100% zelfvertrouwen heb en heb me meermaals afgevraagd wie nu nog een man van 3x jaar wil met een dochter, maar daar ben ik wel van verschoten. Ik lig nog vrij goed in de markt
Al ga ik er ook niet bewust naar op zoek, ik laat het op mij afkomen en we zien wel waar het schip gaat stranden.Die opluchting is echt enorm. Ook al is het zo pril, ik denk dat moest ik vandaag horen dat mijn ex iemand anders heeft, ik er al vrede mee zou hebben. De enige prioriteit daar, is dat het iemand is die goed is voor mijn dochter. Als dat zo is, dan wens ik haar het beste (in het andere geval komt het niet goed
).Het is niet dat ik tijdens onze relatie geen vrouwelijke aandacht kreeg, maar ik deed daar natuurlijk niks mee. Zo zit ik niet in mekaar.
Nu is het wel gek om te beseffen van "Eigenlijk, waarom zou ik daar niet op antwoorden..". En ik zou liegen als ik daar niet van geniet, ik denk dat iedereen dat wel doet.
Ik heb al wel gedate, maar ik wil het ten eerste héél rustig aan doen en ten tweede is het ook héél moeilijk om effectief iets te kunnen plannen met mijn dochter. En ze ergens naartoe brengen om op date te kunnen gaan, dat doe ik niet. Gewoon ook omdat ik nu die "luxe" heb om dat zelf te bepalen. Moest ik nu geen aandacht krijgen en er zou toevallig toch eentje opduiken, zou ik dat misschien wel durven.
Maar nogmaals, ik kan nu evengoed keihard tegen de lamp lopen bij iemand, dus ik ben super voorzichtig. Mij dochter is en blijft mijn topprioriteit.
MisterV
Well-known member
Dat beter voelen is heel normaal, je komt uit een stresserende situatie en die druk valt nu weg. Hou er rekening mee dat er nog een klop kan volgen, je zou daar verre van de eerste in zijn.
Qua relaties en daten: Beter van eerst alles op zijn plooi te laten vallen, 2 maanden na een relatie van 11 jaar is veel te kort IMHO. Zelfs al was je mentaal al een hele tijd uit de relatie gestapt, het is ook aanpassen aan de nieuwe situatie en uw weg daarin zoeken, een nieuwe partner maakt dat direct een stuk complexer. Het is denk ik beter van eerst uw weg te zoeken in uw nieuwe leven en dan voor uzelf uit te zoeken wie/wat/hoe daarin past. Swat, ik heb het indertijd ook (te snel) geprobeerd en ook al elders zien gebeuren dat mensen heel snel in een nieuwe relatie stappen, evident en duurzaam is dat meestal niet.
Qua relaties en daten: Beter van eerst alles op zijn plooi te laten vallen, 2 maanden na een relatie van 11 jaar is veel te kort IMHO. Zelfs al was je mentaal al een hele tijd uit de relatie gestapt, het is ook aanpassen aan de nieuwe situatie en uw weg daarin zoeken, een nieuwe partner maakt dat direct een stuk complexer. Het is denk ik beter van eerst uw weg te zoeken in uw nieuwe leven en dan voor uzelf uit te zoeken wie/wat/hoe daarin past. Swat, ik heb het indertijd ook (te snel) geprobeerd en ook al elders zien gebeuren dat mensen heel snel in een nieuwe relatie stappen, evident en duurzaam is dat meestal niet.
Daar ben ik me ook wel van bewust en ik probeer dat ook wel zolang mogelijk af te houden. Maar een gevoel tegenhouden is natuurlijk ook niet evident. Maar sowieso in mijn situatie is het niet meer dat je iemand 2 weken kent en al meteen een koppel bent. Ik kan wel gerust met iemand maanden daten alvorens ik eventueel die stap zou zetten.
Maar goed, dat zijn zorgen voor dan. Ik leef nu vooral in het nu en doe wat ik kan voor mijn dochter. Al de rest is bijzaak, incl. vrouwen.
ThomasMore
Well-known member
Ik geloof niet dat er een passe-partout oplossing is. Elke situatie is anders en we hebben allemaal onze persoonlijkheid dus wat werkt voor de ene is niet de oplossing voor iemand anders.
Al lijkt het me in elk geval belangrijk dat je je goed in je vel voelt. Dat zal voor de kracht en energie zorgen om de zaken aan te pakken. Zeker als je samen woonde en er kinderen betrokken zorgt een breuk immers ook voor een hele hoop praktisch geregel. Naast de emotionele impact moet je dus ook nog een hoop dingen regelen.
Al lijkt het me in elk geval belangrijk dat je je goed in je vel voelt. Dat zal voor de kracht en energie zorgen om de zaken aan te pakken. Zeker als je samen woonde en er kinderen betrokken zorgt een breuk immers ook voor een hele hoop praktisch geregel. Naast de emotionele impact moet je dus ook nog een hoop dingen regelen.
peppe
Active member
Mijn ex van 13 jaar heeft mij bedrogen en daarna ben ik de minnaar voor 2 jaar geweest. In die 2 jaar heb ik zo afgezien en mij zo gek gedragen dat ik nu al 3 jaar alleen ben en totaal geen zin heb om terug iets te beginnen.
Ik ben de rust nu zo gewoon en ik heb totaal geen goestig heb om dit te delen met een andere persoon. Ik ben gelukkig hoe ik nu ben, geen hond/kat of zelf geen vis. Ik moet met niemand rekening houden buiten mezelf.
Vrienden zeggen ook van komaan peppe begin terug te daten maar ik heb daar ik 0% behoefte aan. Thuiskomen en het is gewoon stil is zalig. In het begin werd ik er zot van maar na een tijdje ben ik het beginnen te accepteren en nu wil ik niets anders.
Ik ben de rust nu zo gewoon en ik heb totaal geen goestig heb om dit te delen met een andere persoon. Ik ben gelukkig hoe ik nu ben, geen hond/kat of zelf geen vis. Ik moet met niemand rekening houden buiten mezelf.
Vrienden zeggen ook van komaan peppe begin terug te daten maar ik heb daar ik 0% behoefte aan. Thuiskomen en het is gewoon stil is zalig. In het begin werd ik er zot van maar na een tijdje ben ik het beginnen te accepteren en nu wil ik niets anders.
Ebel
Active member
Lijkt me raar om eerst af te zien van bedrog, om het daarna iemand anders te lappen.
peppe
Active member
Liefde maakt blind en ik wou haar terugwinnen dus ineens was ik de andere kerel in haar nieuwe relatie... Zoals ik zei die 2 jaar was ik mezelf niet en ben ik echt een slof geweest om haar terug te winnen.
Maar de nieuwe vriend die haar tegen de muur plakte en meerdere verslavingen heeft was voor haar, haar droomprins dus ja ...
Ik geloof niet in trouwen en als ik naar mijn kameraden kijk zijn de meeste gescheiden dus gelukkig heb ik dat kunnen ontwijken.
