Opnieuw op eigen benen na een lange relatie

[zarathustra]

En in de categorie "the saga continues", gisteren 2 uur gesproken met de ex, resultaat is "couples therapy". Om uit te vissen hoe we opnieuw kunnen proberen zonder de kinderen valse hoop te geven. En ook ( vooral aan haar kant) of ze de vrijheid die ze gekend heeft wil opgeven, of meer bepaald of ze mij gelooft als ik zeg dat we kunnen zorgen dat ze niet veel van die zaken hoeft te missen.

We zullen zien..

 

[Sylverscythe]

En in de categorie "the saga continues", gisteren 2 uur gesproken met de ex, resultaat is "couples therapy". Om uit te vissen hoe we opnieuw kunnen proberen zonder de kinderen valse hoop te geven. En ook ( vooral aan haar kant) of ze de vrijheid die ze gekend heeft wil opgeven, of meer bepaald of ze mij gelooft als ik zeg dat we kunnen zorgen dat ze niet veel van die zaken hoeft te missen.

We zullen zien..

Hangt ook wel af van wat die vrijheid net is natuurlijk. Eens een reis alleen maken of met de vriendinnen uitgaan vs een open relatie.

 

[zarathustra]

Hangt ook wel af van wat die vrijheid net is natuurlijk. Eens een reis alleen maken of met de vriendinnen uitgaan vs een open relatie.

Van wat ik van haar begrijp is dat ze zich niet schuldig wil voelen als ze naar een concert gaat, uitgaat met vriendinnen, etc Iets wat ze nu 50% van de tijd zonder problemen kan doen uiteraard.

Feit is dat ik nooit een probleem had met dat ze dat wou doen, maar dat ik zelf nooit iets in die aard deed wat haar dan deed voelen alsof ze me in de steek liet.

edit: en we zijn ook aan het einde van onze limbo/buffer periode gekomen. Haar huur loopt af in augustus, ik woon nog steeds in "ons huis". Geen van ons beide kan dat huis zelf betalen, zij wil eigenlijk niet hier blijven wonen, etc knopen moeten doorgehakt worden. Maar het is niet echt simpel om haar zaken te horen zeggen "als het zou zo natuurlijk aanvoelen om gewoon terug in te trekken maar dat is waarschijnlijk een slecht idee".

 

[Caje]

Van wat ik van haar begrijp is dat ze zich niet schuldig wil voelen als ze naar een concert gaat, uitgaat met vriendinnen, etc Iets wat ze nu 50% van de tijd zonder problemen kan doen uiteraard.

Feit is dat ik nooit een probleem had met dat ze dat wou doen, maar dat ik zelf nooit iets in die aard deed wat haar dan deed voelen alsof ze me in de steek liet.

edit: en we zijn ook aan het einde van onze limbo/buffer periode gekomen. Haar huur loopt af in augustus, ik woon nog steeds in "ons huis". Geen van ons beide kan dat huis zelf betalen, zij wil eigenlijk niet hier blijven wonen, etc knopen moeten doorgehakt worden. Maar het is niet echt simpel om haar zaken te horen zeggen "als het zou zo natuurlijk aanvoelen om gewoon terug in te trekken maar dat is waarschijnlijk een slecht idee".

Ik kan me vergissen maar met die laatste zin wil ze misschien gewoon dat jij zegt dat dat geen slecht idee is?

 

[zarathustra]

Ik kan me vergissen maar met die laatste zin wil ze misschien gewoon dat jij zegt dat dat geen slecht idee is?

Maar ik denk dat het een slecht idee is

Wij kunnen perfect zaken organiseren, de boel met de kinderen draaiende houden, een uur discussiëren over het laatste boek, game of serie. Maar dat was nooit het probleem. We moeten op een of andere manier proberen uitvissen of de meer fundamentele zaken opgelost zijn/kunnen worden. En dat is het moeilijke.

 

[asmo]

Maar ik denk dat het een slecht idee is

Wij kunnen perfect zaken organiseren, de boel met de kinderen draaiende houden, een uur discussiëren over het laatste boek, game of serie. Maar dat was nooit het probleem. We moeten op een of andere manier proberen uitvissen of de meer fundamentele zaken opgelost zijn/kunnen worden. En dat is het moeilijke.

Wat zijn die dan?

 

[zarathustra]

Wat zijn die dan?

Meer kwestie van wat we willen doen buiten de kinderen goed opvoeden en degelijke jobs hebben.

Ik ging met mijn default belgisch "huis, tuin, vakantie af en toe" en zij ging daar in mee. Kwam dan tot de conclusie dat ze eigenlijk al haar geld en tijd in zaken onderhouden wil steken.

Ik ben zelf ook tot de conclusie gekomen dat ons huis en tuin veel te groot en te veel werk is voor wat ik er in wil steken.

Vraag is of we elkaar ergens kunnen vinden op een midden gebied dat ok is voor beiden.

 

[Jonas89]

Na een relatie van 8 maand is het nu stuk gelopen. Had haar leren kennen op de nationale feestdag vorig jaar via Tinder. 8 augustus waren we een koppel.

Sinds vorige week jammer genoeg afgelopen, langs haar kant was de spanning, liefde, enz weg. Ze zag me laatste maand meer als vriend.
Ik had het nooit zien aankomen, al moet ik toegeven dat er de spanning uit was doormede ons werk en zaten we precies in een vast ritme zonder er te veel buiten te doen van hobbys.

Zijn we te snel gaan samen wonen? Op 1 januari van dit jaar, dat kan. Maar zij volgde voltijdse opleiding in de zorg (in haar regio), en die was ten einde eind december. Dus ik stelde voor om hier in Oudenaarde op mijn appartement te wonen en hier direct ook werk te zoeken, en dat vond ze snel.

We hadden geen zin meer om elke week te pendelen tussen Oudenaarde en Zoersel, dat deden we 3/4maand lang maar het vroeg een pak energie de verplaatsingen.

Doet enorm veel pijn, dat het gedaan was. Want we waren aan het fantaseren over de toekomst.
Maar neem haar niks kwalijk, ze was eerlijk, we hebben nooit ruzie gehad, ze zal voor altijd in mijn hart zitten. En hoor ze nu regelmatig als goeie vriendin.

Snap ook dat ze heimwee had naar haar regio, ze had hier eigenlijk alleen ik & haar werk.

Ik laat mijn appartement ook schieten, omdat er teveel goede herinneringen zijn met haar. Kan er moeilijk zijn zonder triestig te zijn.
Ik woon nu tijdelijk terug thuis.
Gelukkig heb ik mijn werk nog, voor mijn gedachten te verzetten.

 

[Avondland]

Na een relatie van 8 maand is het nu stuk gelopen. Had haar leren kennen op de nationale feestdag vorig jaar via Tinder. 8 augustus waren we een koppel.

Sinds vorige week jammer genoeg afgelopen, langs haar kant was de spanning, liefde, enz weg. Ze zag me laatste maand meer als vriend.
Ik had het nooit zien aankomen, al moet ik toegeven dat er de spanning uit was doormede ons werk en zaten we precies in een vast ritme zonder er te veel buiten te doen van hobbys.

Zijn we te snel gaan samen wonen? Op 1 januari van dit jaar, dat kan. Maar zij volgde voltijdse opleiding in de zorg (in haar regio), en die was ten einde eind december. Dus ik stelde voor om hier in Oudenaarde op mijn appartement te wonen en hier direct ook werk te zoeken, en dat vond ze snel.

We hadden geen zin meer om elke week te pendelen tussen Oudenaarde en Zoersel, dat deden we 3/4maand lang maar het vroeg een pak energie de verplaatsingen.

Doet enorm veel pijn, dat het gedaan was. Want we waren aan het fantaseren over de toekomst.
Maar neem haar niks kwalijk, ze was eerlijk, we hebben nooit ruzie gehad, ze zal voor altijd in mijn hart zitten. En hoor ze nu regelmatig als goeie vriendin.

Snap ook dat ze heimwee had naar haar regio, ze had hier eigenlijk alleen ik & haar werk.

Ik laat mijn appartement ook schieten, omdat er teveel goede herinneringen zijn met haar. Kan er moeilijk zijn zonder triestig te zijn.
Ik woon nu tijdelijk terug thuis.
Gelukkig heb ik mijn werk nog, voor mijn gedachten te verzetten.

Zal inderdaad wel pijn doen en het zal nog rauw aanvoelen, maar hopelijk vind je er snel berusting in en kan je toch terugblikken op een aangename periode. Dat is een klik die je zelf moet maken, natuurlijk. Maar dat hielp me destijds wel na mijn eerste lange relatie van anderhalf jaar: "ge hebt het dan toch maar gehad". Zolang daar geen bedrog mee gemoeid is, kan zo'n uitgedoofde relatie nog een mooie plek krijgen in je leven.

En hopelijk kom je snel weer iemand anders tegen of beter gezegd: wanneer de tijd daar rijp voor is.

 

[Karton]

Zal inderdaad wel pijn doen en het zal nog rauw aanvoelen, maar hopelijk vind je er snel berusting in en kan je toch terugblikken op een aangename periode. Dat is een klik die je zelf moet maken, natuurlijk. Maar dat hielp me destijds wel na mijn eerste lange relatie van anderhalf jaar: "ge hebt het dan toch maar gehad". Zolang daar geen bedrog mee gemoeid is, kan zo'n uitgedoofde relatie nog een mooie plek krijgen in je leven.

En hopelijk kom je snel weer iemand anders tegen of beter gezegd: wanneer de tijd daar rijp voor is.

Dat vind ik ook. Als er geen biologische druk op zit mbt kinderen is een relatie volgens mij nooit "verloren tijd" ofzo, en dan nog. Op de twee lange relaties die ik gehad heb kijk ik toch positief en met dankbaarheid op terug. Goed, het is gestopt, maar je hebt die goede jaren toch wel gehad, en ook uit de slechte perioden (vrnl op het einde bij mijn eerste relatie) heb ik ook veel geleerd over mezelf. Het vormt u ook allemaal als persoon. Cru gezegd maar uiteindelijk stopt alles

 

[Green Mamba]

Dat vind ik ook. Als er geen biologische druk op zit mbt kinderen is een relatie volgens mij nooit "verloren tijd" ofzo, en dan nog. Op de twee lange relaties die ik gehad heb kijk ik toch positief en met dankbaarheid op terug. Goed, het is gestopt, maar je hebt die goede jaren toch wel gehad, en ook uit de slechte perioden (vrnl op het einde bij mijn eerste relatie) heb ik ook veel geleerd over mezelf. Het vormt u ook allemaal als persoon. Cru gezegd maar uiteindelijk stopt alles

Als je er natuurlijk naar kijkt met een idee van, ik moet hier mijn partner voor het leven vinden, dan is het natuurlijk wel ergens verloren tijd. Maar dat is dan ook weer de verkeerde mindset. Al zal die voor een deel van de mensen werken.

 

[Avondland]

Als je er natuurlijk naar kijkt met een idee van, ik moet hier mijn partner voor het leven vinden, dan is het natuurlijk wel ergens verloren tijd. Maar dat is dan ook weer de verkeerde mindset. Al zal die voor een deel van de mensen werken.

Er zijn mensen die heel hun leven lang blijven bij hun eerste lief - en die kunnen spijt hebben dat ze geen meerdere partners hebben gehad - er zijn mensen die tal van partners hebben gehad en spijt hebben dat ze niet meteen de juiste te pakken hebben gehad. Vroeger was het simpeler: als je met een vrijer thuis kwam was dat eentje om mee te trouwen, maar niet dat mensen daar automatisch gelukkiger mee waren.

 

[sniper80]

Ik blijf het toch maar moeilijk vinden om op eigen benen te staan.

De tijd gaat enorm snel, we zijn al bijna 6 maand verder ondertussen, maar ik denk nog veel te veel aan haar en ik merk gewoon dat ik nog altijd enorm kwaad ben. Kwaad op haar voor het bedrog en kwaad gewoon omdat het niet is blijven duren.

Ik slaag er niet in om op mezelf geluk te vinden. Hopelijk komt dat nog.

Na een lange intense relatie kan je niet verwachten dat je alles meteen een plaats kan geven en verder kan gaan. Zeker niet als er bedrog mee gemoeid is geweest. Men zegt wel eens dat je een maand nodig hebt per jaar dat je samen was... Dat is geen graadmeter want iedereen is anders, maar neem voldoende tijd om alles een plaats te geven. Het slechtste dat je jezelf aan kan doen is je in een rebound relatie storten. Dat maakt het alleen maar erger. Op termijn zal het kwaad zijn wegebben, en je zal de goede dingen herinneren en op een andere manier je geluk wel vinden.
Loslaten is de sleutel, maar dat kan niet zomaar van de ene dag op de andere.

 

[HUSKE]

Na een lange intense relatie kan je niet verwachten dat je alles meteen een plaats kan geven en verder kan gaan. Zeker niet als er bedrog mee gemoeid is geweest. Men zegt wel eens dat je een maand nodig hebt per jaar dat je samen was... Dat is geen graadmeter want iedereen is anders, maar neem voldoende tijd om alles een plaats te geven. Het slechtste dat je jezelf aan kan doen is je in een rebound relatie storten. Dat maakt het alleen maar erger. Op termijn zal het kwaad zijn wegebben, en je zal de goede dingen herinneren en op een andere manier je geluk wel vinden.
Loslaten is de sleutel, maar dat kan niet zomaar van de ene dag op de andere.

Dat duurt idd even, denk dat het bij mij na 15 jaar relatie een maand of 8 geduurt heeft dat alles terug in zijn plooi viel. In tussentijd ga je in overlevingsmodus, langer werken als ik de zoon niet had om te vermijden dat ik in een hoekje lag te wenen (omdat ik de zoon miste, niet de ex). Zoveel mogelijk tijd doorbrengen met de zoon. Het huis (we hadden gebouwd, hebben er 2 weken samen in gewoond) verder afwerken etc. Maar gaandeweg neem je alles terug op en valt het in een goede plooi.

Ben 8 jaar later nu gelukkiger dan ooit, al blijft het gemis van de zoon wel altijd wat hangen. Gelukkig is die er bijna 12 en neemt zowel hij als ik de telefoon al eens vast en videobellen we elkaar. Of we spelen een potje fortnite (echt slecht spel, maar dan ben ik op afstand samen en hoor ik hem).

Voor de rest, best geen relatie starten in het begin, omdat je met jezelf geen blijf weet. Je mag jezelf en de andere dat eigenlijk niet aandoen. Gewoon one nights stands, enfin, evening stands, anders kan je 's morgens ook nog ontbijt maken .
Na een tijdje had ik een vaste (exclusieve) FFB en daar ging ik dan weekends mee weg enzo. 7 jaar later heb ik er samen een huis mee gekocht en zijn we getrouwd... (ondertussen bijna een jaar dus).

 

[stowaway]

Hier is het ook gedaan na 9 jaar en voorlopig wonen we nog samen tot ik iets anders heb gevonden. Vind dat momenteel ook het lastigste, thuiskomen en je niet meer thuis voelen.

 

[Topperman]

Ja, de kinderen missen, en de kinderen hun ouders samen zien missen, dat is zeer zwaar.
Dingen zullen wel hun plaats krijgen mettertijd maar dat is toch iets dat ik mijn ex nooit zal vergeven.

 

[zarathustra]

saga continues..

ex haar huurwoning moet ze verlaten op 1 augustus en ze heeft nog niet iets nieuw gevonden. Aangezien we nog steeds beide eigenaar zijn van het huis komt ze terug " voor een maand ofzo". Beste is dat ze terug gaat verhuizen terwijl ik met de kinderen in belgie ben dus ik heb haar gezegd dat er dan op zijn minst eten kan klaarstaan tegen dat we terug komen

Anyway, dat wordt een interessant dynamiek

 

[Tha_nOn]

saga continues..

ex haar huurwoning moet ze verlaten op 1 augustus en ze heeft nog niet iets nieuw gevonden. Aangezien we nog steeds beide eigenaar zijn van het huis komt ze terug " voor een maand ofzo". Beste is dat ze terug gaat verhuizen terwijl ik met de kinderen in belgie ben dus ik heb haar gezegd dat er dan op zijn minst eten kan klaarstaan tegen dat we terug komen

Anyway, dat wordt een interessant dynamiek

zijn jullie er al uit of je het nog een kans gaat geven of is dat definitief afgesloten?

 

[Sloan]

Pfoe verdorie een zwak moment deze avond en lig al een uur met tranen in mijn ogen naar een donkere living te kijken.

Zoon is een week weggeweest met zijn grootouders naar het zuiden van FR. Hele leuke week gehad en normaal ging hij 2 dagen bij mij zijn voordat hij 2 weken op vakantie gaat met zijn mama. Maar door omstandigheden is hij toch al mee gegaan met zijn mama maar hier wel even geweest om hallo te zeggen. Nu zie ik hem dus 2 weken niet (normaal week-week).

Ik heb zo'n vreselijk schuldgevoel tegenover mijn jongen. Hij is nu 8jaar en we zijn snel uit elkaar gegaan en achteraf gezien had ik meer moeite moeten doen. Toen dacht ik dat het kalf verzopen was, maar eigenlijk zat er volgens mij nog meer in. Zijn mama en ik hebben een hele goeie band en de laatste jaren praten we daar soms is over.

Al die ritten over en weer, het geween van mama of papa steeds te moeten missen. Het voelt allemaal aan als mijn schuld.
Een gevoel van impending doom valt over mij, het gevoel van een kutvader te zijn.

Ik wou het gewoon even afschrijven

 

[Sloan]

Had precies gehoopt dat er nog iemand een reactie had gepost, nu komt het over als zo'n negatieve klaagmuur.

Morgen gaan kijken naar een huis in de buurt van m'n ex (bewuste keuze van ons beide). Nu twijfel ik om even langs te gaan en hallo te gaan zeggen en mss iets af te geven (Fanta of ijsjes ofzo).

Geen idee of dat een goeie move is, het voelt van niet

edit: ik ga hem even halen en dan gaan we samen kijken naar het huis en koop ik nog een ijsje ofzo voor'm. Lijkt me wel fijn voor hem.