Je zegt dat het je niet gaat om of er gevolgen zijn aan de date of niet. Als een relatie waardevol is, moet je opofferingen kunnen maken.
Maar die opofferingen moet je toch alleen maar maken voor een reden? Als ze die relatie in het gevaar brengen? Toch niet omdat je partner een willekeurig idee krijgt, en je daar plots in moét meegaan, anders "is het uit"? Dat noem ik eigenlijk niet bepaald een gezonde relatie, en geen offer dat je moét maken...
Dus als het niet gaat om de eventuele gevolgen van die date (romantisch of niet), en er is geen enkele reden om dat te verbieden, dan nog zou je volgens jou die opoffering moeten maken voor de relatie? Ik weet het niet, maar "mag niet" vind ik een heel raar fundament voor een relatie. Geen haar op m'n hoofd zou eraan denken om mijn vrouw op dat vlak iets te verbieden.
De reden van die opoffering is dat je een relatie en gezinssituatie meer zekerheid geeft over het voortbestaan ervan. Als dat het streefdoel is, dan is dat de verantwoordelijkheid die daar gewoon bijhoort. Het is om diezelfde reden dat we ook seksueel contact beperken tot onze vaste partner in plaats van erop los te neuken.
Ik kan morgen ook zeggen "pff, ik zeg onze brandverzekering op, want ons huis zal wel niet afbranden". En waarschijnlijk brandt dat huis ook niet af. Maar je wil niet met de stress en onzekerheid zitten over de financiële kater die je tegemoet gaat wanneer het dat wel doet. Dat is onverantwoordelijke keuze. Dit is voor mij net hetzelfde.
En mij lijkt een relatie waarin 1 partner de noodzaak voelt om op regelmatige basis met een ander af te spreken even ongezond als wanneer het puur om de sex zou gaan. Er zijn hier in beide gevallen noden die de andere partner niet kan vervullen en die je dan maar op een ander gaat zoeken. Dat is in mijn ogen dan een serieus gehandicapte relatie waarbij je de vraag moet durven stellen of jullie dan wel een goede match zijn als je elkaar op seksueel, communicatief of emotioneel vlak elkaar niet kan vinden.
Dat is nog net iets anders dan een triviale squash hobby of gaan joggen zoals hier gepasseerd is.
Velen zullen zich hier op het forum en naar hun partner toe misschien 'de moderne man/vrouw' willen uithangen en doen alsof ze dat allemaal oké vinden.
Maar stel dat je partner na haar afspraakje met een andere vent of vrouw dan eens 1 of 2 uur later dan verwacht thuiskomt, zou je je daar dan comfortabel bij voelen, nooit twijfelen of er niets meer aan de hand is?
Als dat je niet stoort, waar ligt dan juist de grens met blinde naïviteit?
Als dat je wel stoort, waar ligt dan je zelfrespect dat je zoiets van je partner tolereert en liefde blijft investeren in een persoon die je met diens gedrag ongelukkig maakt?
Er zijn genoeg voorvallen in mijn kennissenkring over de vrije liefde, alles kan en alles mag, partnerruil, etc ... geweest dat zowel mijn vrouw als ikzelf inzien dat dat eigenlijk geen stabiele of gelukkige situaties zijn en dat er gegronde redenen zijn waarom bepaalde regels en grenzen over fatsoen bestaan. Tradities bestaan omdat de tand des tijds bewezen heeft ze werken.
Als je als een bijtje door het leven wil gaan dat van de ene naar de boem fladdert met losse relaties, be my guest,
Maar als het je doel is om voor het leven bij elkaar te blijven en een gezin uit te bouwen, dan moet je ofwel je verantwoordelijkheden daarvoor nemen, ofwel je ambities met die persoon laten varen.
Allee, waar ik het over heb zijn mijn grenzen, en daarmee doe ik wat ik wil. Wat hier gezegd wordt, is alleen wat de ànder mag en niet mag, en moet laten (opofferingen maken).
)
) "geklust" worden. Just sayin´ ( 
