Die bovengrens blijft ook ergens vastgeroest in je hoofd denk ik. Ik sloot mijn eerste lening 10j geleden af aan 1.400€/maand en dat vond ik het maximum. In praktijk was dat als koppel perfect te dragen.
Vandaag zit 1.400€ nog altijd als maximum in mijn hoofd en dat is onrealistisch. Tijden zijn veranderd, prijzen zijn veranderd, lonen zijn veranderd. Het kan perfect hoger en dat is ook nodig. Al betrapte ik mezelf er ook op dat het een mentale grens was die ik door moest.
En ja dat is veel geld maar wat is het alternatief? Je kan je kwaad maken al wat je wil, je zal toch op een vlak toegevingen moeten doen: huren, veel kleiner wonen, verhuizen of meer geld ophoesten.
Vandaag zitten we op 2.400€/maand.
Veel 60ers van vandaag vinden alles boven de 1.000€/maand al crimineel hoog, perfecte voorbeeld![]()
Dat is ook zo. Mijn grens zat ook op 1000 euro en dat was waar ik in 2016 na de bouw van mijn huis ook net onder zat. Ik verdiende toen 2300 euro + wagen/MC's. Dat was echter wat te klein met mijn nieuwe partner en kinderen en dan heb ik een groter, nieuwe huis gekocht en de meerwaarde bijgeleend.
De keuze was korter 1650 betalen en dan zakken naar 700 of een volledig nieuwe hypotheek en 25 jaar lang 1400 euro afbetalen. We hebben voor de korte pijn gekozen. Onze vrienden vonden dat allemaal raar dat we voor de zwaarste (maar op de volledige termijn 60k goedkopere) oplossing gingen. Met die 60k kunnen we na afbetaling een groot deel van de vernieuwingswerken betalen.
En dat is sterk rekenen op een stuk kunnen verhuren.
Het is wat het is. Stel dat je geen spaarcentjes zou hebben wat dan? Mits wat (grote) pech kan het snel allemaal slinken als sneeuw voor de zon.