Europa verklaart de oorlog aan Israël
-----------------------------------------
Verrassende wending in de Europese unie deze namiddag.
Na de steunbetuigingen voor Israël de voorbije dagen, volgde zonet een plotse en directe oorlogsverklaring.
Het ging er nochtans aanvankelijk gemoedelijk aan toe op de vergadering met Ursula Von der Leyen en Charles Michel.
Deze laatste had zelfs een frietje meegebracht voor Ursula ter ere van zijn bijnaam in Wallonië, "monsieur patate" (blijkbaar lijkt zijn neus op een patat).
De vergadering leek een formaliteit.
Overlopen van het aantal dode kinderen in tentenkampen; het verder ineen krimpen van de Duitse economie; de onbestaande energie veiligheid.
De lijst werd rustig afgewerkt met een deuntje schlagermuziek in de achtergrond.
Zelfs een belangrijk statement werd in geen tijd in elkaar gebokst, voor het geval dat er zich nog onverwachtige toekomstige wereldgebeurtenissen voordoen.
"We veroordelen het geweld in de strengste bewoordingen, en roepen de partijen op tot terughoudendheid".
Michel kon een enige blijk van trots niet verbergen.
Een dergelijke communicatie, dat zou autocraten zonder twijfel doen sidderen en beven.
Het idyllische politieke tafereel werd echter abrupt onderbroken door een verwoestende onheilstijding.
Trillend las Von der Leyen het geëncrypteerd bericht voor dat haar zonet bereikt had via de hoogst geheime diplomatieke wegen.
"Israël gebruikt nog plastieken rietjes".
Toen ze Michel aankeek, waren haar ogen rood door een combinatie van totaal ongeloof en ziedende woede.
"No pasarán", zei Michel ijskoud, nog voor Ursula een woord kon uitbrengen.
Een knik terug, een vastberaden trek in de mondhoek, meer was niet nodig.
Beiden wisten dat de roodste der rode lijnen overschreden was en wat hen te doen stond.
Ursula greep als een bezetene de telefoon om onverwijld de BundesWehr in oorlogsparaatheid te brengen, en elke doorgeroeste Leopard tank klaar te maken voor invasie.
Michel belde het hoofdkwartier van de Belgische strijdkrachten in Evere, maar die hadden middagpauze en daarna zat de werkdag er op.
"Maar morgen zullen ze er nog wel eens van lusten!" tierde Michel strijdlustig.
