Het balanceert een beetje op de rand van Politiek maar de concrete aanleiding is een ergernis van op mijn vrouw haar werk.
Het gaat over mijn twee "stokpaardjes":
- Gecentraliseerd wonen. Zoals je weet wonen wij erg gecentraliseerd en kiezen we ook bewust om dicht bij huis te werken. Op die manier gaan wij beiden quasi altijd met de fiets naar het werk. Wat een toonvoorbeeld van hoe de politiek ons wil stimuleren om naar het werk te gaan zeg!
- Het minder aantrekkelijk maken van de bedrijfswagen. Ik heb zelf een bedrijfswagen nodig voor mijn werk om werfbezoeken te doen, dus ik kan die niet inleveren. Mijn vrouw heeft ook recht op een bedrijfswagen maar heeft die niet nodig voor haar werk. Bovendien doen we woonwerk-verkeer steeds met de fiets. Zie puntje 1. Ook in onze vrije tijd organiseren we ons zo dat we slechts 1 wagen nodig hebben. Ze neemt die bedrijfswagen dus niet en krijgt in ruil een soort vergoeding die totaal niet fiscaal interessant is. Zoals jullie weten moet je in België nog steeds een domme kloot zijn om een aangeboden bedrijfswagen te weigeren. Wij zijn dus van die domme kloten.
Een tijdje terug kwam dan het mobiliteitsbudget op de proppen waarmee je ook je hypothecaire lening kunt afbetalen als je binnen de 10 km van uw werk woont. Dat is bij ons het geval. Joepie.
Ok, het concept wordt wel compleet uitgehold door ook mensen toe te laten die x dagen per week thuiswerken omwille van...:
- ... de angst van de politiek om de Vlaamse gedecentraliseerde middenklasse (die elke dag pendelt naar Brussel) niet voor het hoofd te stoten
- ... en daardoor opnieuw een extra laag discriminatie te creëren tussen "winners" (die mogen thuiswerken) en "verliezers" (die niet mogen thuiswerken
Maar bon, nog los daarvan: wij behoren sowieso tot de doelgroep, dus joepie!
Maar dan moet uw werkgever daar nog willen aan meewerken natuurlijk. Ze heeft dit al verschillende keren opgebracht op haar werk, en telkens ontwijkende antwoorden op gekregen. "We komen erop terug". Bla bla bla.
Tot het onlangs HR-meeting was en ze dit nog eens opbracht, openlijk in de meeting waar iedereen het kon horen. Op die manier proberen afdwingen om eens ten gronde een antwoord te krijgen. Antwoord van HR:
"Goh ja, het is toch een hele administratieve rompslomp en eigenlijk komen er niet zoveel mensen in ons bedrijf in aanmerking daarvoor. Dus we doen dat niet. Punt. Vele groetjes,
HR-kereltje die op 150 km van het werk woont en andere leden van HR-team die allen op +10 km van het werk wonen

"
Ik kan uit mijn vel springen.
- Alsof de fiscale koterij in dit landje al niet erg genoeg is op zichzelf
- Alsof het hele concept vanuit de politiek niet sowieso alweer uitgehold wordt
- Dan krijg je als hoofddoelgroep (mensen die effectief binnen 10 km wonen) ook nog eens te maken met de zuivere willekeur van enkele individuele HR-mensen van het bedrijf die omwille van die fiscale koterij plots alle macht in handen krijgen om dergelijke beslissingen te nemen.



Wedden dat dat HR-kereltje onmiddellijk dat project intern zou trekken en erdoor krijgen mocht hij in onze situatie zitten? Maar neen: "ikke niet? -> Niemand niet!".
Kan dat eigenlijk zomaar als HR? Zijn zij de keizer die het duimpje omhoog of omlaag houdt? Moeten we dat niet escaleren? Dat scheelt ons potentieel hónderden euro's per maand.