In onze leefgroep wonen 9 bewoners. We hebben al enkele jaren een vaste logé, die vorig jaar om de 2 weken 3 dagen kwam logeren. Druk, maar doenbaar.
Dit jaar komt onze vaste logé élke week 3 dagen, ondanks dat we aangegeven hebben dat dat echt wel pittig is, zowel voor ons als voor onze andere bewoners. Maar 'we begrijpen jullie, maar we gaan toch ingaan op de vraag'.
In november kregen we de vraag voor crisis voor- en na opvang van een kind dat in de dagopvang van onze voorziening zit. Dus het zou dan voor en na de dagopvang nog naar ons komen. Thuis ging het moeizaam en mama zat er onderdoor. We hebben hierop toegezegd, met de opmerking dat dit goed geëvalueerd moet worden. Ondertussen zijn we enkele maanden verder en doen we deze crisisopvang nog steeds. Herhaaldelijk gevraagd hoe dit zat en wanneer dit stopte. 2 weken geleden kwam 1 van de leidinggevende langs om dit te bespreken. Een collega en ikzelf waren op dienst. We hebben duidelijk aangegeven dat het echt niet is van niet willen, want we zouden niet liever doen dan die mensen helpen, maar van niet kunnen. De druk op onze leefgroep wordt te groot.
Groot was onze verbazing als we dan de communicatie lazen waarin stond 'collega's geven aan dat het een extra belasting is, maar dat ze de opvang wel graag verder willen zetten'. Meteen weer contact opgenomen met de leidinggevende die hierop nogal afstandelijk reageerde en zei dat ze op onze vergadering wel eens zal langskomen.
En dan vorige week komt de sociale dienst langs om de logeermogelijkheden voor dat kind te bekijken nu de opvang vast op onze leefgroep is en vragen ze overnachtingen van dinsdag tot vrijdag. Ik wist echt niet of ik moest lachen of huilen als ik het hoorde. Of we nu iets zeggen of niet, het wordt toch altijd er maar weer bij geschoven en dan zijn ze verbaasd dat er zoveel uitval is. We zijn 1 van de weinige stabiele teams, bij al de rest is er al enorm veel uitval. Maar ik vrees dat als ze zo blijven doorgaan het bij ons ook wel eens kan misgaan.
