Nou de shitmeeting is voorbij.
Een shitmeeting was het.
Ik meende dat het een relatief korte ging worden waarbij eindelijk gewoon wat knopen doorgehakt gingen worden.
Maar dat ene uur werd al haast 3 uur.
Waar men tegen elkaar op weer zat te kakelen.
Waarbij men weer telkens van visie veranderde. Zaken totaal omgegooid werden.
Waarbij deelnemer x beslist dat hij over punt x nog meetings moet beleggen met andere personen.
Het was karikaturale waanzin.
Het goede nieuws.
Alles zit weer zodanig geblokkeerd, ik kan geen meter verder, dat ik wsl in de namiddag maar wat huishoudelijke taken ga doen.
Je romantiseert het in mijn ogen te veel. Zoals altijd lijkt het gras groener aan de andere kant, totdat je ganse dagen in die heftruck zit en je met heimwee terugkijkt naar die meetings.
En belangrijker het mooiere loon en de lagere kans dat jij mag verkassen omdat uw bedrijf juist failliet is gegaan.
Wel enig tegenargument daar is, dat ik ooit maanden in een magazijn heb gewerkt.
Effectief, de mooiste periode uit mijn carrière. Uiteraard financieel wel inleveren.
(+ ik kan op beide handen niet meer tellen, binnen mijn kennissenkring, hoeveel vrij hoge profielen, zelfs met masters, voor een gewone doejob zijn gegaan, zelfs nog op vrij late leeftijd (een stuk in de 50 reeds). Die krijg je niet meer overtuigd om nog terug te gaan.)
Maar of ik zo even die stap zou nemen?
Neen.
Eerste 'ambitie' blijft gewoon richting meer administratie te gaan op termijn, dossierbeheerder of zo. (= wel dik inleveren.)
Of mss richting data te gaan. ( = nog dik betaald, maar mss onderschat ik dat toch ook.)
Liefst nog steeds bij de overheid...vooroordelen en clichés, daarom.
Maar mocht ik morgen wakker worden als magazijnier, ik zou gewoon een best tevreden mens zijn ja.
Ik zou een nog meer tevreden mens zijn, als ik zou behoren tot een overbemande vergeten administratieve overheidsdienst op het zoveelste verdiep. Ik een gezapig inclusiefiguur zou zijn die iedereen tot een last is, en er mee wegkomt.
Als technische met een schaars profiel kan je de spotlights niet ontlopen en weten ze u vroeg of laat wel te vinden.