Maar die hééft geen burn-out. Hij is alleen tot het besef gekomen dat full-time werken met een baby vrij pittig kan zijn en dat hij te weinig slaapt. Hij wil wat uitrusten. (En dan staat zijn vrouw zelfs nog in het onderwijs.)
Ik maak exact hetzelfde mee, al meer dan 3 jaar. Je kan op exact dezelfde situatie op verschillende manieren reageren:
- Mijn reactie daarop was: "Oei, dit is pittig. IK zal op de tanden moeten bijten op korte termijn. Op middellange termijn zal IK maatregelen moeten nemen. IK vraag alvast deeltijds OV aan en ga daarna herevalueren."
- Zijn reactie daarop is: "Oei, dit is pittig. Anderen, help mij! Maatschappij, help mij!"
De bepampering van de maatschappij, helemaal doorgedreven. Geen enkele responsabilisering. Er wordt in dit land op elk vlak veel te snel naar allerlei vangnetten gegrepen. En langs de andere zijde worden deze ook veel te snel uitgedeeld.
Maar hij IS niet ziek. Hij wil uitrusten. Hij wil zijn slaaptekort wegwerken. Letterlijk, zijn woorden.
Ja, en als ik even rond mij heen kijk en vaststel hoe snel dokters mensen thuisschrijven, ben ik 100% zeker dat een dokter mij ook zou thuisschrijven.
Maar dat is toch allemaal schandalig?! En dan verwonderd zijn dat we miljarden tekorten boeken op de sociale zekerheid. En dan verwonderd zijn dat er een explosie is van de langdurig "zieken". Als uw definitie van "ziekte" zich helemaal uitstrekt tot: "Hallo, ik ben een verwaand kasplantje, heb nooit leren op mijn tanden bijten, ben thuis altijd verwend geweest en opgegroeid met het idee dat het leven een ponykamp is, ... en nu dat roze droomwereldje in elkaar stuikt wens ik onmiddellijk opgevangen te worden door de maatschappij." Tja, dan heb je natuurlijk heel snel heel veel "zieken".
In Oekraïne zitten ze al 2 jaar 24/7 in loopgraven te vechten tegen een overmacht van een bende inhumane beesten in de meest erbarmelijke omstandigheden, maar "boehoe, ik ben een Westers perfectionistisch luxepaardje en heb slaaptekort door mijn baby dus ik moet opgevangen worden door de maatschappij
". Cry me a river. Ga anders een collecte doen in Oekraïne zodat ze solidair kunnen bijdragen aan uw first world problem? Dat zou mijn antwoord zijn als dokter.
Sorry hoor. Wees een man, pak uw verantwoordelijkheid en trek uw conclusies. Je hebt een heel scala aan maatregelen: je hebt ouderschapsverlof, je hebt tijdskrediet, je hebt familiaal verlof, je hebt gewoon verlof, je hebt gewoon minder werken, je hebt andere jobs die je kan doen, enzovoort.
Maar neen. Wél carrière willen maken, extra geld verdienen, ... maar als je het niet meer aankan, dan onmiddellijk naar het sociaal vangnet grijpen. Alle opbrengsten zelf binnenscheppen, alle risico's socialiseren over de maatschappij. Waar hebben we dat nog gezien?
Mijn voorkeur gaat dus uit naar een meer responsabiliserende maatschappij. Maar weet je, in the end kan het zelfs weinig schelen of we uiteindelijk in een responsabiliserende, dan wel in een kasplantjes-maatschappij terecht komen. Waar ik mij momenteel het meeste aan stoor is die ambigue situatie waar we nu in zitten. De ene trekt bij de minste weerstand al aan de alarmbel, gaat naar de dokter en wordt quasi gegarandeerd thuisgeschreven. Een stijgende trend van de laatste tijd. De ander is harder voor zichzelf, neemt zijn verantwoordelijkheid en vecht om overeind te blijven (en tegelijkertijd de eerstgenoemden nog eens te ondersteunen). Dat kan niet. Dat mag niet. Dat is unfair en dat ondergraaft het mechanisme van de sociale zekerheid.
Je wordt er ook harder door. Je leert wat relativeren. Je gaat voor een stuk in overlevingsmodus en je wordt daardoor minder perfectionistisch. Een leercurve die de kasplantjes nooit zullen meemaken.
Sinds het idee dat ik even full-time OV ga opnemen, zorgt dit ook al voor wat mentale rust in mijn hoofd.
