Als kind was ik, dankzij de popcultuur die we hier in West-Europa nog altijd zéér gretig consumeren, gefascineerd door de VS. Ook al is er op latere leeftijd nuance bijgekomen, vind ik het nog altijd een ontzagwekkend land. Om er echt te gaan wonen is een andere zaak en ik betwijfel dat ik er zou aarden, maar ik hoop er toch minstens een aantal keer nog heen te kunnen gaan op doorreis voor ik kom te gaan.
Amerikanen zelf vond ik in het algemeen wel vriendelijk en nieuwsgierig en direct en enerzijds charmeert dat wel, maar je voelt wel dat het allemaal oppervlakkig is. Hun kritiek op Europeanen is dat we meer tijd nodig hebben om los te weken en ons open te stellen en dat begrijp ik dan ook weeral. Wellicht kan je in de VS sneller een sociaal netwerk opbouwen dan in Europa, al zal dat een stelling zijn die op zichzelf heel veel nuance kan vragen.
Die popcultuur is het inderdaad vooral denk ik, wij zijn opgegroeid met films en series uit de VS die een soort beeld schetsen. Ik denk, maar kan verkeerd zijn, dat het er vooral ten tijde van de babyboomers en gen X eigenlijk echt wel het beloofde land was. Nu zijn veel politieke discussies op de spits gedreven, is het leven vaak onbetaalbaar voor de jeugd, enz. Maar goed, dat kan zeker een verkeerde indruk zijn.
Ik heb mijn persoonlijke ervaring in Madison, Wisconsin hier al wel een paar keer neergeschreven denk ik. Universiteitsstad dus je bent er een van de vele expats, wat maakt dat mensen leren kennen makkelijk is. Maar anderzijds is het IMO toch wel heel typisch hoe dat oppervlakkiger werkt dan hier, misschien omdat iedereen daar "vrienden" heeft voor een bepaalde levensfase en dan weer verder trekt. Letterlijk natuurlijk, mijn collega's kwamen van over heel de wereld, maar ook de Amerikanen waren niet honkvast. Een collega kwam van Maine, verhuisde dan naar Wisconsin waar ze mijn collega was, en trok daarna naar Oregon voor het werk. Al mijn Amerikaanse collega's deden hetzelfde, wat "vriendschappen voor het leven" nu eenmaal moeilijker maakt.
Maar anderzijds, ik heb kerst gevierd met zo'n tiental mensen, waarvan een koppel me een maand later niet meer leek te herkennen, wat mij dan vreemd leek. De humor is ook wel anders, dat soms sarcastisch Belgisch kantje wordt maar matig geapprecieerd. Niemand ligt ook wakker van waar je komt en hoe het daar is, je bent nu in de VS en dat is het beste land dus who cares.
Ik had daar wel een goed leven, ja ik betaalde veel huur maar ik kon alles met de bus of spotgoedkope ubers doen dus uiteindelijk wel goede "standard of living". Natuurlijk, de dure health insurance was verplicht (en ik had korting door mijn statuut), ik heb ze niet nodig gehad, en ik had ook geen kinderen om voor te sparen. De volle pot voor een semester aan "mijn" universiteit studeren was $ 40 000. En de druk en competitiviteit liggen gewoon veel hoger, vaak zonder duidelijke reden in mijn ogen.
Het land zelf is natuurlijk gigantisch, dus grote verschillen uiteraard, maar al bij al heel dunbevolkt dus de ongerepte natuur is iets waar wij enkel van kunnen dromen. Veel van mijn ex-collega's kwamen terecht bij Intel, dus Portland, Oregon, en ik moet zeggen dat dit me wel een mooi leven lijkt. Maar anderzijds, hier ook natuurlijk. Als ik het vergelijk wonen we hier in zo'n typische gemeente, de dochter zal te voet naar school kunnen, we wonen vrij goedkoop, studeren goedkoop, medische zorgen goedkoop. Kwaliteit van het onderwijs blijft uiteindelijk ok. En vooral: vrije tijd. Toen ik daar begon polste ik eens naar de vrije dagen en kreeg ik als antwoord dat onze baas extreem vrijgevig was met zowaar twee weken jaarlijks verlof.
Maar ja, naarmate het leven vordert verkleinen de mogelijkheden en begin je soms wel te denken hoe het zou geweest zijn om in de VS te blijven plakken. Of naar Mexico te trekken.
