Horizon Forbidden West

Horizon Forbidden West

Ook niet verwonderlijk dat je meer feeling met Arthur, Geralt of Kratos hebt dan met Aloy denk ik.
Het grote verschil zit hem ook dat bij RDRD2 heel het verhaal boeiend is, van begin tot einde, met sterke characters, immersie en dialogen. Terwijl Horizon het meer van het filmwaardig plot moet hebben, maar alles ervoor is meer gewoon de zoektocht naar info met toch wat banalere sidequests.

Ook een kwestie van smaak uiteraard. HZD was ik insta verliefd op en heeft me echt emotioneel bewogen. RDR2 heb ik na Chapter 2 uit mijn PS4 gehaald en nooit meer ingestoken.
 
ik heb door Corona eindelijk eens mijn ps3 gebruikt en rdr1 zat niet ver weggestouwd in mijn herinneringen van andere topgames. al dat voorschaduwen in rdr2 maakte dat spel ook extra leuk.
nu, ik kijk uit naar HFW. Mijn game sesh van gisteren met de eerste was goed en ik moet gewoon ook wel leren sluipen 😂
 
Daar wil ik meer over weten, op welke manier?

Ik ben iemand die altijd emotioneel wordt van "big moments" na een enorme build-up. Pak bvb de eindscène van seizoen 6 van Game Of Thrones. In de 90s begonnen aan de boekenreeks, dan 6 jaar serie kijken en dan die hele vloot die vergezeld van de draken de oceaan oversteekt met een hoop epische muziek. Daar word ik emotioneel van :) En bij HZD was het toen uitkwam wat Zero Dawn net was. Ik zat echt vol emoties voor de TV toen. En uiteraard is er de trainingsscene waar je Aloy van kind naar tiener ziet gaan. It gets me everytime :)

elke.ffin.keer <3
 
... met een hoop epische muziek. Daar word ik emotioneel van :) En bij HZD was het toen uitkwam wat Zero Dawn net was. Ik zat echt vol emoties voor de TV toen. En uiteraard is er de trainingsscene waar je Aloy van kind naar tiener ziet gaan. It gets me everytime :)

Ik denk dat het ook vooral de muziek is die het hem doet. Ik krijg nog steeds kippenvel van de soundtrack van HZD, nog veel meer dan op YouTube cutscenes te zien. Hetzelfde heb ik bvb ook met Interstellar (film van Christopher Nolan).
 
Ik mocht deze game reviewen en vond het op alle vlakken beter dan zijn voorganger.

 
Onlangs deel 1 begonnen in anticipatie van deze.. en het is me toch maar zeer euhm, "vanilla". Grafisch top wel, maar qua gameplay en world building zo basic en ook teveel geforceerd verhaal wat altijd wel gepaard gaat met de grote producties. Absoluut niet mijn ding.
 
Onlangs deel 1 begonnen in anticipatie van deze.. en het is me toch maar zeer euhm, "vanilla". Grafisch top wel, maar qua gameplay en world building zo basic en ook teveel geforceerd verhaal wat altijd wel gepaard gaat met de grote producties. Absoluut niet mijn ding.

Ja, qua storytelling en worldbuilding vond ik het ook niet fantastisch. Ik vond het achterliggende idee van de wereld wel erg fijn, en ik vond het vechten met de sterkere vijanden ook wel fantastisch uitgewerkt. Op den duur ervaarde ik het als een soort van dans die telkens voor een ander type vijand heel erg anders in elkaar stak. Dat deed me vooral verder spelen. Ik vond de steden erg levensloos, net als de letterlijk overgesatureerde npc's. Ik heb geen enkele emotionele voldoening uit Horizon 1 gehaald. Maar toch heb ik de sequel net gepreordered na het lezen van de reviews, omdat ik de eerste erg fijn vond spelen en ik wel hou van de graphics en het sfeertje. Maar meer dan dat is het voor mij toch ook niet.
 
Ja, qua storytelling en worldbuilding vond ik het ook niet fantastisch. Ik vond het achterliggende idee van de wereld wel erg fijn, en ik vond het vechten met de sterkere vijanden ook wel fantastisch uitgewerkt. Op den duur ervaarde ik het als een soort van dans die telkens voor een ander type vijand heel erg anders in elkaar stak. Dat deed me vooral verder spelen. Ik vond de steden erg levensloos, net als de letterlijk overgesatureerde npc's. Ik heb geen enkele emotionele voldoening uit Horizon 1 gehaald. Maar toch heb ik de sequel net gepreordered na het lezen van de reviews, omdat ik de eerste erg fijn vond spelen en ik wel hou van de graphics en het sfeertje. Maar meer dan dat is het voor mij toch ook niet.
Heb vannacht eindelijk de laatste hoofdmissie van HZD uitgespeeld.

In het begin was het zwoegen en ploeteren, het spel deed me echt heel weinig en ik had geen enkele feeling met de wereld of met Aloy. Ik kwam net van de combo God of War / Spiderman, en het verschil in storytelling leek me voor een zogenaamde 'PS4 classic' een zware downgrade. Audiovisueel is HZD werkelijk top, maar het leek veel wereld te zijn waarin weinig echt te doen was. Daarnaast had je zoveel oninteressante dialogen, inderdaad levenloze steden, NPC's zonder persoonlijkheid,... Ik kan niet tellen hoe vaak ik de dialogen gewoon geskipt heb.

Na een tijd werd de gameplay echter leuker (het spel is idd op zijn best tegen grotere enemies zoals Thunderjaws), de mogelijkheden uitgebreider en de storyline, vanaf de aankomst in Meridian, werd voor mij intrigerender. Uiteindelijk geraakte ik best onder de indruk van de harde science-fiction lore en wilde ik toch weten waar het verhaal naartoe ging (helaas naar een teleurstellend standaard einde :D).
Met die lore kan (en zal) Guerilla in de toekomst nog heel veel mee doen - en dat is misschien wel voor mij het meest interessante wat HZD bereikt heeft.

De nieuwe komt er trouwens sowieso in, als ik ooit nog een PS5 te pakken krijg tenminste...
 
Terug
Bovenaan